FLOGVIT
.bible

RomerneKapittel 9

+ UndertekstGrunntekst← ForrigeNeste →
Eg talar sanning i Kristus, eg lyg ikkje. Samvitet mitt vitnar med meg i Den heilage ande,
Jeg taler sannhet i Kristus, jeg lyver ikke – min samvittighet bekrefter det i Den Hellige Ånd –
at eg har ei stor sorg og ei stadig smerte i hjartet mitt.
at jeg har en stor sorg og en uopphørlig smerte i mitt hjerte.
For eg skulle ønskje at eg sjølv var forbanna og skild frå Kristus for brørne mine, mine eigne landsmenn etter kjøtet.
For jeg skulle ønske at jeg selv var forbannet og skilt fra Kristus for mine brødres skyld, mine slektninger etter kjødet.
Dei er israelittar. Dei har barnekåret og herlegdomen og paktene og lovgjevinga og tempeltenesta og lovnadene.
De er israelitter, og barnekåret tilhører dem, og herligheten og paktene og lovgivningen og gudstjenesten og løftene.
Dei har fedrane, og frå dei stammar Kristus etter kjøtet, han som er Gud over alle ting, velsigna i all æve. Amen.
Dem tilhører fedrene, og fra dem stammer Kristus etter kjødet, han som er Gud over alle ting, velsignet i all evighet. Amen.
Men det er ikkje slik at Guds ord har slått feil. For ikkje alle som stammar frå Israel, er verkeleg Israel.
Men det er ikke slik at Guds ord har slått feil. For ikke alle som er av Israel, er Israel.
Heller ikkje er alle Abrahams born fordi dei er hans ætt, men: «Gjennom Isak skal ætta di nemnast.»
Heller ikke er alle Abrahams etterkommere hans barn, men: «Gjennom Isak skal din ætt få navn.»
Det vil seia: Det er ikkje borna etter kjøtet som er Guds born, men borna etter lovnaden vert rekna som ætt.
Det vil si: Det er ikke kjødets barn som er Guds barn, men løftets barn regnes som hans ætt.
For dette er eit lovnadsord: «Ved denne tida skal eg koma, og då skal Sara ha ein son.»
For dette er løftets ord: «På denne tiden skal jeg komme, og Sara skal ha en sønn.»
Og ikkje berre det, men også Rebekka fekk born med éin og same mann, Isak, vår stamfar.
Og ikke bare det, men også Rebekka ble gravid ved én mann – vår far Isak.
For før dei var fødde og hadde gjort noko godt eller vondt – for at Guds plan etter utveljinga skulle stå fast,
For før de var født, og før de hadde gjort noe godt eller ondt – for at Guds plan etter utvelgelse skulle stå fast,
ikkje på grunn av gjerningar, men på grunn av han som kallar – vart det sagt til henne: «Den eldste skal tena den yngste.»
ikke av gjerninger, men ved ham som kaller – ble det sagt til henne: «Den eldste skal tjene den yngste.»
Som det står skrive: «Jakob elska eg, men Esau hata eg.»
Som det står skrevet: «Jakob elsket jeg, men Esau hatet jeg.»
Kva skal vi då seia? Er det urett hos Gud? På ingen måte!
Hva skal vi da si? Er det urettferdighet hos Gud? På ingen måte!
For han seier til Moses: «Eg vil miskunna den eg miskunnar, og eg vil forbarma meg over den eg forbarmar meg over.»
For til Moses sier han: «Jeg vil vise barmhjertighet mot den jeg vil vise barmhjertighet, og jeg vil forbarme meg over den jeg vil forbarme meg over.»
Så kjem det altså ikkje an på den som vil eller den som strevar, men på Gud som viser miskunn.
Altså avhenger det ikke av den som vil eller den som løper, men av Gud som viser barmhjertighet.
For Skrifta seier til farao: «Nettopp til dette reiste eg deg opp, for å visa mi makt på deg, og for at namnet mitt skal kunngjerast over heile jorda.»
For Skriften sier til farao: «Nettopp til dette reiste jeg deg opp, for å vise min kraft på deg, og for at mitt navn skal bli forkynt over hele jorden.»
Så viser han altså miskunn mot den han vil, og forherdar den han vil.
Altså viser han barmhjertighet mot den han vil, og forherder den han vil.
No vil du seia til meg: «Kvifor klandrar han då enno? For kven kan stå imot hans vilje?»
Da vil du si til meg: «Hvorfor klandrer han oss da fortsatt? For hvem kan stå imot hans vilje?»
Men kven er du, menneske, som tek til motmæle mot Gud? Kan det som er forma, seia til han som forma det: «Kvifor laga du meg slik?»
Å, menneske! Hvem er du som tar til motmæle mot Gud? Kan det som er formet, si til ham som formet det: «Hvorfor gjorde du meg slik?»
Eller har ikkje pottemakaren makt over leira, så han av same deigen kan laga eitt kar til ære og eit anna til vanære?
Har ikke pottemakeren makt over leiren, så han av samme deig kan lage ett kar til ære og ett til vanære?
Og om no Gud, som ville visa sin vreide og kunngjera si makt, med stort tolmod har bore over med vredekar som er laga til undergang,
Og hva om Gud, selv om han ville vise sin vrede og gjøre sin makt kjent, med stor tålmodighet har båret over med vredens kar som er gjort ferdige til fortapelse,
og for å kunngjera sin herlegdoms rikdom over miskunnskar, som han på førehand har gjort ferdige til herlegdom –
og for å gjøre kjent sin herlighets rikdom over barmhjertighetens kar, som han på forhånd har beredt til herlighet?
det vil seia oss, som han har kalla, ikkje berre frå jødane, men også frå folkeslaga?
Oss har han også kalt, ikke bare fra jødene, men også fra hedningene.
Som han også seier hos Hosea: «Det som ikkje var mitt folk, vil eg kalla mitt folk, og henne som ikkje var elska, vil eg kalla elska.»
Som han også sier hos Hosea: «Det som ikke var mitt folk, vil jeg kalle mitt folk, og henne som ikke var elsket, vil jeg kalle elsket.»
«Og det skal skje: På den staden der det vart sagt til dei: 'De er ikkje mitt folk', der skal dei kallast søner av den levande Gud.»
«Og det skal skje: På det stedet hvor det ble sagt til dem: 'Dere er ikke mitt folk', der skal de kalles den levende Guds barn.»
Og Jesaja ropar ut over Israel: «Om talet på Israels born er som havets sand, skal berre ein rest verta frelst.»
Men Jesaja roper ut om Israel: «Om tallet på Israels barn var som havets sand, skal bare en rest bli frelst.»
For Herren skal fullføra og avkorta sitt ord på jorda.
For Herren skal fullføre og avkorte sitt ord på jorden.
Og som Jesaja tidlegare har sagt: «Hadde ikkje Herren Sebaot late ei ætt verta att for oss, så hadde vi vorte som Sodoma og likna Gomorra.»
Og som Jesaja har sagt før: «Hadde ikke Herren Sebaot etterlatt oss en ætt, ville vi ha blitt som Sodoma og lignet Gomorra.»
Kva skal vi då seia? At heidningar som ikkje jaga etter rettferd, har fått rettferd, den rettferda som kjem av tru.
Hva skal vi da si? At hedningene som ikke jaget etter rettferdighet, har oppnådd rettferdighet, rettferdigheten av tro.
Men Israel, som jaga etter rettferds lov, nådde ikkje fram til lova.
Men Israel, som jaget etter rettferdighetens lov, nådde ikke fram til loven.
Kvifor? Fordi dei ikkje søkte ved tru, men som om det var ved gjerningar. Dei snubla over snublesteinen,
Hvorfor? Fordi de ikke søkte den ved tro, men som ved gjerninger. De snublet over snublesteinen,
som det står skrive: «Sjå, eg legg i Sion ein snublestein og eit berg til fall, og den som trur på han, skal ikkje verta til skamme.»
som det står skrevet: «Se, jeg legger i Sion en snublestein og en klippe til fall, og den som tror på ham, skal ikke bli til skamme.»
←→