FLOGVIT
.bible

1. KorintaraneKapittel 2

+ UndertekstGrunntekst← FørreNeste →Bidra
Då eg kom til dykk, sysken, kom eg ikkje med overlegen talekunst eller visdom då eg forkynte Guds vitnemål for dykk.
For eg hadde bestemt meg for ikkje å vita av noko anna blant dykk enn Jesus Kristus, og han krossfest.
Eg kom til dykk i veikskap, med frykt og mykje skjelving.
Og ordet mitt og forkynninga mi kom ikkje med overtydande visdomsord, men med prov frå Anden og kraft.
Dette var for at trua dykkar ikkje skulle kvila på menneskeleg visdom, men på Guds kraft.
Likevel talar vi visdom blant dei som er mogne, men ikkje visdom frå denne tidsalderen eller frå herskarane i denne tidsalderen, dei som går til grunne.
Nei, vi talar Guds visdom i eit mysterium, den løynde visdomen som Gud hadde fastsett før tidene tok til, til vår herlegdom.
Ingen av herskarane i denne tidsalderen kjende denne visdomen. For hadde dei kjent han, ville dei ikkje ha krossfest herlegdomens Herre.
Men som det står skrive: Det som auge ikkje såg, og øyre ikkje høyrde, og som ikkje steig opp i noko menneskehjarte – alt det har Gud gjort ferdig for dei som elskar han.
For oss har Gud openberra det ved Anden. For Anden granskar alt, jamvel djupnene i Gud.
Kven blant menneske kjenner det som høyrer mennesket til, utan menneskets ånd som er i han? På same vis kjenner heller ingen det som høyrer Gud til, utan Guds Ande.
Vi har ikkje fått verdas ånd, men Anden som er frå Gud, så vi kan kjenna det som Gud i nåde har gjeve oss.
Dette talar vi òg om, ikkje med ord som menneskeleg visdom lærer, men med ord som Anden lærer, når vi tolkar åndelege ting med åndelege ord.
Det sjelelege mennesket tek ikkje imot det som høyrer Guds Ande til. For det er dårskap for det, og det kan ikkje forstå det, fordi det må dømmast åndeleg.
Men det åndelege mennesket dømer alt, og blir sjølv ikkje dømt av nokon.
For kven har kjent Herrens sinn, så han kunne rettleia han? Men vi har Kristi sinn.
←→