FLOGVIT
.bible

NahumKapittel 3

+ UndertekstGrunntekst← FørreHabakkuk →Bidra
Ve over blodbyen! Ho er full av løgn og rov, ho slepper aldri byttet.
Lyden av sveper og dunderet av hjul! Galopperande hestar og ramlande vogner!
Ryttarar stormar fram, sverdblad flammar og spyd lyner! Mengder av drepne, haugar av lik, endelaust med døde kroppar – dei snublar over lika.
Alt dette for det store horelivet til den fagre skjøkja, ho som er meister i trolldom, ho som sel folkeslag med sitt horeliv og ætter med sin trolldom.
Sjå, eg kjem mot deg, seier Herren over hærskarane. Eg skal løfta kjolefaldane dine opp over andletet ditt og visa folkeslaga din nakenskap og kongerika di skam.
Eg skal kasta skarn på deg, vanæra deg og gjera deg til eit skodespel.
Alle som ser deg, skal rømma frå deg og seia: Ninive er lagd i ruinar! Kven vil syrgja over henne? Kvar skal eg finna nokon som vil trøysta deg?
Er du betre enn No-Amon, som låg ved elvane, omgjeven av vatn? Havet var hennar vern, av havet var hennar mur.
Kusj og Egypt var hennar endelause styrke. Put og Libya var blant hennar hjelparar.
Likevel måtte ho gå i eksil, i fangenskap. Småborna hennar vart knuste på kvart gatehjørne. Dei kasta lodd om stormennene hennar, og alle leiarane hennar vart bundne med lenkjer.
Også du skal bli drukken og gøyma deg. Også du skal søkja tilflukt frå fienden.
Alle festningane dine er som fikentre med tidlege fiken – når dei blir rista, fell dei rett i munnen på den som et.
Sjå, folket ditt er som kvinner midt iblant deg! Portane til landet ditt står vidopne for fiendane dine. Eld har fortært bommane dine.
Aus opp vatn til beleiringa! Styrk festningane dine! Gå ut i leira og trakk i mørtelen! Grip tak i teglforma!
Der skal elden fortæra deg, sverdet skal hogga deg ned, det skal eta deg opp som gresshopper. Gjer deg talrik som gresshopper, gjer deg talrik som grashoppesvermar!
Du auka talet på kjøpmennene dine til fleire enn stjernene på himmelen. Grashoppa skiftar ham og flyg bort.
Hovdingane dine er som grashopper, og embetsmennene dine som grashoppesvermar som slår seg ned på murane ein kald dag. Når sola stig, flyg dei bort, og ingen veit kvar dei blir av.
Hyrdingane dine slumrar, Assur-konge! Stormennene dine ligg i døden. Folket ditt er spreidd ut over fjella, og ingen samlar dei.
Det finst inga lækjing for skaden din, såret ditt er dødeleg. Alle som høyrer om lagnaden din, klappar i hendene over deg. For over kven har ikkje din vondskap gått utan stans?
←→