FLOGVIT
.bible

Apostlenes gjerningerKapittel 21

+ UndertekstGrunntekst← ForrigeNeste →
Då vi hadde rive oss laus frå dei og sigla ut, heldt vi rett kurs og kom til Kos. Dagen etter kom vi til Rodos, og derifrå til Patara.
Da vi hadde revet oss løs fra dem og satt ut på sjøen, seilte vi rett fram og kom til Kos. Neste dag kom vi til Rodos, og derfra til Patara.
Der fann vi eit skip som skulle over til Fønikia, gjekk om bord og sigla av stad.
Der fant vi et skip som skulle over til Fønikia, og vi gikk om bord og satte ut.
Vi fekk Kypros i sikte, men lét øya liggja på babord side og heldt fram mot Syria. Vi gjekk i land i Tyros, for der skulle skipet lossa lasta si.
Da vi fikk Kypros i sikte, lot vi øya ligge på venstre side og seilte videre mot Syria. Vi la til i Tyros, for der skulle skipet losse lasten sin.
Vi fann læresveinane der og vart verande hjå dei i sju dagar. Ved Anden sa dei til Paulus at han ikkje måtte dra til Jerusalem.
Vi fant disiplene der og ble hos dem i sju dager. Gjennom Ånden sa de til Paulus at han ikke skulle dra opp til Jerusalem.
Men då dagane var omme, drog vi av stad og heldt fram på ferda. Alle følgde oss ut av byen, saman med koner og born. På stranda fall vi på kne og bad.
Da dagene våre der var over, dro vi av sted. Alle fulgte oss på vei, med kvinner og barn, helt utenfor byen. Der knelte vi ned på stranden og ba.
Så tok vi farvel med kvarandre. Vi gjekk om bord i skipet, og dei andre vende heim att.
Vi tok farvel med hverandre, og vi gikk om bord i skipet, mens de vendte tilbake til sine hjem.
Vi fullførte sjøreisa frå Tyros og kom til Ptolemais. Der helsa vi på syskena og vart éin dag hjå dei.
Vi fullførte sjøreisen fra Tyros og kom til Ptolemais. Der hilste vi på brødrene og ble hos dem én dag.
Dagen etter drog vi av stad og kom til Cæsarea. Der gjekk vi inn i huset til evangelisten Filip, ein av dei sju, og vart verande hjå han.
Dagen etter dro vi derfra og kom til Cæsarea. Der gikk vi inn i huset til evangelisten Filip, som var en av de sju, og ble hos ham.
Han hadde fire ugifte døtrer som profeterte.
Han hadde fire ugifte døtre som profeterte.
Medan vi vart verande der i fleire dagar, kom det ein profet ned frå Judea som heitte Agabos.
Da vi hadde vært der flere dager, kom en profet ved navn Agabus ned fra Judea.
Han kom til oss, tok beltet til Paulus og batt sine eigne føter og hender og sa: «Dette seier Den Heilage Ande: Slik skal jødane i Jerusalem binda den mannen som eig dette beltet, og dei skal gje han over i hendene på heidningane.»
Han kom til oss, tok beltet til Paulus og bandt sine egne føtter og hender med det. Så sa han: «Dette sier Den hellige ånd: Slik skal jødene i Jerusalem binde den mannen som eier dette beltet, og overgi ham i hedningenes hender.»
Då vi høyrde dette, bad vi saman med dei som budde der, om at han ikkje måtte dra opp til Jerusalem.
Da vi hørte dette, ba både vi og de som bodde der, ham om ikke å dra opp til Jerusalem.
Men Paulus svara: «Kva gjer de som græt og knuser hjartet mitt? Eg er ikkje berre klar til å verta bunden, men òg til å døy i Jerusalem for Herren Jesu namn.»
Men Paulus svarte: «Hvorfor gråter dere og knuser hjertet mitt? Jeg er rede til ikke bare å bli bundet, men også til å dø i Jerusalem for Herren Jesu navns skyld.»
Då han ikkje lét seg overtala, gav vi oss og sa: «Lat Herrens vilje skje.»
Da han ikke lot seg overtale, ga vi oss og sa: «Herrens vilje skje.»
Etter desse dagane gjorde vi oss klare og drog opp til Jerusalem.
Etter disse dagene gjorde vi oss klare og dro opp til Jerusalem.
Nokre av læresveinane frå Cæsarea følgde med oss og tok oss til Mnason frå Kypros, ein læresvein frå dei første dagane, som vi skulle bu hjå.
Noen av disiplene fra Cæsarea fulgte også med oss og tok oss med til Mnason fra Kypros, en av de første disiplene, som vi skulle bo hos.
Då vi kom til Jerusalem, tok syskena imot oss med glede.
Da vi kom til Jerusalem, tok brødrene imot oss med glede.
Dagen etter gjekk Paulus saman med oss til Jakob, og alle dei eldste var samla der.
Dagen etter gikk Paulus sammen med oss til Jakob, og alle de eldste var til stede.
Han helsa på dei og fortalde i detalj alt det Gud hadde gjort mellom heidningane gjennom tenesta hans.
Han hilste på dem og fortalte i detalj om alt det Gud hadde gjort blant hedningene gjennom hans tjeneste.
Då dei høyrde det, lova dei Gud og sa til han: «Du ser, bror, kor mange titusen av jødane som har kome til tru, og alle er dei ivrige for lova.
Da de hørte dette, priste de Gud. Så sa de til ham: «Du ser, bror, hvor mange titusener av jødene som har kommet til tro, og alle er de ivrige for loven.
Men dei har fått høyra om deg at du lærer alle jødane mellom heidningfolka å falla frå Moses, og at du seier dei ikkje skal omskjera borna sine eller leva etter skikkane våre.
Men de har fått høre om deg at du lærer alle jøder som bor blant hedningene, å falle fra Moses, og at du sier de ikke skal omskjære barna sine eller følge skikkene våre.
Kva skal vi gjera? Dei vil heilt sikkert få høyra at du er komen.
Hva skal vi gjøre? De vil helt sikkert høre at du har kommet.
Gjer difor det vi seier deg: Vi har fire menn her som har teke på seg ein lovnad.
Gjør derfor det vi sier til deg: Vi har fire menn her som har tatt et løfte på seg.
Ta dei med deg og reinsa deg saman med dei, og betal for dei så dei kan raka hovudet. Då vil alle forstå at det ikkje er noko i det dei har høyrt om deg, men at du sjølv lever etter lova og held henne.
Ta dem med deg og la deg rense sammen med dem, og betal utgiftene deres så de kan barbere hodet. Da vil alle forstå at det de har hørt om deg, ikke er sant, men at du selv også lever i lydighet mot loven.
Når det gjeld heidningane som har kome til tru, har vi sendt brev med vår avgjerd om at dei skal halda seg borte frå det som er ofra til avgudar, frå blod, frå kjøt av kvalte dyr og frå hor.»
Når det gjelder hedningene som har kommet til tro, har vi sendt brev med vår avgjørelse om at de skal holde seg borte fra kjøtt ofret til avguder, fra blod, fra kjøtt av kvalte dyr og fra seksuell umoral.»
Dagen etter tok Paulus mennene med seg og reinsa seg saman med dei. Så gjekk han inn i tempelet og kunngjorde når reinsingsdagane ville vera fullførte og offeret bere fram for kvar einskild av dei.
Da tok Paulus mennene med seg. Dagen etter lot han seg rense sammen med dem og gikk inn i tempelet for å melde fra om fullførelsen av renselsesdagene, helt til offeret ble båret fram for hver enkelt av dem.
Då dei sju dagane nesten var til ende, fekk nokre jødar frå Asia auge på han i tempelet. Dei eggja opp heile folkemengda og greip han.
Da de sju dagene nesten var over, fikk noen jøder fra Asia se ham i tempelet. De hisset opp hele folkemengden og grep ham.
Dei ropa: «Israelittar, hjelp oss! Dette er den mannen som overalt lærer alle mot folket, mot lova og mot denne staden. No har han til og med teke med seg grekarar inn i tempelet og gjort denne heilage staden urein!»
De ropte: «Israelittiske menn, hjelp oss! Dette er mannen som overalt lærer alle mot folket, mot loven og mot dette stedet. Nå har han til og med ført grekere inn i tempelet og vanhelliget dette hellige stedet.»
For dei hadde tidlegare sett efesaren Trofimos saman med han i byen, og dei trudde at Paulus hadde teke han med inn i tempelet.
De hadde nemlig tidligere sett efeseren Trofimos sammen med ham i byen, og de antok at Paulus hadde tatt ham med inn i tempelet.
Heile byen kom i røre, og folk strøymde saman. Dei greip Paulus og drog han ut av tempelet, og straks vart portane stengde.
Hele byen kom i opprør, og folk strømmet sammen. De grep Paulus og dro ham ut av tempelet, og straks ble portene stengt.
Medan dei prøvde å slå han i hel, kom det melding til kommandanten for vaktstyrken om at heile Jerusalem var i opprør.
Mens de forsøkte å drepe ham, kom det melding til kommandanten for vaktstyrken om at hele Jerusalem var i opprør.
Straks tok han med seg soldatar og offiserar og sprang ned til dei. Då dei såg kommandanten og soldatane, slutta dei å slå Paulus.
Han tok straks med seg soldater og offiserer og løp ned til dem. Da de så kommandanten og soldatene, sluttet de å slå Paulus.
Kommandanten gjekk bort og greip han og gav ordre om at han skulle bindast med to lenkjer. Så spurde han kven han var og kva han hadde gjort.
Kommandanten kom bort og grep ham og befalte at han skulle bindes med to lenker. Så spurte han hvem han var og hva han hadde gjort.
Men i folkemengda ropa somme eitt og somme noko anna. Då han ikkje kunne få greie på sanninga på grunn av bråket, gav han ordre om at Paulus skulle førast inn i festninga.
Noen i mengden ropte én ting, andre noe annet. Da han ikke kunne få klarhet i saken på grunn av bråket, befalte han at Paulus skulle føres inn i festningen.
Då han kom til trappa, måtte soldatane bera han på grunn av valden frå folkemengda.
Da han kom til trappen, måtte soldatene bære ham på grunn av volden fra folkemengden.
For heile folkemengda følgde etter og ropa: «Bort med han!»
For hele mengden fulgte etter og ropte: «Bort med ham!»
Då Paulus var i ferd med å verta ført inn i festninga, sa han til kommandanten: «Kan eg få seia noko til deg?» Han svara: «Kan du gresk?
Idet Paulus skulle føres inn i festningen, sa han til kommandanten: «Kan jeg få si noe til deg?» Han svarte: «Kan du gresk?
Så du er ikkje den egyptaren som for ei tid sidan laga opprør og førte fire tusen snikmordarar ut i øydemarka?»
Er du ikke egypteren som for en tid siden skapte opprør og førte fire tusen sikariere ut i ørkenen?»
Paulus svara: «Eg er ein jøde frå Tarsos i Kilikia, borgar av ein ikkje ukjend by. Eg bed deg, lat meg få tala til folket.»
Paulus svarte: «Jeg er en jøde fra Tarsos i Kilikia, borger av en ikke ubetydelig by. Jeg ber deg, la meg få tale til folket.»
Då han gav han løyve, stod Paulus på trappa og gav teikn med handa til folket. Då det vart heilt stilt, tala han til dei på hebraisk og sa:
Da han fikk tillatelse, stilte Paulus seg på trappen og ga tegn med hånden til folket. Da det ble helt stille, talte han til dem på hebraisk og sa:
←→