FLOGVIT
.bible

2. KrønikebokKapittel 33

+ UndertekstGrunntekst← ForrigeNeste →
Manasse var tolv år gammal då han vart konge, og han styrte i femtifem år i Jerusalem.
Han gjorde det som var vondt i HERRENs auge, etter dei avskyelege skikkane til dei folkeslaga som HERREN hadde drive bort for israelittane.
Han bygde opp att offerhaugane som Hiskia, far hans, hadde rive ned. Han reiste altar for Ba'al-gudane og laga Asjera-stolpar. Han bøygde seg for heile himmelens hær og dyrka dei.
Han bygde altar i HERRENS hus, der HERREN hadde sagt: «I Jerusalem skal namnet mitt vera til evig tid.»
Han bygde altar for heile himmelens hær i begge føregardane til HERRENS hus.
Han lét sønene sine gå gjennom elden i Hinnom-dalen. Han dreiv med spådomskunst, varseltyding og trolldom, og han rådførte seg med åndemanerar og spåmenn. Han gjorde mykje som var vondt i HERRENs auge og vekte harmen hans.
Han sette det utskorne gudebildet han hadde laga, i Guds hus, der Gud hadde sagt til David og Salomo, son hans: «I dette huset og i Jerusalem, som eg har valt ut frå alle Israels stammar, vil eg la namnet mitt bu til evig tid.
Eg skal aldri meir la Israel flytta foten sin bort frå den jorda eg gav til fedrane dykkar, så sant dei er nøye med å gjera alt eg har pålagt dei, heile lova, forskriftene og reglane som vart gjevne gjennom Moses.»
Men Manasse førte Juda og innbyggjarane i Jerusalem på villspor, så dei gjorde meir vondt enn dei folkeslaga HERREN hadde utsletta for israelittane.
HERREN tala til Manasse og folket hans, men dei høyrde ikkje etter.
Då lét HERREN hærførarane til assyrarkongen koma over dei. Dei fanga Manasse med hakekrokar, batt han med bronselenkjer og førte han til Babel.
I nauda si bønfall han HERREN sin Gud og audmjuka seg djupt for andletet til fedrane sin Gud.
Han bad til han, og Gud lét seg be og høyrde bøna hans. Han førte han attende til Jerusalem og kongedømet hans. Då skjøna Manasse at HERREN er Gud.
Seinare bygde han ein ytre mur kring Davidsbyen, vest for Gihon i dalen, fram til Fiskeporten, og rundt Ofel. Han gjorde han svært høg. Han sette hærførarar i alle dei befesta byane i Juda.
Han fjerna dei framande gudane og avgudsbiletet frå HERRENS hus, og alle altara han hadde bygd på tempelhøgda og i Jerusalem, og kasta dei utanfor byen.
Han bygde opp att HERRENS altar og ofra fredsoffer og takkoffer på det. Han baud Juda å tena HERREN, Israels Gud.
Men folket heldt fram med å ofra på offerhaugane, men no berre til HERREN sin Gud.
Resten av det Manasse gjorde, bøna hans til Gud, og orda som sjåarane tala til han i HERRENS, Israels Guds, namn, det står skrive i krønikene til Israels kongar.
Bøna hans og korleis Gud svara han, all synda og utrusskapen hans, og stadene der han bygde offerhaugar og sette opp Asjera-stolpar og gudebilete før han audmjuka seg – alt dette er skrive i krønikene til sjåarane.
Manasse gjekk til kvile hos fedrane sine, og dei gravla han i huset hans. Amon, son hans, vart konge etter han.
Amon var tjueto år gammal då han vart konge, og han styrte i to år i Jerusalem.
Han gjorde det som var vondt i HERRENs auge, slik Manasse, far hans, hadde gjort. Amon ofra til alle dei utskorne bileta som Manasse, far hans, hadde laga, og han dyrka dei.
Han audmjuka seg ikkje for HERREN slik Manasse, far hans, hadde audmjuka seg. Nei, Amon gjorde skulda si endå større.
Tenarane hans svor seg saman mot han og drap han i huset hans.
Men folket i landet slo i hel alle dei som hadde svore seg saman mot kong Amon. Så gjorde folket i landet Josjia, son hans, til konge etter han.
←→