FLOGVIT
.bible

2. MosebokKapittel 14

+ UndertekstGrunntekst← ForrigeNeste →
Vis hendelseneIsrael går gjennom havet

2. Mosebok 14 beskriver det store underet der Gud delte Sivsjøen (Rødehavet) og førte Israel tørrskodd gjennom, mens den egyptiske hæren druknet. Det er det definerende øyeblikket i Israels historie - beviset på Guds makt til å frelse.

1

Fanget ved havet

Egypterne forfulgte dem og nådde dem igjen der de lå i leir ved havet – alle faraos hester og vogner, hans ryttere og hans hær – ved Pi-Hakirot, foran Baal-Sefon. Da farao nærmet seg, løftet Israels barn blikket og så at egypterne kom etter dem. De ble grepet av stor frykt og ropte til Herren.

v.9, 10
2

Folket klager

De sa til Moses: «Fantes det ingen graver i Egypt, siden du tok oss med for å dø i ørkenen? Hva har du gjort mot oss ved å føre oss ut av Egypt? Var det ikke dette vi sa til deg i Egypt: La oss være i fred, så vi kan tjene egypterne! Det er bedre for oss å tjene egypterne enn å dø i ørkenen.»

v.11, 12
3

«Frykt ikke - stå fast!»

Moses sa til folket: «Frykt ikke! Stå fast og se Herrens frelse, som han vil vise dere i dag. For slik dere ser egypterne i dag, skal dere aldri mer se dem igjen.

v.13
4

«Herren skal stride for dere»

Herren skal stride for dere, og dere skal være stille.»

v.14
5

«Si til israelittene at de skal dra videre»

Herren sa til Moses: «Hvorfor roper du til meg? Si til Israels barn at de skal bryte opp. Løft staven din, rekk hånden ut over havet og kløv det, så Israels barn kan gå tørrskodd midt gjennom havet.

v.15, 16
6

Skystøtten flytter seg

Guds engel, som hadde gått foran Israels leir, flyttet seg og gikk bak dem. Skysøylen flyttet seg fra forsiden og stilte seg bak dem. Den kom mellom egypternes leir og Israels leir. Skyen brakte mørke over den ene siden, men lyste opp natten for den andre. Så kom de ikke nær hverandre hele natten.

v.19, 20
7

Havet deler seg

Moses rakte hånden ut over havet, og Herren drev havet bort med en sterk østavind hele natten. Han gjorde havet til tørt land, og vannet ble kløvd.

v.21
8

Israel går gjennom

Israels barn gikk tørrskodd midt gjennom havet, og vannet sto som en mur på deres høyre og venstre side.

v.22
9

Egypterne følger etter

Egypterne forfulgte dem og dro etter dem midt ut i havet – alle faraos hester, vogner og ryttere.

v.23
10

Herren forvirrer fienden

Ved morgenvakten så Herren ned på egypternes leir fra ild- og skysøylen og skapte forvirring i egypternes leir. Han lot hjulene falle av vognene deres, så de kjørte tungt. Da sa egypterne: «La oss flykte fra Israel, for Herren strider for dem mot egypterne!»

v.24, 25
11

Vannet vender tilbake

Da sa Herren til Moses: «Rekk hånden ut over havet, så vannet vender tilbake over egypterne, over vognene og rytterne deres.» Moses rakte hånden ut over havet, og ved morgengry vendte havet tilbake til sitt vanlige leie. Egypterne flyktet rett mot det, og Herren kastet egypterne midt ut i havet. Vannet vendte tilbake og dekket vognene og rytterne – hele faraos hær som hadde fulgt etter dem ut i havet. Ikke én eneste av dem ble spart.

v.26, 27, 28
12

Folket tror

Den dagen frelste Herren Israel fra egypternes hånd. Israel så egypterne ligge døde på havets strand. Israel så den mektige hånd Herren hadde lagt på egypterne. Folket fryktet Herren, og de trodde på Herren og på hans tjener Moses.

v.30, 31
Herren tala til Moses og sa:
וַיְדַבֵּ֥ר יְהֹוָ֖ה אֶל־מֹשֶׁ֥ה לֵּאמֹֽר׃ ‬
«Sei til israelittane at dei skal snu og slå leir framfor Pi-Hakirot, mellom Migdol og havet. Rett framfor Baal-Sefon skal de slå leir, ved havet.
דַּבֵּר֮ אֶל־בְּנֵ֣י יִשְׂרָאֵל֒ וְיָשֻׁ֗בוּ וְיַחֲנוּ֙ לִפְנֵי֙ פִּ֣י הַחִירֹ֔ת בֵּ֥ין מִגְדֹּ֖ל וּבֵ֣ין הַיָּ֑ם לִפְנֵי֙ בַּ֣עַל צְפֹ֔ן נִכְח֥וֹ תַחֲנ֖וּ עַל־הַיָּֽם׃ ‬
Farao vil tenkje om israelittane: Dei har gått seg vill i landet, øydemarka har stengt dei inne.
וְאָמַ֤ר פַּרְעֹה֙ לִבְנֵ֣י יִשְׂרָאֵ֔ל נְבֻכִ֥ים הֵ֖ם בָּאָ֑רֶץ סָגַ֥ר עֲלֵיהֶ֖ם הַמִּדְבָּֽר׃ ‬
Eg vil gjera farao hardhjarta, så han set etter dei. Då vil eg vinna ære gjennom farao og heile hæren hans, og egyptarane skal kjenna at eg er Herren.» Og dei gjorde så.
וְחִזַּקְתִּ֣י אֶת־לֵב־פַּרְעֹה֮ וְרָדַ֣ף אַחֲרֵיהֶם֒ וְאִכָּבְדָ֤ה בְּפַרְעֹה֙ וּבְכָל־חֵיל֔וֹ וְיָדְע֥וּ מִצְרַ֖יִם כִּֽי־אֲנִ֣י יְהוָ֑ה וַיּֽ͏ַעֲשׂוּ־כֵֽן׃ ‬
Då kongen i Egypt fekk melding om at folket hadde rømt, skifta farao og tenarane hans sinn mot folket. Dei sa: «Kva er det vi har gjort? Vi har late Israel fara så vi misser dei som slavar!»
וַיֻּגַּד֙ לְמֶ֣לֶךְ מִצְרַ֔יִם כִּ֥י בָרַ֖ח הָעָ֑ם וַ֠יֵּהָפֵךְ לְבַ֨ב פַּרְעֹ֤ה וַעֲבָדָיו֙ אֶל־הָעָ֔ם וַיֹּֽאמרוּ֙ מַה־זֹּ֣את עָשִׂ֔ינוּ כִּֽי־שִׁלַּ֥חְנוּ אֶת־יִשְׂרָאֵ֖ל מֵעָבְדֵֽנוּ׃ ‬
Så spente han for vogna si og tok folket sitt med seg.
וַיֶּאְסֹ֖ר אֶת־רִכְבּ֑וֹ וְאֶת־עַמּ֖וֹ לָקַ֥ח עִמּֽוֹ׃ ‬
Han tok seks hundre utvalde stridsvogner og alle dei andre vognene i Egypt, med offiserar på kvar einaste vogn.
וַיִּקַּ֗ח שֵׁשׁ־מֵא֥וֹת רֶ֙כֶב֙ בָּח֔וּר וְכֹ֖ל רֶ֣כֶב מִצְרָ֑יִם וְשָׁלִשִׁ֖ם עַל־כֻּלּֽוֹ׃ ‬
Herren gjorde farao, kongen i Egypt, hardhjarta, så han sette etter israelittane. Men israelittane drog ut med lyft hand.
וַיְחַזֵּ֣ק יְהֹוָ֗ה אֶת־לֵ֤ב פַּרְעֹה֙ מֶ֣לֶךְ מִצְרַ֔יִם וַיִּרְדֹּ֕ף אַחֲרֵ֖י בְּנֵ֣י יִשְׂרָאֵ֑ל וּבְנֵ֣י יִשְׂרָאֵ֔ל יֹצְאִ֖ים בְּיָ֥ד רָמָֽה׃ ‬
Egyptarane sette etter dei og nådde att dei der dei låg i leir ved havet – alle hestane og vognene til farao, ryttarane og hæren hans – ved Pi-Hakirot, framfor Baal-Sefon.
וַיִּרְדְּפ֨וּ מִצְרַ֜יִם אַחֲרֵיהֶ֗ם וַיַּשִׂ֤יגוּ אוֹתָם֙ חֹנִ֣ים עַל־הַיָּ֔ם כָּל־סוּס֙ רֶ֣כֶב פַּרְעֹ֔ה וּפָרָשָׁ֖יו וְחֵיל֑וֹ עַל־פִּי֙ הַֽחִירֹ֔ת לִפְנֵ֖י בַּ֥עַל צְפֹֽן׃ ‬
Då farao nærma seg, såg israelittane opp og fekk auge på egyptarane som kom etter dei. Då vart dei svært redde og ropa til Herren.
וּפַרְעֹ֖ה הִקְרִ֑יב וַיִּשְׂאוּ֩ בְנֵֽי־יִשְׂרָאֵ֨ל אֶת־עֵינֵיהֶ֜ם וְהִנֵּ֥ה מִצְרַ֣יִם ׀ נֹסֵ֣עַ אַחֲרֵיהֶ֗ם וַיִּֽירְאוּ֙ מְאֹ֔ד וַיִּצְעֲק֥וּ בְנֵֽי־יִשְׂרָאֵ֖ל אֶל־יְהוָֽה׃ ‬
Dei sa til Moses: «Fanst det ikkje graver i Egypt sidan du tok oss med hit for å døy i øydemarka? Kva er det du har gjort mot oss då du førte oss ut frå Egypt?
וַיֹּאמְרוּ֮ אֶל־מֹשֶׁה֒ הַֽמִבְּלִ֤י אֵין־קְבָרִים֙ בְּמִצְרַ֔יִם לְקַחְתָּ֖נוּ לָמ֣וּת בַּמִּדְבָּ֑ר מַה־זֹּאת֙ עָשִׂ֣יתָ לָּ֔נוּ לְהוֹצִיאָ֖נוּ מִמִּצְרָֽיִם׃ ‬
Var det ikkje dette vi sa til deg i Egypt: Lat oss vera i fred, så vi kan tena egyptarane! Det er betre for oss å tena egyptarane enn å døy i øydemarka.»
הֲלֹא־זֶ֣ה הַדָּבָ֗ר אֲשֶׁר֩ דִּבַּ֨רְנוּ אֵלֶ֤יךָ בְמִצְרַ֙יִם֙ לֵאמֹ֔ר חֲדַ֥ל מִמֶּ֖נּוּ וְנַֽעַבְדָ֣ה אֶת־מִצְרָ֑יִם כִּ֣י ט֥וֹב לָ֙נוּ֙ עֲבֹ֣ד אֶת־מִצְרַ֔יִם מִמֻּתֵ֖נוּ בַּמִּדְבָּֽר׃ ‬
Moses svara folket: «Ver ikkje redde! Stå fast og sjå korleis Herren frelser dykk i dag! For slik de ser egyptarane i dag, skal de aldri meir sjå dei att.
וַיֹּ֨אמֶר מֹשֶׁ֣ה אֶל־הָעָם֮ אַל־תִּירָאוּ֒ הִֽתְיַצְב֗וּ וּרְאוּ֙ אֶת־יְשׁוּעַ֣ת יְהוָ֔ה אֲשֶׁר־יַעֲשֶׂ֥ה לָכֶ֖ם הַיּ֑וֹם כִּ֗י אֲשֶׁ֨ר רְאִיתֶ֤ם אֶת־מִצְרַ֙יִם֙ הַיּ֔וֹם לֹ֥א תֹסִ֛יפוּ לִרְאֹתָ֥ם ע֖וֹד עַד־עוֹלָֽם׃ ‬
Herren sa til Moses: «Kvifor ropar du til meg? Sei til israelittane at dei skal dra vidare!
וַיֹּ֤אמֶר יְהוָה֙ אֶל־מֹשֶׁ֔ה מַה־תִּצְעַ֖ק אֵלָ֑י דַּבֵּ֥ר אֶל־בְּנֵי־יִשְׂרָאֵ֖ל וְיִסָּֽעוּ׃ ‬
Lyft staven din og rett handa ut over havet og kløyv det, så israelittane kan gå gjennom havet på tørr grunn.
וְאַתָּ֞ה הָרֵ֣ם אֶֽת־מַטְּךָ֗ וּנְטֵ֧ה אֶת־יָדְךָ֛ עַל־הַיָּ֖ם וּבְקָעֵ֑הוּ וְיָבֹ֧אוּ בְנֵֽי־יִשְׂרָאֵ֛ל בְּת֥וֹךְ הַיָּ֖ם בַּיַּבָּשָֽׁה׃ ‬
Og eg vil gjera egyptarane hardhjarta, så dei følgjer etter dei. Då vil eg vinna ære gjennom farao og heile hæren hans, vognene og ryttarane hans.
וַאֲנִ֗י הִנְנִ֤י מְחַזֵּק֙ אֶת־לֵ֣ב מִצְרַ֔יִם וְיָבֹ֖אוּ אַחֲרֵיהֶ֑ם וְאִכָּבְדָ֤ה בְּפַרְעֹה֙ וּבְכָל־חֵיל֔וֹ בְּרִכְבּ֖וֹ וּבְפָרָשָֽׁיו׃ ‬
Egyptarane skal kjenna at eg er Herren, når eg vinn ære gjennom farao, vognene og ryttarane hans.»
וְיָדְע֥וּ מִצְרַ֖יִם כִּי־אֲנִ֣י יְהוָ֑ה בְּהִכָּבְדִ֣י בְּפַרְעֹ֔ה בְּרִכְבּ֖וֹ וּבְפָרָשָֽׁיו׃ ‬
Guds engel, som hadde gått framfor Israels-leiren, flytta seg og gjekk bak dei. Skysøyla flytta seg frå plassen framfor dei og stilte seg bak dei.
וַיִּסַּ֞ע מַלְאַ֣ךְ הָאֱלֹהִ֗ים הַהֹלֵךְ֙ לִפְנֵי֙ מַחֲנֵ֣ה יִשְׂרָאֵ֔ל וַיֵּ֖לֶךְ מֵאַחֲרֵיהֶ֑ם וַיִּסַּ֞ע עַמּ֤וּד הֶֽעָנָן֙ מִפְּנֵיהֶ֔ם וַיּֽ͏ַעֲמֹ֖ד מֵאַחֲרֵיהֶֽם׃ ‬
Ho kom mellom leiren til egyptarane og leiren til Israel. Skya førte med seg mørker, men lyste samstundes opp natta. Så kom dei ikkje nær kvarandre heile natta.
וַיָּבֹ֞א בֵּ֣ין ׀ מַחֲנֵ֣ה מִצְרַ֗יִם וּבֵין֙ מַחֲנֵ֣ה יִשְׂרָאֵ֔ל וַיְהִ֤י הֶֽעָנָן֙ וְהַחֹ֔שֶׁךְ וַיָּ֖אֶר אֶת־הַלָּ֑יְלָה וְלֹא־קָרַ֥ב זֶ֛ה אֶל־זֶ֖ה כָּל־הַלָּֽיְלָה׃ ‬
Moses rette handa ut over havet, og Herren dreiv havet attende med ein sterk austavind heile natta og gjorde havet til tørr grunn. Vatnet vart kløyvd.
וַיֵּ֨ט מֹשֶׁ֣ה אֶת־יָדוֹ֮ עַל־הַיָּם֒ וַיּ֣וֹלֶךְ יְהוָ֣ה ׀ אֶת־הַ֠יָּם בְּר֨וּחַ קָדִ֤ים עַזָּה֙ כָּל־הַלַּ֔יְלָה וַיָּ֥שֶׂם אֶת־הַיָּ֖ם לֶחָרָבָ֑ה וַיִּבָּקְע֖וּ הַמָּֽיִם׃ ‬
Israelittane gjekk gjennom havet på tørr grunn, medan vatnet stod som ein mur på høgre og venstre sida.
וַיָּבֹ֧אוּ בְנֵֽי־יִשְׂרָאֵ֛ל בְּת֥וֹךְ הַיָּ֖ם בַּיַּבָּשָׁ֑ה וְהַמַּ֤יִם לָהֶם֙ חֹמָ֔ה מִֽימִינָ֖ם וּמִשְּׂמֹאלָֽם׃ ‬
Egyptarane sette etter dei, og alle hestane til farao, vognene og ryttarane hans følgde dei ut i havet.
וַיִּרְדְּפ֤וּ מִצְרַ֙יִם֙ וַיָּבֹ֣אוּ אַחֲרֵיהֶ֔ם כֹּ֚ל ס֣וּס פַּרְעֹ֔ה רִכְבּ֖וֹ וּפָרָשָׁ֑יו אֶל־תּ֖וֹךְ הַיָּֽם׃ ‬
I morgonvakta såg Herren ned på den egyptiske leiren frå eld- og skysøyla, og han skapte forvirring i leiren.
וַֽיְהִי֙ בְּאַשְׁמֹ֣רֶת הַבֹּ֔קֶר וַיַּשְׁקֵ֤ף יְהוָה֙ אֶל־מַחֲנֵ֣ה מִצְרַ֔יִם בְּעַמּ֥וּד אֵ֖שׁ וְעָנָ֑ן וַיָּ֕הָם אֵ֖ת מַחֲנֵ֥ה מִצְרָֽיִם׃ ‬
Han tok av hjula på vognene deira så dei hadde vanskar med å koma seg fram. Då sa egyptarane: «Lat oss flykte frå Israel! For Herren kjempar for dei mot egyptarane.»
וַיָּ֗סַר אֵ֚ת אֹפַ֣ן מַרְכְּבֹתָ֔יו וַֽיְנַהֲגֵ֖הוּ בִּכְבֵדֻ֑ת וַיֹּ֣אמֶר מִצְרַ֗יִם אָנ֙וּסָה֙ מִפְּנֵ֣י יִשְׂרָאֵ֔ל כִּ֣י יְהוָ֔ה נִלְחָ֥ם לָהֶ֖ם בְּמִצְרָֽיִם פ ‬
Herren sa til Moses: «Rett handa ut over havet, så vatnet strøymer attende over egyptarane, over vognene og ryttarane deira.»
וַיֹּ֤אמֶר יְהוָה֙ אֶל־מֹשֶׁ֔ה נְטֵ֥ה אֶת־יָדְךָ֖ עַל־הַיָּ֑ם וְיָשֻׁ֤בוּ הַמַּ֙יִם֙ עַל־מִצְרַ֔יִם עַל־רִכְבּ֖וֹ וְעַל־פָּרָשָֽׁיו׃ ‬
Moses rette handa ut over havet, og ved morgongry vende havet attende til si vanlege lægje. Egyptarane flykta rett mot det, og Herren skylte dei ned i havet.
וַיֵּט֩ מֹשֶׁ֨ה אֶת־יָד֜וֹ עַל־הַיָּ֗ם וַיָּ֨שָׁב הַיָּ֜ם לִפְנ֥וֹת בֹּ֙קֶר֙ לְאֵ֣יתָנ֔וֹ וּמִצְרַ֖יִם נָסִ֣ים לִקְרָאת֑וֹ וַיְנַעֵ֧ר יְהוָ֛ה אֶת־מִצְרַ֖יִם בְּת֥וֹךְ הַיָּֽם׃ ‬
Vatnet vende attende og dekte vognene og ryttarane – heile hæren til farao som hadde følgt etter dei ut i havet. Ikkje ein einaste vart att.
וַיָּשֻׁ֣בוּ הַמַּ֗יִם וַיְכַסּ֤וּ אֶת־הָרֶ֙כֶב֙ וְאֶת־הַפָּ֣רָשִׁ֔ים לְכֹל֙ חֵ֣יל פַּרְעֹ֔ה הַבָּאִ֥ים אַחֲרֵיהֶ֖ם בַּיָּ֑ם לֹֽא־נִשְׁאַ֥ר בָּהֶ֖ם עַד־אֶחָֽד׃ ‬
Men israelittane gjekk på tørr grunn gjennom havet, medan vatnet stod som ein mur på høgre og venstre sida.
וּבְנֵ֧י יִשְׂרָאֵ֛ל הָלְכ֥וּ בַיַּבָּשָׁ֖ה בְּת֣וֹךְ הַיָּ֑ם וְהַמַּ֤יִם לָהֶם֙ חֹמָ֔ה מִֽימִינָ֖ם וּמִשְּׂמֹאלָֽם ‬
Den dagen frelste Herren Israel frå egyptarane. Israel såg egyptarane liggja døde på stranda.
וַיּ֨וֹשַׁע יְהוָ֜ה בַּיּ֥וֹם הַה֛וּא אֶת־יִשְׂרָאֵ֖ל מִיַּ֣ד מִצְרָ֑יִם וַיַּ֤רְא יִשְׂרָאֵל֙ אֶת־מִצְרַ֔יִם מֵ֖ת עַל־שְׂפַ֥ת הַיָּֽם׃ ‬
Då Israel såg den mektige handa Herren hadde lagt på egyptarane, frykta folket Herren. Dei trudde på Herren og på Moses, tenaren hans.
וַיַּ֨רְא יִשְׂרָאֵ֜ל אֶת־הַיָּ֣ד הַגְּדֹלָ֗ה אֲשֶׁ֨ר עָשָׂ֤ה יְהוָה֙ בְּמִצְרַ֔יִם וַיִּֽירְא֥וּ הָעָ֖ם אֶת־יְהוָ֑ה וַיּֽ͏ַאֲמִ֙ינוּ֙ בַּֽיהוָ֔ה וּבְמֹשֶׁ֖ה עַבְדּֽוֹ׃ פ ‬
←→