FLOGVIT
.bible

RomerneKapittel 4

+ UndertekstGrunntekst← ForrigeNeste →
Kva skal vi då seia at Abraham, stamfaren vår etter kjøtet, har funne?
Τί οὖν ἐροῦμεν ⸀εὑρηκέναι Ἀβραὰμ τὸν ⸀προπάτορα ⸀ἡμῶν κατὰ σάρκα;
For om Abraham vart rettferdiggjort ved gjerningar, har han noko å rosa seg av. Men ikkje for Gud.
εἰ γὰρ Ἀβραὰμ ἐξ ἔργων ἐδικαιώθη, ἔχει καύχημα· ἀλλʼ οὐ ⸀πρὸς θεόν,
For kva seier Skrifta? Abraham trudde Gud, og det vart rekna honom til rettferd.
τί γὰρ ἡ γραφὴ λέγει; Ἐπίστευσεν δὲ Ἀβραὰμ τῷ θεῷ καὶ ἐλογίσθη αὐτῷ εἰς δικαιοσύνην.
For den som arbeider, blir ikkje løna rekna som nåde, men som noko han har fortent.
τῷ δὲ ἐργαζομένῳ ὁ μισθὸς οὐ λογίζεται κατὰ χάριν ἀλλὰ κατὰ ὀφείλημα·
Men for den som ikkje arbeider, men trur på han som rettferdiggjer den ugudelege, blir trua hans rekna til rettferd.
τῷ δὲ μὴ ἐργαζομένῳ, πιστεύοντι δὲ ἐπὶ τὸν δικαιοῦντα τὸν ἀσεβῆ, λογίζεται ἡ πίστις αὐτοῦ εἰς δικαιοσύνην,
Slik talar også David om kor sælt det er for det mennesket som Gud reknar rettferd utan gjerningar:
καθάπερ καὶ Δαυὶδ λέγει τὸν μακαρισμὸν τοῦ ἀνθρώπου ᾧ ὁ θεὸς λογίζεται δικαιοσύνην χωρὶς ἔργων·
Sæle er dei som har fått lovbrota sine tilgjevne og syndene sine tildekte.
Μακάριοι ὧν ἀφέθησαν αἱ ἀνομίαι καὶ ὧν ἐπεκαλύφθησαν αἱ ἁμαρτίαι,
Sæl er den mannen som Herren ikkje tilreknar synd.
μακάριος ἀνὴρ ⸀οὗ οὐ μὴ λογίσηται κύριος ἁμαρτίαν.
Gjeld då denne sæla berre dei omskorne, eller også dei uomskorne? Vi seier jo: Trua vart rekna Abraham til rettferd.
Ὁ μακαρισμὸς οὖν οὗτος ἐπὶ τὴν περιτομὴν ἢ καὶ ἐπὶ τὴν ἀκροβυστίαν; λέγομεν ⸀γάρ· Ἐλογίσθη τῷ Ἀβραὰμ ἡ πίστις εἰς δικαιοσύνην.
Korleis vart ho då tilrekna? Medan han var omskoren eller uomskoren? Ikkje medan han var omskoren, men medan han var uomskoren.
πῶς οὖν ἐλογίσθη; ἐν περιτομῇ ὄντι ἢ ἐν ἀκροβυστίᾳ; οὐκ ἐν περιτομῇ ἀλλʼ ἐν ἀκροβυστίᾳ·
Og han fekk omskjeringa som eit teikn, eit segl på rettferda av trua som han hadde medan han var uomskoren. Slik skulle han vera far til alle som trur utan å vera omskorne, så rettferda kan bli tilrekna dei,
καὶ σημεῖον ἔλαβεν περιτομῆς, σφραγῖδα τῆς δικαιοσύνης τῆς πίστεως τῆς ἐν τῇ ἀκροβυστίᾳ, εἰς τὸ εἶναι αὐτὸν πατέρα πάντων τῶν πιστευόντων διʼ ἀκροβυστίας, εἰς τὸ ⸀λογισθῆναι αὐτοῖς τὴν δικαιοσύνην,
og far til dei omskorne som ikkje berre er omskorne, men som også følgjer i fotspora til den trua som far vår Abraham hadde då han var uomskoren.
καὶ πατέρα περιτομῆς τοῖς οὐκ ἐκ περιτομῆς μόνον ἀλλὰ καὶ τοῖς στοιχοῦσιν τοῖς ἴχνεσιν τῆς ⸂ἐν ἀκροβυστίᾳ πίστεως⸃ τοῦ πατρὸς ἡμῶν Ἀβραάμ.
For lovnaden til Abraham og ætta hans om at han skulle arva verda, kom ikkje gjennom lova, men gjennom rettferda av tru.
Οὐ γὰρ διὰ νόμου ἡ ἐπαγγελία τῷ Ἀβραὰμ ἢ τῷ σπέρματι αὐτοῦ, τὸ κληρονόμον αὐτὸν ⸀εἶναι κόσμου, ἀλλὰ διὰ δικαιοσύνης πίστεως·
For om dei som held seg til lova er arvingar, då er trua utan meining og lovnaden sett ut av kraft.
εἰ γὰρ οἱ ἐκ νόμου κληρονόμοι, κεκένωται ἡ πίστις καὶ κατήργηται ἡ ἐπαγγελία·
For lova verkar vreide, men der det ikkje finst lov, finst det heller ikkje lovbrot.
ὁ γὰρ νόμος ὀργὴν κατεργάζεται, οὗ ⸀δὲ οὐκ ἔστιν νόμος, οὐδὲ παράβασις.
Difor er det av tru, så det kan vera av nåde, for at lovnaden skal stå fast for heile ætta, ikkje berre for dei som har lova, men også for dei som har Abrahams tru. Han er far til oss alle,
Διὰ τοῦτο ἐκ πίστεως, ἵνα κατὰ χάριν, εἰς τὸ εἶναι βεβαίαν τὴν ἐπαγγελίαν παντὶ τῷ σπέρματι, οὐ τῷ ἐκ τοῦ νόμου μόνον ἀλλὰ καὶ τῷ ἐκ πίστεως Ἀβραάμ (ὅς ἐστιν πατὴρ πάντων ἡμῶν,
som det står skrive: Eg har sett deg til far for mange folkeslag. Dette gjeld framfor den Gud han trudde på, han som gjer dei døde levande og kallar det som ikkje er til, som om det var til.
καθὼς γέγραπται ὅτι Πατέρα πολλῶν ἐθνῶν τέθεικά σε), κατέναντι οὗ ἐπίστευσεν θεοῦ τοῦ ζῳοποιοῦντος τοὺς νεκροὺς καὶ καλοῦντος τὰ μὴ ὄντα ὡς ὄντα·
Mot alt håp trudde han med håp, så han skulle bli far til mange folkeslag, slik det var sagt: Slik skal ætta di bli.
ὃς παρʼ ἐλπίδα ἐπʼ ἐλπίδι ἐπίστευσεν εἰς τὸ γενέσθαι αὐτὸν πατέρα πολλῶν ἐθνῶν κατὰ τὸ εἰρημένον· Οὕτως ἔσται τὸ σπέρμα σου·
Han vart ikkje svak i trua då han såg på sin eigen kropp, som alt var utlevd – han var om lag hundre år – og på at Saras morsliv var dødt.
καὶ μὴ ἀσθενήσας τῇ ⸀πίστει κατενόησεν τὸ ἑαυτοῦ ⸀σῶμα νενεκρωμένον, ἑκατονταετής που ὑπάρχων, καὶ τὴν νέκρωσιν τῆς μήτρας Σάρρας,
Han tvila ikkje i vantru på Guds lovnad, men vart styrkt i trua og gav Gud ære.
εἰς δὲ τὴν ἐπαγγελίαν τοῦ θεοῦ οὐ διεκρίθη τῇ ἀπιστίᾳ ἀλλὰ ἐνεδυναμώθη τῇ πίστει, δοὺς δόξαν τῷ θεῷ
Han var fullt viss på at det Gud hadde lova, det var han også mektig til å gjera.
καὶ πληροφορηθεὶς ὅτι ὃ ἐπήγγελται δυνατός ἐστιν καὶ ποιῆσαι.
Difor vart det rekna honom til rettferd.
⸀διὸ ἐλογίσθη αὐτῷ εἰς δικαιοσύνην.
Men det vart ikkje skrive berre for hans skuld at det vart tilrekna honom,
Οὐκ ἐγράφη δὲ διʼ αὐτὸν μόνον ὅτι ἐλογίσθη αὐτῷ,
men også for vår skuld. Det skal bli tilrekna oss som trur på han som reiste Jesus, vår Herre, opp frå dei døde,
ἀλλὰ καὶ διʼ ἡμᾶς οἷς μέλλει λογίζεσθαι, τοῖς πιστεύουσιν ἐπὶ τὸν ἐγείραντα Ἰησοῦν τὸν κύριον ἡμῶν ἐκ νεκρῶν,
han som vart gjeven for våre brot og reist opp til vår rettferdiggjering.
ὃς παρεδόθη διὰ τὰ παραπτώματα ἡμῶν καὶ ἠγέρθη διὰ τὴν δικαίωσιν ἡμῶν.
←→