FLOGVIT
.bible

1. MosebokKapittel 42

+ UndertekstGrunntekst← ForrigeNeste →
Då Jakob fekk vita at det fanst korn i Egypt, sa han til sønene sine: «Kvifor sit de berre og ser på kvarandre?»
Da Jakob så at det fantes korn i Egypt, sa han til sønnene sine: «Hvorfor står dere bare og ser på hverandre?»
Og han sa: «Eg har høyrt at det finst korn i Egypt. Reis dit ned og kjøp korn til oss derifrå, så vi kan leva og ikkje døy.»
Han sa: «Jeg har hørt at det finnes korn i Egypt. Dra dit ned og kjøp korn til oss, så vi kan leve og ikke dø.»
Så drog ti av brørne til Josef ned for å kjøpa korn frå Egypt.
Så dro ti av Josefs brødre ned for å kjøpe korn fra Egypt.
Men Benjamin, bror til Josef, sende ikkje Jakob av stad saman med brørne, for han sa: «Det kan henda at ei ulukke råkar han.»
Men Benjamin, Josefs bror, sendte Jakob ikke med de andre, for han sa: «Det kan hende at en ulykke rammer ham.»
Sønene til Israel kom for å kjøpa korn saman med dei andre som kom, for det var hungersnaud i Kanaan.
Israels sønner kom for å kjøpe korn sammen med de andre som kom dit, for det var hungersnød i Kanaan.
Josef var den som styrte over landet, og det var han som selde korn til alt folket i landet. Brørne til Josef kom og bøygde seg med andletet mot jorda framfor han.
Josef var den som styrte landet, og det var han som solgte korn til alle i landet. Josefs brødre kom og kastet seg ned for ham med ansiktet mot jorden.
Då Josef såg brørne sine, kjende han dei att, men han lét som han var framand for dei og tala hardt til dei. Han sa til dei: «Kvar kjem de frå?» Dei svara: «Frå Kanaan, for å kjøpa mat.»
Da Josef så brødrene sine, kjente han dem igjen, men han lot som han var en fremmed for dem og talte hardt til dem. Han spurte: «Hvor kommer dere fra?» De svarte: «Fra Kanaan, for å kjøpe mat.»
Josef kjende att brørne sine, men dei kjende ikkje han att.
Josef kjente brødrene sine igjen, men de kjente ikke ham.
Då minntest Josef draumane han hadde hatt om dei, og han sa til dei: «De er spionar! De har kome for å sjå kvar landet er sårbart.»
Josef husket drømmene han hadde hatt om dem, og han sa til dem: «Dere er spioner! Dere er kommet for å se hvor landet er sårbart.»
Dei sa til han: «Nei, herre, tenarane dine har kome for å kjøpa mat.»
De svarte ham: «Nei, herre, tjenerne dine er kommet for å kjøpe mat.
Dei sa: «Vi er alle søner av éin mann. Vi er ærlege folk. Tenarane dine er ikkje spionar.»
Vi er alle sønner av én mann. Vi er ærlige folk, tjenerne dine er ikke spioner.»
Men han sa til dei: «Nei! De har kome for å sjå kvar landet er sårbart.»
Men han sa til dem: «Nei! Dere er kommet for å se hvor landet er sårbart.»
Dei svara: «Tenarane dine er tolv brør, søner av éin mann i Kanaan. Den yngste er heime hos far vår i dag, og den eine er ikkje meir.»
De svarte: «Vi, tjenerne dine, er tolv brødre, sønner av én mann i Kanaan. Den yngste er nå hjemme hos vår far, og én er ikke mer.»
Josef sa til dei: «Det er som eg sa dykk: De er spionar!»
Josef sa til dem: «Det er som jeg sa: Dere er spioner!
Og han sa: «Slik skal de bli prøvde: Så sant farao lever, de skal ikkje koma herifrå utan at den yngste bror dykkar kjem hit.»
Slik skal dere bli satt på prøve: Så sant farao lever, skal dere ikke komme herfra uten at den yngste broren deres kommer hit.
«Send ein av dykk av stad for å henta bror dykkar. De andre skal sitja fengsla. Slik skal orda dykkar bli prøvde, om de talar sant. Viss ikkje, så sant farao lever, er de spionar!»
Send én av dere for å hente broren deres, mens dere andre blir holdt i fangenskap. Slik skal ordene deres bli prøvd, om dere snakker sant. Hvis ikke, så sant farao lever, er dere spioner.»
Så samla han dei i varetekt i tre dagar.
Så satte han dem i forvaring i tre dager.
Den tredje dagen sa Josef til dei: «Gjer dette, så skal de få leva, for eg fryktar Gud.»
På den tredje dagen sa Josef til dem: «Gjør dette, så skal dere få leve, for jeg frykter Gud.
«Om de er ærlege, så lat ein av brørne dykkar bli att som fange der de no er haldne. De andre kan fara og ta med korn til dei svoltne heima hos dykk.»
Hvis dere er ærlige folk, skal én av brødrene deres bli igjen i fangenskap her, mens dere andre drar av sted og tar med korn til de sultende hjemme hos dere.
«Men den yngste bror dykkar må de føra til meg, så orda dykkar kan stadfestast og de ikkje skal døy.» Og dei gjorde slik.
Men den yngste broren deres skal dere bringe til meg, så ordene deres kan bli bekreftet og dere slipper å dø.» Og slik gjorde de.
Dei sa til kvarandre: «Sanneleg, vi ber skuld for det vi gjorde mot bror vår. Vi såg kor redd han var då han bønfall oss, men vi høyrde ikkje på han. Difor har denne nauda kome over oss.»
De sa til hverandre: «Vi er sannelig skyldige når det gjelder vår bror. Vi så angsten i hans sjel da han bønnfalt oss, men vi hørte ikke på ham. Derfor er denne nøden kommet over oss.»
Ruben tok til orde og sa til dei: «Sa eg ikkje til dykk: Gjer ikkje guten noko vondt! Men de høyrde ikkje. No blir blodet hans kravd att.»
Ruben svarte dem: «Sa jeg ikke til dere at dere ikke skulle synde mot gutten? Men dere ville ikke høre. Nå blir vi krevd til regnskap for hans blod.»
Dei visste ikkje at Josef forstod dei, for han brukte tolk når han snakka med dei.
De visste ikke at Josef forstod dem, for han brukte tolk når han snakket med dem.
Han gjekk bort frå dei og gret. Så kom han attende og tala med dei. Han tok Simeon frå dei og batt han framfor auga deira.
Han vendte seg bort fra dem og gråt. Så vendte han tilbake og talte med dem. Han tok Simeon fra dem og lot ham bli bundet mens de så på.
Josef gav ordre om å fylla sekkene deira med korn, leggja pengane til kvar enkelt attende i sekken hans, og gje dei mat til reisa. Slik vart det gjort.
Josef ga ordre om å fylle sekkene deres med korn, legge pengene tilbake i hver manns sekk og gi dem mat til reisen. Slik ble det gjort for dem.
Dei leste kornet på esla sine og drog derifrå.
De lastet kornet på eslene sine og dro derfra.
Då ein av dei opna sekken sin for å gje eselet fôr på overnattingsstaden, fekk han auge på pengane sine øvst i sekken.
Da en av dem åpnet sekken sin for å gi eselet sitt fôr på overnattingsstedet, fikk han se pengene sine. Der lå de i åpningen av sekken.
Han sa til brørne sine: «Pengane mine er lagde tilbake! Sjå, dei ligg i sekken min!» Då svikta motet deira, og dei såg forfærde på kvarandre og sa: «Kva er det Gud har gjort mot oss?»
Han sa til brødrene sine: «Pengene mine er lagt tilbake! Se, de ligger i sekken min!» Da sank hjertet i dem, og skjelvende sa de til hverandre: «Hva er dette Gud har gjort mot oss?»
Då dei kom heim til Jakob, far sin, i Kanaan, fortalde dei han alt som hadde hendt dei:
Da de kom hjem til sin far Jakob i Kanaan, fortalte de ham alt som hadde hendt dem:
Dei sa: «Mannen som er herre over landet, tala hardt til oss og tok oss for spionar.»
«Mannen som er herre over landet, talte hardt til oss og tok oss for å være spioner.
«Vi sa til han: 'Vi er ærlege folk, vi er ikkje spionar.'»
Vi sa til ham: 'Vi er ærlige folk, vi er ikke spioner.
«Vi er tolv brør, søner av éin far. Den eine er ikkje meir, og den yngste er no heime hos far vår i Kanaan.»
Vi er tolv brødre, sønner av samme far. Én er ikke mer, og den yngste er nå hos vår far i Kanaan.'
«Då sa mannen som er herre over landet, til oss: 'Slik skal eg vita at de er ærlege: Lat ein av brørne dykkar bli att hos meg, ta med det de treng til dei svoltne heima, og far av stad.'»
Da sa mannen som er herre over landet, til oss: 'Slik skal jeg vite at dere er ærlige: La én av brødrene deres bli igjen hos meg, ta med dere korn til de sultende hjemme, og dra av sted.
«'Og før den yngste bror dykkar til meg. Då skal eg vita at de ikkje er spionar, men ærlege folk. Så skal eg gje bror dykkar tilbake til dykk, og de kan ferdast fritt i landet.'»
Bring så den yngste broren deres til meg. Da vil jeg vite at dere ikke er spioner, men ærlige folk. Jeg skal gi dere broren deres tilbake, og dere kan handle fritt i landet.'»
Då dei tømde sekkene sine, fann kvar av dei pengepungen sin i sekken. Då dei og far deira såg pengepungane, vart dei redde.
Da de tømte sekkene sine, fant hver av dem pengepungen sin i sekken. Da de så pengepungene, ble både de og faren grepet av frykt.
Jakob, far deira, sa til dei: «De har gjort meg barnlaus! Josef er borte, Simeon er borte, og no vil de ta Benjamin frå meg. Alt dette går ut over meg!»
Jakob, deres far, sa til dem: «Dere har røvet barna mine fra meg! Josef er borte, Simeon er borte, og nå vil dere ta Benjamin. Alt dette rammer meg!»
Då sa Ruben til far sin: «Du kan ta livet av begge sønene mine om eg ikkje fører han tilbake til deg. Lat meg ta ansvar for han, så skal eg føra han tilbake til deg.»
Da sa Ruben til sin far: «Du kan drepe mine to sønner hvis jeg ikke bringer ham tilbake til deg. Overlat ham i mine hender, så skal jeg føre ham tilbake til deg.»
Men han sa: «Son min skal ikkje fara dit ned saman med dykk. Bror hans er død, og han er den einaste som er att. Om ei ulukke råkar han på vegen de fer, vil de senda mitt grå hår med sorg ned til dødsriket.»
Men han sa: «Min sønn skal ikke dra ned sammen med dere. Hans bror er død, og han er den eneste som er igjen. Hvis en ulykke rammer ham på veien dere skal gå, vil dere sende mitt grå hår ned til dødsriket i sorg.»
←→