FLOGVIT
.bible

RomerneKapittel 8

+ UndertekstGrunntekst← ForrigeNeste →
Vis kapitlets høydepunkterFra ingen fordømmelse til ingen adskillelse

Romerbrevet 8 er kanskje det mest trøsterike kapitlet i Bibelen. Det begynner med "ingen fordømmelse" og ender med "ingenting kan skille oss fra Guds kjærlighet".

1

Ingen fordømmelse

Derfor er det nå ingen fordømmelse for dem som er i Kristus Jesus.

v.1
2

Livets ånds lov

For livets Ånds lov har i Kristus Jesus satt deg fri fra syndens og dødens lov.

v.2
3

Ånden gir liv

For kjødets sinnelag er død, men Åndens sinnelag er liv og fred.

v.6
4

Guds barn

For alle som ledes av Guds Ånd, de er Guds barn. Dere har ikke fått en trelldoms ånd så dere igjen skulle frykte, men dere har fått barnekårets Ånd, ved hvem vi roper: Abba, Far! Ånden selv vitner sammen med vår ånd at vi er Guds barn.

v.14, 15, 16
5

Fremtidig herlighet

For jeg regner med at nåtidens lidelser ikke er verdt å sammenligne med den herlighet som skal åpenbares for oss.

v.18
6

Ånden går i forbønn

På samme måte kommer også Ånden oss til hjelp i vår svakhet. For vi vet ikke hva vi skal be om slik vi burde, men Ånden selv går i forbønn for oss med sukk som ikke kan uttrykkes i ord.

v.26
7

Alt tjener til det gode

Vi vet at alt samvirker til det gode for dem som elsker Gud, dem som er kalt etter hans forsett.

v.28
8

Gud er for oss

Hva skal vi da si til dette? Er Gud for oss, hvem kan da være mot oss? Han som ikke sparte sin egen Sønn, men ga ham for oss alle, hvordan skal han da ikke også gi oss alt sammen med ham?

v.31, 32
9

Mer enn seierherrer

Men i alt dette vinner vi mer enn seier ved ham som elsket oss.

v.37
10

Ingenting kan skille

For jeg er overbevist om at verken død eller liv, verken engler eller makter, verken det som nå er eller det som skal komme, eller noen krefter, verken høyde eller dybde eller noen annen skapning, skal kunne skille oss fra Guds kjærlighet i Kristus Jesus, vår Herre.

v.38, 39
Så er det då inga fordøming for dei som er i Kristus Jesus.
Οὐδὲν ἄρα νῦν κατάκριμα τοῖς ἐν Χριστῷ ⸀Ἰησοῦ·
For lova åt livets Ande i Kristus Jesus har frigjort deg frå lova åt synda og døden.
ὁ γὰρ νόμος τοῦ πνεύματος τῆς ζωῆς ἐν Χριστῷ Ἰησοῦ ἠλευθέρωσέν ⸀σε ἀπὸ τοῦ νόμου τῆς ἁμαρτίας καὶ τοῦ θανάτου.
For det som var umogleg for lova, sidan ho var kraftlaus på grunn av kjøtet, det gjorde Gud. Han sende sin eigen Son i likning av syndigt kjøt og for synda skuld, og fordømde synda i kjøtet.
τὸ γὰρ ἀδύνατον τοῦ νόμου, ἐν ᾧ ἠσθένει διὰ τῆς σαρκός, ὁ θεὸς τὸν ἑαυτοῦ υἱὸν πέμψας ἐν ὁμοιώματι σαρκὸς ἁμαρτίας καὶ περὶ ἁμαρτίας κατέκρινε τὴν ἁμαρτίαν ἐν τῇ σαρκί,
Dette gjorde han for at det rettferdige kravet i lova skulle verta oppfylt i oss, vi som ikkje vandrar etter kjøtet, men etter Anden.
ἵνα τὸ δικαίωμα τοῦ νόμου πληρωθῇ ἐν ἡμῖν τοῖς μὴ κατὰ σάρκα περιπατοῦσιν ἀλλὰ κατὰ πνεῦμα·
For dei som lever etter kjøtet, tenkjer på det som høyrer kjøtet til, men dei som lever etter Anden, tenkjer på det som høyrer Anden til.
οἱ γὰρ κατὰ σάρκα ὄντες τὰ τῆς σαρκὸς φρονοῦσιν, οἱ δὲ κατὰ πνεῦμα τὰ τοῦ πνεύματος.
For kjøtets sinnelag er død, men Andens sinnelag er liv og fred.
τὸ γὰρ φρόνημα τῆς σαρκὸς θάνατος, τὸ δὲ φρόνημα τοῦ πνεύματος ζωὴ καὶ εἰρήνη·
For kjøtets sinnelag er fiendskap mot Gud, for det underordnar seg ikkje Guds lov og kan heller ikkje gjera det.
διότι τὸ φρόνημα τῆς σαρκὸς ἔχθρα εἰς θεόν, τῷ γὰρ νόμῳ τοῦ θεοῦ οὐχ ὑποτάσσεται, οὐδὲ γὰρ δύναται·
Dei som er i kjøtet, kan ikkje vera til glede for Gud.
οἱ δὲ ἐν σαρκὶ ὄντες θεῷ ἀρέσαι οὐ δύνανται.
Men de er ikkje i kjøtet, men i Anden, så sant Guds Ande bur i dykk. Om nokon ikkje har Kristi Ande, høyrer han ikkje Kristus til.
Ὑμεῖς δὲ οὐκ ἐστὲ ἐν σαρκὶ ἀλλὰ ἐν πνεύματι, εἴπερ πνεῦμα θεοῦ οἰκεῖ ἐν ὑμῖν. εἰ δέ τις πνεῦμα Χριστοῦ οὐκ ἔχει, οὗτος οὐκ ἔστιν αὐτοῦ.
Men om Kristus er i dykk, er nok kroppen død på grunn av synd, men Anden er liv på grunn av rettferd.
εἰ δὲ Χριστὸς ἐν ὑμῖν, τὸ μὲν σῶμα νεκρὸν διὰ ἁμαρτίαν, τὸ δὲ πνεῦμα ζωὴ διὰ δικαιοσύνην.
Om Anden åt han som reiste Jesus opp frå dei døde, bur i dykk, så skal han som reiste Kristus opp frå dei døde, også gjera dykkar dødelege kroppar levande ved sin Ande som bur i dykk.
εἰ δὲ τὸ πνεῦμα τοῦ ἐγείραντος ⸀τὸν Ἰησοῦν ἐκ νεκρῶν οἰκεῖ ἐν ὑμῖν, ὁ ἐγείρας ⸂ἐκ νεκρῶν Χριστὸν Ἰησοῦν⸃ ζῳοποιήσει καὶ τὰ θνητὰ σώματα ὑμῶν διὰ ⸂τὸ ἐνοικοῦν αὐτοῦ πνεῦμα⸃ ἐν ὑμῖν.
Difor, sysken, står vi ikkje i skuld til kjøtet, så vi skulle leva etter kjøtet.
Ἄρα οὖν, ἀδελφοί, ὀφειλέται ἐσμέν, οὐ τῇ σαρκὶ τοῦ κατὰ σάρκα ζῆν,
For om de lever etter kjøtet, skal de døy. Men om de ved Anden dødar gjerningane åt kroppen, skal de leva.
εἰ γὰρ κατὰ σάρκα ζῆτε μέλλετε ἀποθνῄσκειν, εἰ δὲ πνεύματι τὰς πράξεις τοῦ σώματος θανατοῦτε, ζήσεσθε.
For alle som vert leia av Guds Ande, dei er Guds born.
ὅσοι γὰρ πνεύματι θεοῦ ἄγονται, οὗτοι ⸂υἱοί εἰσιν θεοῦ⸃.
For de fekk ikkje ein trældomsande som fører til frykt på nytt, men de fekk barnekårsanden, som gjer at vi ropar: «Abba, Far!»
οὐ γὰρ ἐλάβετε πνεῦμα δουλείας πάλιν εἰς φόβον, ἀλλὰ ἐλάβετε πνεῦμα υἱοθεσίας ἐν ᾧ κράζομεν· Αββα ὁ πατήρ·
Anden sjølv vitnar saman med vår ande at vi er Guds born.
αὐτὸ τὸ πνεῦμα συμμαρτυρεῖ τῷ πνεύματι ἡμῶν ὅτι ἐσμὲν τέκνα θεοῦ.
Men er vi born, då er vi òg arvingar – Guds arvingar og medarvingar med Kristus, så sant vi lir med han, så vi òg skal verta herleggjorde med han.
εἰ δὲ τέκνα, καὶ κληρονόμοι· κληρονόμοι μὲν θεοῦ, συγκληρονόμοι δὲ Χριστοῦ, εἴπερ συμπάσχομεν ἵνα καὶ συνδοξασθῶμεν.
For eg reknar med at lidingane i den tida som no er, ikkje er verde å samanlikna med herlegdomen som skal openberrast for oss.
Λογίζομαι γὰρ ὅτι οὐκ ἄξια τὰ παθήματα τοῦ νῦν καιροῦ πρὸς τὴν μέλλουσαν δόξαν ἀποκαλυφθῆναι εἰς ἡμᾶς.
For skaparverket ventar med lengting på at Guds born skal openberrast.
ἡ γὰρ ἀποκαραδοκία τῆς κτίσεως τὴν ἀποκάλυψιν τῶν υἱῶν τοῦ θεοῦ ἀπεκδέχεται·
For skaparverket vart lagt under fåfengd, ikkje av eigen vilje, men på grunn av han som la det under, i von –
τῇ γὰρ ματαιότητι ἡ κτίσις ὑπετάγη, οὐχ ἑκοῦσα ἀλλὰ διὰ τὸν ὑποτάξαντα, ⸀ἐφʼ ἑλπίδι
om at også skaparverket sjølv skal verta frigjort frå trældomen under forgjenget og inn i den herlege fridomen åt Guds born.
ὅτι καὶ αὐτὴ ἡ κτίσις ἐλευθερωθήσεται ἀπὸ τῆς δουλείας τῆς φθορᾶς εἰς τὴν ἐλευθερίαν τῆς δόξης τῶν τέκνων τοῦ θεοῦ.
For vi veit at heile skaparverket sukkar saman og har fødselsrier saman heilt til no.
οἴδαμεν γὰρ ὅτι πᾶσα ἡ κτίσις συστενάζει καὶ συνωδίνει ἄχρι τοῦ νῦν·
Og ikkje berre det, men også vi som har Andens førstegrøde, vi sukkar òg i oss sjølve medan vi ventar på barnekåret, utløysinga av kroppen vår.
οὐ μόνον δέ, ἀλλὰ ⸂καὶ αὐτοὶ⸃ τὴν ἀπαρχὴν τοῦ πνεύματος ἔχοντες ⸂ἡμεῖς καὶ⸃ αὐτοὶ ἐν ἑαυτοῖς στενάζομεν, υἱοθεσίαν ἀπεκδεχόμενοι τὴν ἀπολύτρωσιν τοῦ σώματος ἡμῶν.
For i von vart vi frelste. Men ei von som ein ser, er ikkje von. For kven vonar det han ser?
τῇ γὰρ ἐλπίδι ἐσώθημεν· ἐλπὶς δὲ βλεπομένη οὐκ ἔστιν ἐλπίς, ὃ γὰρ βλέπει ⸀τίς ἐλπίζει;
Men om vi vonar det vi ikkje ser, ventar vi på det med tolmod.
εἰ δὲ ὃ οὐ βλέπομεν ἐλπίζομεν, διʼ ὑπομονῆς ἀπεκδεχόμεθα.
På same måten kjem også Anden oss til hjelp i vår veikskap. For vi veit ikkje kva vi skal be om slik vi burde, men Anden sjølv går i forbøn for oss med sukk som ikkje kan uttalast.
Ὡσαύτως δὲ καὶ τὸ πνεῦμα συναντιλαμβάνεται ⸂τῇ ἀσθενείᾳ⸃ ἡμῶν· τὸ γὰρ τί ⸀προσευξώμεθα καθὸ δεῖ οὐκ οἴδαμεν, ἀλλὰ αὐτὸ τὸ πνεῦμα ⸀ὑπερεντυγχάνει στεναγμοῖς ἀλαλήτοις,
Og han som granskar hjarto, veit kva Andens sinnelag er, for han går i forbøn for dei heilage etter Guds vilje.
ὁ δὲ ἐραυνῶν τὰς καρδίας οἶδεν τί τὸ φρόνημα τοῦ πνεύματος, ὅτι κατὰ θεὸν ἐντυγχάνει ὑπὲρ ἁγίων.
Og vi veit at for dei som elskar Gud, verkar alle ting saman til det gode, for dei som er kalla etter hans føremål.
Οἴδαμεν δὲ ὅτι τοῖς ἀγαπῶσι τὸν θεὸν πάντα ⸀συνεργεῖ εἰς ἀγαθόν, τοῖς κατὰ πρόθεσιν κλητοῖς οὖσιν.
For dei som han kjende på førehand, dei har han òg føreåt bestemt til å verta forma etter biletet av Son sin, så han skulle vera den fyrstefødde mellom mange sysken.
ὅτι οὓς προέγνω, καὶ προώρισεν συμμόρφους τῆς εἰκόνος τοῦ υἱοῦ αὐτοῦ, εἰς τὸ εἶναι αὐτὸν πρωτότοκον ἐν πολλοῖς ἀδελφοῖς·
Og dei som han føreåt bestemte, dei kalla han òg. Og dei han kalla, dei rettferdiggjorde han òg. Og dei han rettferdiggjorde, dei herleggjorde han òg.
οὓς δὲ προώρισεν, τούτους καὶ ἐκάλεσεν· καὶ οὓς ἐκάλεσεν, τούτους καὶ ἐδικαίωσεν· οὓς δὲ ἐδικαίωσεν, τούτους καὶ ἐδόξασεν.
Kva skal vi då seia til dette? Er Gud for oss, kven kan då vera mot oss?
Τί οὖν ἐροῦμεν πρὸς ταῦτα; εἰ ὁ θεὸς ὑπὲρ ἡμῶν, τίς καθʼ ἡμῶν;
Han som ikkje sparte sin eigen Son, men gav han for oss alle – korleis skal han ikkje då òg gje oss alle ting saman med han?
ὅς γε τοῦ ἰδίου υἱοῦ οὐκ ἐφείσατο, ἀλλὰ ὑπὲρ ἡμῶν πάντων παρέδωκεν αὐτόν, πῶς οὐχὶ καὶ σὺν αὐτῷ τὰ πάντα ἡμῖν χαρίσεται;
Kven vil koma med skuldingar mot Guds utvalde? Gud er den som rettferdiggjer.
τίς ἐγκαλέσει κατὰ ἐκλεκτῶν θεοῦ; θεὸς ὁ δικαιῶν·
Kven er den som fordømer? Kristus er den som døydde, ja, meir enn det, som vart oppreist, som er ved Guds høgre hand, og som går i forbøn for oss.
τίς ὁ ⸀κατακρινῶν; ⸀Χριστὸς ὁ ἀποθανών, μᾶλλον ⸀δὲ ⸀ἐγερθείς, ὅς ⸀καί ἐστιν ἐν δεξιᾷ τοῦ θεοῦ, ὃς καὶ ἐντυγχάνει ὑπὲρ ἡμῶν·
Kven kan skilja oss frå Kristi kjærleik? Trengsel eller angst eller forfylging eller svolt eller nakenskap eller fare eller sverd?
τίς ἡμᾶς χωρίσει ἀπὸ τῆς ἀγάπης τοῦ Χριστοῦ; θλῖψις ἢ στενοχωρία ἢ διωγμὸς ἢ λιμὸς ἢ γυμνότης ἢ κίνδυνος ἢ μάχαιρα;
Som det står skrive: «For di skuld vert vi drepne heile dagen, vi vert rekna som slaktesauer.»
καθὼς γέγραπται ὅτι Ἕνεκεν σοῦ θανατούμεθα ὅλην τὴν ἡμέραν, ἐλογίσθημεν ὡς πρόβατα σφαγῆς.
Men i alt dette vinn vi meir enn siger ved han som elska oss.
ἀλλʼ ἐν τούτοις πᾶσιν ὑπερνικῶμεν διὰ τοῦ ἀγαπήσαντος ἡμᾶς.
For eg er viss på at korkje død eller liv, korkje englar eller makter, korkje det som no er eller det som koma skal, korkje krefter
πέπεισμαι γὰρ ὅτι οὔτε θάνατος οὔτε ζωὴ οὔτε ἄγγελοι οὔτε ἀρχαὶ οὔτε ⸂ἐνεστῶτα οὔτε μέλλοντα οὔτε δυνάμεις⸃
eller høgd eller djupn eller nokon annan skapning skal kunna skilja oss frå Guds kjærleik i Kristus Jesus, vår Herre.
οὔτε ὕψωμα οὔτε βάθος οὔτε τις κτίσις ἑτέρα δυνήσεται ἡμᾶς χωρίσαι ἀπὸ τῆς ἀγάπης τοῦ θεοῦ τῆς ἐν Χριστῷ Ἰησοῦ τῷ κυρίῳ ἡμῶν.
←→