FLOGVIT
.bible

JakobKapittel 3

+ UndertekstGrunntekst← FørreNeste →Bidra
Vis tungenes maktLiten, men farlig

Jakob advarer om tungens farlige makt. Med sterke bilder viser han hvordan et lite lem kan gjøre stor skade – eller stort godt.

1

Lærere dømmes strengere

Ikkje mange av dykk bør verta lærarar, mine sysken, for de veit at vi skal få ein strengare dom.

v.1
2

Vi snubler alle

For vi snublar alle på mange måtar. Den som ikkje snublar i tale, er ein fullmogen person, i stand til å tøyla heile kroppen.

v.2
3

Som et bitt i hestens munn

Når vi legg bissel i munnen på hestane for at dei skal lyda oss, styrer vi heile kroppen deira.

v.3
4

Som et ror på et skip

Sjå òg på skipa: Så store som dei er, og sjølv om dei vert drivne av harde vindar, vert dei styrte av eit lite ror dit styrmannen vil.

v.4
5

Tungen er en liten ild

Slik er òg tunga ein liten lem, men ho skryt av store ting. Sjå kor liten eld som kan setja ein heil skog i brann!

v.5
6

En verden av ondskap

Tunga er òg ein eld. Tunga står mellom lemene våre som ei heil verd av urettferd. Ho skitnar til heile kroppen og set livshjulet i brann, og vert sjølv sett i brann av helvete.

v.6
7

Ingen kan temme tungen

For alle slag dyr og fuglar, krypdyr og sjødyr vert temja og har vorte temja av menneskenaturen. Men tunga kan ikkje noko menneske temja. Ho er eit ustyrleg onde, full av dødeleg gift.

v.7, 8
8

Velsignelse og forbannelse

Med henne velsignar vi Herren og Faderen, og med henne forbannar vi menneska som er gjorde etter Guds likning.

v.9
9

Dette må ikke skje!

Frå same munnen kjem det velsigning og forbanning. Mine sysken, slik bør det ikkje vera.

v.10
10

Ferskt og salt vann

Kan ei kjelde gje både ferskt og beiskt vatn frå same opninga?

v.11
11

Visdom fra det høye

Men visdomen ovanfrå er først og fremst rein, deretter fredsam, mild, medgjerleg, full av miskunn og gode frukter, upartisk og utan hyklarskap.

v.17
12

Rettferdighets frukt

Og rettferds frukt vert sådd i fred av dei som skaper fred.

v.18
Ikkje mange av dykk bør verta lærarar, mine sysken, for de veit at vi skal få ein strengare dom.
For vi snublar alle på mange måtar. Den som ikkje snublar i tale, er ein fullmogen person, i stand til å tøyla heile kroppen.
Når vi legg bissel i munnen på hestane for at dei skal lyda oss, styrer vi heile kroppen deira.
Sjå òg på skipa: Så store som dei er, og sjølv om dei vert drivne av harde vindar, vert dei styrte av eit lite ror dit styrmannen vil.
Slik er òg tunga ein liten lem, men ho skryt av store ting. Sjå kor liten eld som kan setja ein heil skog i brann!
Tunga er òg ein eld. Tunga står mellom lemene våre som ei heil verd av urettferd. Ho skitnar til heile kroppen og set livshjulet i brann, og vert sjølv sett i brann av helvete.
For alle slag dyr og fuglar, krypdyr og sjødyr vert temja og har vorte temja av menneskenaturen.
Men tunga kan ikkje noko menneske temja. Ho er eit ustyrleg onde, full av dødeleg gift.
Med henne velsignar vi Herren og Faderen, og med henne forbannar vi menneska som er gjorde etter Guds likning.
Frå same munnen kjem det velsigning og forbanning. Mine sysken, slik bør det ikkje vera.
Kan ei kjelde gje både ferskt og beiskt vatn frå same opninga?
Mine sysken, kan eit fikentre bera oliven, eller ein vinranke fiken? Heller ikkje kan salt vatn gje ferskt vatn.
Kven mellom dykk er vis og forstandig? Lat han visa det gjennom god livsførsel, med gjerningar gjort i audmjuk visdom.
Men har de bitter misunning og sjølvhevding i hjarta, då skal de ikkje skryta av det og lyga mot sanninga.
Denne visdomen kjem ikkje ovanfrå, men er jordisk, sjeleleg og demonisk.
For der det er misunning og sjølvhevding, der er det uorden og alt slag vondskap.
Men visdomen ovanfrå er først og fremst rein, deretter fredsam, mild, medgjerleg, full av miskunn og gode frukter, upartisk og utan hyklarskap.
Og rettferds frukt vert sådd i fred av dei som skaper fred.
←→