FLOGVIT
.bible

Apostlenes gjerningerKapittel 25

+ UndertekstGrunntekst← ForrigeNeste →
Tre dagar etter at Festus hadde kome til provinsen, drog han frå Cæsarea opp til Jerusalem.
Der la overprestane og dei fremste av jødane fram klagemåla sine mot Paulus og bad han inntrengjande
om den velviljen at han ville senda Paulus til Jerusalem. Dei planla nemleg å drepa han på vegen.
Men Festus svara at Paulus skulle haldast i varetekt i Cæsarea, og at han sjølv snart skulle reisa dit.
«Lat dei av dykk som har mynde, følgja med ned,» sa han, «og føra fram skuldingar mot mannen dersom han har gjort noko gale.»
Festus vart hjå dei i ikkje meir enn åtte eller ti dagar, og så reiste han ned til Cæsarea.
Då han kom, stilte jødane som hadde kome ned frå Jerusalem seg rundt han og kom med mange alvorlege skuldingar som dei ikkje kunne bevisa.
Paulus forsvara seg og sa: «Verken mot lova til jødane eller mot tempelet eller mot keisaren har eg gjort noko gale.»
Men Festus ville gjera jødane til lags og spurde Paulus: «Er du villig til å dra opp til Jerusalem og bli dømd der framfor meg i denne saka?»
Paulus svara: «Eg står for keisaren sin domstol, og det er der eg skal dømmast. Eg har ikkje gjort jødane nokon urett, slik du òg godt veit.»
«Om eg har gjort urett og har gjort noko som fortener døden, så nektar eg ikkje å døy. Men dersom det ikkje er noko i det desse skuldar meg for, kan ingen gje meg over til dei. Eg ankar til keisaren!»
Etter å ha rådført seg med rådet sitt, svara Festus: «Du har anka til keisaren, og til keisaren skal du fara.»
Nokre dagar seinare kom kong Agrippa og Berenike til Cæsarea for å helsa på Festus.
Då dei hadde vore der i fleire dagar, la Festus saka mot Paulus fram for kongen og sa: «Det er ein mann her som Feliks lét etter seg som fange.
Då eg var i Jerusalem, kom overprestane og dei eldste av jødane til meg med skuldingar mot han og kravde at han skulle domfellast.
Eg svara dei at det ikkje er skikk hjå romarane å gje frå seg nokon før den tiltalte har møtt anklagarane sine andlet til andlet og fått høve til å forsvara seg mot skuldingane.
Då dei så hadde kome hit, utsette eg ikkje saka, men sette meg på dommarstolen dagen etter og gav ordre om at mannen skulle førast fram.
Då anklagarane stilte seg opp, kom dei ikkje med nokon av dei skuldingane om vonde gjerningar som eg hadde venta.
Dei hadde berre nokre stridsspørsmål med han om deira eiga gudstru og om ein Jesus som er død, men som Paulus påstod lever.
Sidan eg var rådvill om korleis eg skulle granska dette, spurde eg om han ville reisa til Jerusalem og bli dømd der i denne saka.
Men Paulus anka og bad om å bli halde i varetekt til Hans Majestet kunne avgjera saka hans. Så gav eg ordre om at han skulle haldast i varetekt til eg kan senda han til keisaren.»
Agrippa sa til Festus: «Eg ville gjerne høyra denne mannen sjølv.» «I morgon skal du få høyra han,» svara Festus.
Dagen etter kom Agrippa og Berenike med stor prakt og gjekk inn i høyrsalen saman med tribunane og dei fremste mennene i byen. På ordre frå Festus vart Paulus ført inn.
Festus sa: «Kong Agrippa og alle de menn som er her saman med oss! Her ser de mannen som heile det jødiske folket har klaga inn for meg, både i Jerusalem og her. Dei ropar at han ikkje bør leva lenger.
Men eg fann ut at han ikkje har gjort noko som fortener døden. Og sidan han sjølv har anka til keisaren, har eg avgjort å senda han dit.
Men eg har ikkje noko sikkert å skriva til herren min om han. Difor har eg ført han fram for dykk, og særleg for deg, kong Agrippa, så eg etter forhøyret kan ha noko å skriva.
For det synest meg urimeleg å senda ein fange utan samtidig å gjera greie for skuldingane mot han.»
←→