RomerneKapittel 6

+ Undertekst Grunntekst ← Forrige Neste →

Kva skal vi då seia? Skal vi halda fram i synda så nåden kan bli større?

På ingen måte! Korleis kan vi som har døydd frå synda, framleis leva i henne?

Eller veit de ikkje at alle vi som vart døypte til Kristus Jesus, vart døypte til døden hans?

Vi vart altså gravlagde med han ved dåpen til døden, for at liksom Kristus vart oppreist frå dei døde ved herlegdomen til Far, så skal vi òg vandra i eit nytt liv.

For har vi vorte sameina med han i ein død som er lik hans, skal vi vissleg òg bli det i ei oppstode som er lik hans.

Vi veit at det gamle mennesket vårt vart krossfest med han, så syndekroppen skulle gjerast til inkjes, og vi ikkje lenger skulle vera slavar under synda.

For den som har døydd, er rettferdiggjord frå synda.

Men døydde vi med Kristus, trur vi at vi òg skal leva med han.

Vi veit at Kristus, som vart oppreist frå dei døde, ikkje døyr meir. Døden har ikkje lenger makt over han.

For den døden han døydde, døydde han for synda éin gong for alle. Men det livet han lever, lever han for Gud.

Såleis skal de òg rekna dykk som døde for synda, men levande for Gud i Kristus Jesus.

Lat difor ikkje synda herska i den dødelege kroppen dykkar, så de lyder lystene hans.

Still heller ikkje lemene dykkar til rådvelde for synda som våpen for urett, men still dykk sjølve til rådvelde for Gud som dei som har vorte levande frå dei døde, og lemene dykkar som våpen for rettferd for Gud.

For synda skal ikkje herska over dykk, sidan de ikkje er under lova, men under nåden.

Kva då? Skal vi synda fordi vi ikkje er under lova, men under nåden? På ingen måte!

Veit de ikkje at når de stiller dykk til rådvelde for nokon som slavar til lydnad, då er de slavar under den de lyder, anten det er synda som fører til død, eller lydnaden som fører til rettferd?

Men Gud vere takk! De var slavar under synda, men de vart av hjarta lydige mot den læreforma de vart overgjevne til.

De vart frigjorde frå synda og har vorte slavar under rettferda.

Eg talar på menneskevis på grunn av veikskapen i kjøtet dykkar. For liksom de før stilte lemene dykkar til teneste for ureinskap og lovløyse, som førte til meir lovløyse, så still no lemene dykkar til teneste for rettferda, som fører til helging.

For då de var slavar under synda, var de frie frå rettferda.

Kva frukt hadde de då av det de no skjemmest over? For enden på det er døden.

Men no, når de er frigjorde frå synda og har vorte slavar for Gud, ber de frukt som fører til helging, og enden er evig liv.

For den løna synda gjev, er døden, men Guds nådegåve er evig liv i Kristus Jesus, vår Herre.

Oppslag

Sammendrag2

Kapittel 6

Hovedtema: Paulus forklarer hvordan troende er frigjort fra syndens herredømme gjennom foreningen med Kristus i hans død og oppstandelse.

Innhold: Paulus avviser tanken om å fortsette i synd for at nåden skal bli større – de som har dødd fra synden, kan ikke lenger leve i den. Gjennom dåpen er troende begravet med Kristus og reist opp til et nytt liv. Paulus formaner dem til å betrakte seg som døde for synden og levende for Gud, og å stille seg selv til tjeneste for rettferdighet fremfor synd. Syndens lønn er døden, men Guds nådegave er evig liv i Kristus Jesus.

Nøkkelord/bilder:

Dåp (βάπτισμα): Symboliserer forening med Kristi død og oppstandelse, der det gamle mennesket dør og et nytt liv begynner.
Slaveri og frihet (δοῦλος/ἐλευθερόω): Mennesket er enten slave under synden eller under rettferdigheten – frigjøring fra synd betyr tjeneste for Gud.
Lønn vs. gave (ὀψώνια/χάρισμα): Syndens lønn er død, men evig liv er Guds frie gave – ikke noe vi fortjener.

Historisk kontekst

Historisk og kulturell kontekst for Romerne 6

Hendelser og skikker

Dåpspraksis i urkirken

Kapittelets referanser til dåp (βαπτίζω/βάπτισμα, vers 3-4) gjenspeiler den tidlige kristne dåpspraksis. I det første århundret ble dåp normalt utført ved full neddykkelse i vann, noe som gjorde bildet av «begravelse» og «oppstandelse» konkret og fysisk forståelig for leserne. Dåpen fant ofte sted i elver, naturlige vannkilder eller i offentlige bad. Den symbolske handlingen med å gå ned i vannet og komme opp igjen ga en kraftfull visuell fremstilling av det Paulus beskriver som å dø med Kristus og reises opp til nytt liv. Denne praksisen skilte seg fra jødiske rituelle renselser (mikve) ved å være en engangshandling som markerte innlemmelse i det kristne fellesskapet.

Nøkkelbegreper

Det gamle menneske og syndens legeme

I vers 6 introduserer Paulus begrepene «det gamle menneske» (ὁ παλαιὸς ἄνθρωπος) og «syndens legeme» (τὸ σῶμα τῆς ἁμαρτίας). «Det gamle menneske» refererer til den tidligere eksistensen under syndens herredømme – menneskets identitet og levemåte før foreningen med Kristus. «Syndens legeme» beskriver ikke det fysiske legemet som ondt i seg selv, men legemet som syndens redskap og tumleplass. Paulus' poeng er at gjennom korsfestelsen med Kristus er denne gamle tilstanden gjort uvirksom (καταργέω), slik at de troende ikke lenger skal være slaver under synden.

Slavemetaforikk (δοῦλος)

Begrepet «slave» (δοῦλος) og tilhørende ord som «å tjene» (δουλεύω, vers 6) og «å gjøre til slave» (δουλόω, vers 18, 22) forekommer gjennomgående i kapittelet (vers 6, 16-22). I det romerske samfunnet utgjorde slaver anslagsvis 30-40% av befolkningen i Italia. Slaveri var en velkjent institusjon der slaven var fullstendig underlagt sin herres vilje og autoritet. Paulus bruker dette bildet retorisk: mennesker er alltid «slaver» under noe – enten synden eller rettferdigheten. For romerske lesere, både frie og slaver, var dette et umiddelbart gjenkjennelig bilde på total lojalitet og tilhørighet.

Militært språk (ὅπλα)

I vers 13 bruker Paulus ordet ὅπλα («våpen» eller «redskaper»), et militært begrep. Roma var en militærmakt, og romerske soldater var et daglig syn i hele imperiet. Bildet av kroppens lemmer som «våpen» enten for urettferdighet eller rettferdighet appellerte til en kultur som forsto militær disiplin og lojalitet. En soldat stilte sine våpen til disposisjon for sin øverstkommanderende – på samme måte skulle de troende stille seg til disposisjon for Gud.

Lønn og gave (ὀψώνια og χάρισμα)

I vers 23 kontrasteres ὀψώνια («sold» – opprinnelig en soldats rasjon eller lønn) med χάρισμα («nådegave»). Ὀψώνια var et teknisk begrep for den lønnen en romersk soldat mottok for sin tjeneste. Ved å bruke dette ordet understreker Paulus at døden er noe mennesket «fortjener» gjennom sin tjeneste for synden, mens evig liv aldri kan være fortjent – det er en ren gave fra Gud.

Personer1

Jesus1

Alle personer →

Viktige ord

Ingen viktige ord ennå for dette kapittelet.

Tidslinje1