FLOGVIT
.bible

HabakkukKapittel 3

+ UndertekstGrunntekst← ForrigeSefanja →
Ein bøn av profeten Habakkuk. Etter Sjigjonot-melodien.
Herre, eg har høyrt ryktet om deg, eg fryktar, Herre, for ditt verk. Gjer det levande att i vår tid, gjer det kjent i vår tid! I vreiden din, kom i hug miskunn.
Gud kjem frå Teman, Den Heilage frå Paran-fjellet. Sela. Herlegdomen hans dekkjer himmelen, og lovsongen til han fyller jorda.
Glansen hans er som lyset, horn av lys frå handa hans, og der er krafta hans løynd.
Føre han går pest, og farsott følgjer i spora hans.
Han står og får jorda til å skjelva, han ser og får folkeslag til å beva. Dei eldgamle fjella smuldrar, dei urgamle haugane søkk saman. Vegane hans er frå æva av.
Eg ser at telta i Kusjan er i naud, teltdukane i Midjan-landet skjelv.
Er det mot elvane vreiden din brenn, Herre? Er harmen din mot elvane, eller raseriet ditt mot havet? For du rid på hestane dine, vognene dine er frelse.
Du dreg bogen din fram, han er naken. Eidsvorne piler etter ditt ord. Sela. Du kløyver jorda med elvar.
Fjella ser deg og vrider seg i smerte. Vassflaumen fèr forbi, djupet lèt røysta si høyra, det løfter hendene sine mot det høge.
Sol og måne står stille i bustaden sin, dei fer av stad i lyset frå pilene dine, i glansen frå det lynande spydet ditt.
I harme skrid du over jorda, i vreide treskar du folkeslag.
Du knuser hovudet i den vonde sitt hus, du blottlegg grunnvollen heilt til halsen. Sela.
Med hans eigne stavar gjennomborar du hovudet på krigarane hans, dei som stormar fram for å spreia meg, dei som frydar seg over å sluka den hjelpelause i det skjulte.
Du rid gjennom havet med hestane dine, gjennom dei veldige, brusande vatna.
Eg høyrde det, og det dirra i magen min, ved lyden skalv leppene mine. Rotne trengjer inn i beina mine, og eg skjelv der eg står. Men eg vil venta i ro på trengselsdagen, på at han kjem mot det folket som åtakar oss.
For fikentreet blømer ikkje, og det er inga frukt på vinrankene. Oliventreet gjev ikkje avling, og åkrane gjev ikkje mat. Sauene er borte frå kvea, og det er ikkje storfe i fjøsane.
Men eg vil gleda meg i Herren, eg vil jubla i Gud, min frelsar.
Herren Gud er mi kraft! Han gjer føtene mine som føtene til ei hind, han lèt meg gå på høgdene mine. Til korleiaren, på mine strengespel.
←→