FLOGVIT
.bible

Apostlenes gjerningerKapittel 20

+ UndertekstGrunntekst← ForrigeNeste →
Etter at uroa hadde lagt seg, kalla Paulus til seg læresveinane og oppmuntra dei. Så tok han farvel og la ut på reisa til Makedonia.
Μετὰ δὲ τὸ παύσασθαι τὸν θόρυβον ⸀μεταπεμψάμενος ὁ Παῦλος τοὺς μαθητὰς καὶ ⸀παρακαλέσας, ἀσπασάμενος ἐξῆλθεν ⸀πορεύεσθαι ⸀εἰς Μακεδονίαν.
Han reiste gjennom desse områda og oppmuntra dei med mange ord, og så kom han til Hellas.
διελθὼν δὲ τὰ μέρη ἐκεῖνα καὶ παρακαλέσας αὐτοὺς λόγῳ πολλῷ ἦλθεν εἰς τὴν Ἑλλάδα
Der vart han verande i tre månader. Då jødane la planar mot han medan han skulle til å sigla til Syria, bestemte han seg for å reisa tilbake gjennom Makedonia.
ποιήσας τε μῆνας τρεῖς· γενομένης ⸂ἐπιβουλῆς αὐτῷ⸃ ὑπὸ τῶν Ἰουδαίων μέλλοντι ἀνάγεσθαι εἰς τὴν Συρίαν ἐγένετο ⸀γνώμης τοῦ ὑποστρέφειν διὰ Μακεδονίας.
Med han følgde Sopatros, son til Pyrros, frå Berøa, og frå Tessalonika Aristarkos og Sekundus, dessutan Gaius frå Derbe og Timoteus, og frå Asia Tykikos og Trofimos.
συνείπετο δὲ ⸀αὐτῷ Σώπατρος ⸀Πύρρου Βεροιαῖος, Θεσσαλονικέων δὲ Ἀρίσταρχος καὶ Σεκοῦνδος, καὶ Γάϊος Δερβαῖος καὶ Τιμόθεος, Ἀσιανοὶ δὲ Τυχικὸς καὶ Τρόφιμος·
Desse reiste i førevegen og venta på oss i Troas.
οὗτοι ⸀δὲ ⸀προσελθόντες ἔμενον ἡμᾶς ἐν Τρῳάδι·
Vi segla ut frå Filippi etter dei usyra brøds dagar, og kom til dei i Troas etter fem dagar. Der vart vi verande i sju dagar.
ἡμεῖς δὲ ἐξεπλεύσαμεν μετὰ τὰς ἡμέρας τῶν ἀζύμων ἀπὸ Φιλίππων, καὶ ἤλθομεν πρὸς αὐτοὺς εἰς τὴν Τρῳάδα ἄχρι ἡμερῶν πέντε, ⸀οὗ διετρίψαμεν ἡμέρας ἑπτά.
Den første dagen i veka var vi samla for å bryta brødet. Paulus tala til dei, og sidan han skulle reisa neste dag, heldt han fram med talen heilt til midnatt.
Ἐν δὲ τῇ μιᾷ τῶν σαββάτων συνηγμένων ⸀ἡμῶν κλάσαι ἄρτον ὁ Παῦλος διελέγετο αὐτοῖς, μέλλων ἐξιέναι τῇ ἐπαύριον, παρέτεινέν τε τὸν λόγον μέχρι μεσονυκτίου.
Det var mange lampar i salen oppe der vi var samla.
ἦσαν δὲ λαμπάδες ἱκαναὶ ἐν τῷ ὑπερῴῳ οὗ ἦμεν συνηγμένοι·
Ein ung mann som heitte Eutykos, sat i vindaugsopninga. Han vart overmanna av djup søvn medan Paulus tala lenge. Til slutt vart han heilt overvunnen av søvnen og fall ned frå tredje etasje, og vart teken opp død.
⸀καθεζόμενος δέ τις νεανίας ὀνόματι Εὔτυχος ἐπὶ τῆς θυρίδος, καταφερόμενος ὕπνῳ βαθεῖ διαλεγομένου τοῦ Παύλου ἐπὶ πλεῖον, κατενεχθεὶς ἀπὸ τοῦ ὕπνου ἔπεσεν ἀπὸ τοῦ τριστέγου κάτω καὶ ἤρθη νεκρός.
Men Paulus gjekk ned, kasta seg over han og tok han i armane sine og sa: «Ver ikkje urolege, for sjela hans er i han.»
καταβὰς δὲ ὁ Παῦλος ἐπέπεσεν αὐτῷ καὶ συμπεριλαβὼν εἶπεν· Μὴ θορυβεῖσθε, ἡ γὰρ ψυχὴ αὐτοῦ ἐν αὐτῷ ἐστιν.
Så gjekk han opp att, braut brødet og åt. Han tala lenge med dei, heilt til det grydde av dag, og så drog han av stad.
ἀναβὰς δὲ καὶ κλάσας ⸀τὸν ἄρτον καὶ γευσάμενος ἐφʼ ἱκανόν τε ὁμιλήσας ἄχρι αὐγῆς, οὕτως ἐξῆλθεν.
Dei førte guten heim i live, og dei vart umåteleg trøysta.
ἤγαγον δὲ τὸν παῖδα ζῶντα, καὶ παρεκλήθησαν οὐ μετρίως.
Vi gjekk i førevegen til skipet og segla til Assos, der vi skulle ta Paulus om bord. Han hadde bestemt det slik fordi han sjølv ville gå til fots.
Ἡμεῖς δὲ ⸀προελθόντες ⸀ἐπὶ τὸ πλοῖον ἀνήχθημεν ἐπὶ τὴν Ἆσσον, ἐκεῖθεν μέλλοντες ἀναλαμβάνειν τὸν Παῦλον, οὕτως γὰρ ⸂διατεταγμένος ἦν⸃ μέλλων αὐτὸς πεζεύειν.
Då han møtte oss i Assos, tok vi han om bord og kom til Mitylene.
ὡς δὲ ⸀συνέβαλλεν ἡμῖν εἰς τὴν Ἆσσον, ἀναλαβόντες αὐτὸν ἤλθομεν εἰς Μιτυλήνην,
Derifrå segla vi vidare, og dagen etter kom vi ut for Kios. Neste dag la vi til ved Samos, og dagen etter kom vi til Milet.
κἀκεῖθεν ἀποπλεύσαντες τῇ ἐπιούσῃ κατηντήσαμεν ⸀ἄντικρυς Χίου, τῇ δὲ ἑτέρᾳ παρεβάλομεν εἰς ⸀Σάμον, τῇ ⸀δὲ ἐχομένῃ ἤλθομεν εἰς Μίλητον·
For Paulus hadde bestemt seg for å segla forbi Efesos, så han ikkje skulle måtta bruka tid i provinsen Asia. Han hadde det travelt, for han ville om mogleg vera i Jerusalem på pinsedagen.
⸀κεκρίκει γὰρ ὁ Παῦλος παραπλεῦσαι τὴν Ἔφεσον, ὅπως μὴ γένηται αὐτῷ χρονοτριβῆσαι ἐν τῇ Ἀσίᾳ, ἔσπευδεν γὰρ εἰ δυνατὸν ⸀εἴη αὐτῷ τὴν ἡμέραν τῆς πεντηκοστῆς γενέσθαι εἰς Ἱεροσόλυμα.
Frå Milet sende han bod til Efesos og kalla til seg dei eldste i forsamlinga.
Ἀπὸ δὲ τῆς Μιλήτου πέμψας εἰς Ἔφεσον μετεκαλέσατο τοὺς πρεσβυτέρους τῆς ἐκκλησίας.
Då dei kom til han, sa han til dei: «De veit korleis eg var hos dykk heile tida, frå den første dagen eg kom til provinsen Asia,
ὡς δὲ παρεγένοντο πρὸς αὐτὸν εἶπεν αὐτοῖς· Ὑμεῖς ἐπίστασθε ἀπὸ πρώτης ἡμέρας ἀφʼ ἧς ἐπέβην εἰς τὴν Ἀσίαν πῶς μεθʼ ὑμῶν τὸν πάντα χρόνον ἐγενόμην,
korleis eg tente Herren med all audmjukskap, med tårer og under prøvingar som kom over meg på grunn av jødane sine planar mot meg.
δουλεύων τῷ κυρίῳ μετὰ πάσης ταπεινοφροσύνης ⸀καὶ δακρύων καὶ πειρασμῶν τῶν συμβάντων μοι ἐν ταῖς ἐπιβουλαῖς τῶν Ἰουδαίων·
Eg heldt ikkje tilbake noko av det som kunne vera til gagn for dykk, men forkynte og lærte dykk offentleg og i heimane.
ὡς οὐδὲν ὑπεστειλάμην τῶν συμφερόντων τοῦ μὴ ἀναγγεῖλαι ὑμῖν καὶ διδάξαι ὑμᾶς δημοσίᾳ καὶ κατʼ οἴκους,
Eg vitna både for jødar og grekarar om omvending til Gud og tru på vår Herre Jesus.
διαμαρτυρόμενος Ἰουδαίοις τε καὶ Ἕλλησιν τὴν ⸀εἰς θεὸν μετάνοιαν καὶ ⸀πίστιν εἰς τὸν κύριον ἡμῶν ⸀Ἰησοῦν.
Og no, sjå, eg er bunden av Anden og dreg til Jerusalem utan å vita kva som skal møta meg der.
καὶ νῦν ἰδοὺ ⸂δεδεμένος ἐγὼ⸃ τῷ πνεύματι πορεύομαι εἰς Ἰερουσαλήμ, τὰ ἐν αὐτῇ συναντήσοντά ⸀μοι μὴ εἰδώς,
Eg veit berre at Den Heilage Ande vitnar for meg i by etter by at lenkjer og trengsler ventar meg.
πλὴν ὅτι τὸ πνεῦμα τὸ ἅγιον κατὰ πόλιν διαμαρτύρεταί ⸀μοι λέγον ὅτι δεσμὰ ⸂καὶ θλίψεις με⸃ μένουσιν·
Men eg reknar ikkje livet mitt som noko verdifullt for meg sjølv, berre eg kan fullføra løpet mitt og den tenesta eg fekk frå Herren Jesus: å vitna om evangeliet om Guds nåde.
ἀλλʼ οὐδενὸς ⸀λόγου ⸀ποιοῦμαι τὴν ⸀ψυχὴν τιμίαν ἐμαυτῷ ὡς ⸀τελειῶσαι τὸν δρόμον ⸀μου καὶ τὴν διακονίαν ἣν ἔλαβον παρὰ τοῦ κυρίου Ἰησοῦ, διαμαρτύρασθαι τὸ εὐαγγέλιον τῆς χάριτος τοῦ θεοῦ.
Og no veit eg at de ikkje meir skal sjå andletet mitt, alle de som eg har gått omkring blant og forkynt riket for.
Καὶ νῦν ἰδοὺ ἐγὼ οἶδα ὅτι οὐκέτι ὄψεσθε τὸ πρόσωπόν μου ὑμεῖς πάντες ἐν οἷς διῆλθον κηρύσσων τὴν ⸀βασιλείαν.
Difor vitnar eg for dykk i dag at eg er utan skuld i blodet til alle.
⸀διότι μαρτύρομαι ὑμῖν ἐν τῇ σήμερον ἡμέρᾳ ὅτι καθαρός ⸀εἰμι ἀπὸ τοῦ αἵματος πάντων,
For eg heldt ikkje tilbake noko, men forkynte heile Guds råd for dykk.
οὐ γὰρ ὑπεστειλάμην τοῦ μὴ ἀναγγεῖλαι ⸂πᾶσαν τὴν βουλὴν τοῦ θεοῦ ὑμῖν⸃.
Gjev akt på dykk sjølve og på heile den flokken som Den Heilage Ande har sett dykk til tilsynsmenn over, for å gjeta Guds forsamling som han vann seg med sitt eige blod.
⸀προσέχετε ἑαυτοῖς καὶ παντὶ τῷ ποιμνίῳ, ἐν ᾧ ὑμᾶς τὸ πνεῦμα τὸ ἅγιον ἔθετο ἐπισκόπους, ποιμαίνειν τὴν ἐκκλησίαν τοῦ ⸀θεοῦ, ἣν περιεποιήσατο διὰ τοῦ ⸂αἵματος τοῦ ἰδίου⸃.
Eg veit at etter at eg har drege bort, skal det koma grådige ulvar inn blant dykk, som ikkje sparer flokken.
ἐγὼ ⸀οἶδα ὅτι εἰσελεύσονται μετὰ τὴν ἄφιξίν μου λύκοι βαρεῖς εἰς ὑμᾶς μὴ φειδόμενοι τοῦ ποιμνίου,
Ja, mellom dykk sjølve skal det stå fram menn som talar forvrengde ting for å dra læresveinane etter seg.
καὶ ἐξ ὑμῶν αὐτῶν ἀναστήσονται ἄνδρες λαλοῦντες διεστραμμένα τοῦ ἀποσπᾶν τοὺς μαθητὰς ὀπίσω ⸀ἑαυτῶν·
Difor må de vaka og hugsa at eg i tre år, natt og dag, ikkje heldt opp med å rettleia kvar einskild av dykk med tårer.
διὸ γρηγορεῖτε, μνημονεύοντες ὅτι τριετίαν νύκτα καὶ ἡμέραν οὐκ ἐπαυσάμην μετὰ δακρύων νουθετῶν ἕνα ἕκαστον.
Og no overgjev eg dykk til Gud og til hans nådes ord, som har makt til å byggja opp og gje dykk arven saman med alle dei som er helga.
καὶ τὰ νῦν παρατίθεμαι ⸀ὑμᾶς τῷ ⸀θεῷ καὶ τῷ λόγῳ τῆς χάριτος αὐτοῦ, τῷ δυναμένῳ ⸀οἰκοδομῆσαι καὶ δοῦναι ⸀τὴν κληρονομίαν ἐν τοῖς ἡγιασμένοις πᾶσιν.
Eg har ikkje trått etter sølv eller gull eller klede frå nokon.
ἀργυρίου ἢ χρυσίου ἢ ἱματισμοῦ οὐδενὸς ἐπεθύμησα·
De veit sjølve at desse hendene mine har skaffa det eg trong, og det dei som var med meg, trong.
αὐτοὶ γινώσκετε ὅτι ταῖς χρείαις μου καὶ τοῖς οὖσι μετʼ ἐμοῦ ὑπηρέτησαν αἱ χεῖρες αὗται.
I alt har eg vist dykk at slik må vi arbeida og ta oss av dei veike, og hugsa orda frå Herren Jesus, at han sjølv sa: 'Det er meir sælt å gje enn å ta imot.'»
πάντα ὑπέδειξα ὑμῖν ὅτι οὕτως κοπιῶντας δεῖ ἀντιλαμβάνεσθαι τῶν ἀσθενούντων, μνημονεύειν τε τῶν λόγων τοῦ κυρίου Ἰησοῦ ὅτι αὐτὸς εἶπεν Μακάριόν ἐστιν μᾶλλον διδόναι ἢ λαμβάνειν.
Då han hadde sagt dette, knela han ned saman med dei alle og bad.
Καὶ ταῦτα εἰπὼν θεὶς τὰ γόνατα αὐτοῦ σὺν πᾶσιν αὐτοῖς προσηύξατο.
Dei gret alle høgt, kasta seg om halsen på Paulus og kyste han.
ἱκανὸς δὲ ⸂κλαυθμὸς ἐγένετο⸃ πάντων, καὶ ἐπιπεσόντες ἐπὶ τὸν τράχηλον τοῦ Παύλου κατεφίλουν αὐτόν,
Mest av alt sørgde dei over det ordet han hadde sagt, at dei ikkje meir skulle sjå andletet hans. Så følgde dei han til skipet.
ὀδυνώμενοι μάλιστα ἐπὶ τῷ λόγῳ ᾧ εἰρήκει ὅτι οὐκέτι μέλλουσιν τὸ πρόσωπον αὐτοῦ θεωρεῖν. προέπεμπον δὲ αὐτὸν εἰς τὸ πλοῖον.
←→