FLOGVIT
.bible

1. MosebokKapittel 45

+ UndertekstGrunntekst← ForrigeNeste →
Josef klarte ikkje lenger å halda att kjenslene sine framfor alle som stod rundt han. Han ropa: «Lat alle gå ut frå meg!» Så var det ingen som var til stades då Josef gav seg til kjenne for brørne sine.
Josef kunne ikke lenger beherske seg overfor alle dem som sto omkring ham. Han ropte: «La alle gå ut fra meg!» Så var det ingen andre til stede da Josef ga seg til kjenne for brødrene sine.
Han gret så høgt at egyptarane høyrde det, og huset til farao høyrde det òg.
Han brast i gråt så høyt at egypterne hørte det, og det ble kjent i faraos hus.
Josef sa til brørne sine: «Eg er Josef! Lever far min enno?» Men brørne hans kunne ikkje svara han, for dei var lamslåtte framfor han.
Josef sa til brødrene sine: «Jeg er Josef! Lever min far ennå?» Men brødrene kunne ikke svare ham, for de sto lamslått foran ham.
Då sa Josef til brørne sine: «Kom nærare meg!» Og dei kom nærare. Han sa: «Eg er Josef, bror dykkar, han som de selde til Egypt.
Josef sa til brødrene: «Kom nærmere!» De kom nærmere, og han sa: «Jeg er Josef, broren deres, som dere solgte til Egypt.
Men no, ver ikkje sorgfulle, og lat det ikkje brenna i augo dykkar fordi de selde meg hit. For Gud sende meg føre dykk for å berga liv.
Men nå, sørg ikke og vær ikke harme på dere selv fordi dere solgte meg hit. For Gud sendte meg i forveien for dere for å berge liv.
For no har det vore hungersnaud i landet i to år, og det er enno fem år att utan pløying eller innhausting.
I to år har det nå vært hungersnød i landet, og det gjenstår ennå fem år uten pløying og høsting.
Gud sende meg føre dykk for å sikra at de får etterkomarar på jorda, og for å halda dykk i live ved ei stor berging.
Gud sendte meg i forveien for dere for å sikre at dere ble bevart i landet og holde dere i live ved en stor utfrielse.
Så det var ikkje de som sende meg hit, men Gud. Han har sett meg til far for farao, til herre over heile huset hans og til herskar over heile Egypt.
Så det var ikke dere som sendte meg hit, men Gud. Han har satt meg til en far for farao, til herre over hele hans hus og til hersker over hele Egypt.
Skund dykk og far opp til far min og sei til han: 'Så seier son din Josef: Gud har sett meg til herre over heile Egypt. Kom ned til meg, dryg ikkje!
Skynd dere og dra opp til min far og si til ham: Så sier din sønn Josef: Gud har satt meg til herre over hele Egypt. Kom ned til meg, nøl ikke!
Du skal bu i landet Gosen og vera nær meg, du og borna dine og barneborna dine, småfeet ditt og storfeet ditt og alt du eig.
Du skal bo i landet Gosen og være nær meg, du og dine barn og barnebarn, med småfe og storfe og alt du eier.
Der vil eg syta for deg, for det er enno fem år att med hungersnaud. Elles vil du og huslyden din og alle som høyrer deg til, bli utarma.'
Der vil jeg sørge for deg, for det gjenstår ennå fem år med hungersnød. Ellers vil du og ditt hus og alle som hører deg til, gå til grunne.
Sjå, de ser med eigne auge, og bror min Benjamin ser det òg, at det er min eigen munn som talar til dykk.
Se, deres øyne ser det, og min bror Benjamins øyne ser det: at det er min egen munn som taler til dere.
Fortel far min om all æra mi i Egypt og om alt de har sett. Skund dykk og før far min hit ned!
Fortell min far om all min herlighet i Egypt og om alt dere har sett. Skynd dere og bring min far hit ned!»
Han kyste alle brørne sine og gret over dei. Etterpå snakka brørne hans med han.
Han kysset alle brødrene sine og gråt ved dem. Deretter talte brødrene med ham.
Ryktet nådde huset til farao: «Brørne til Josef har kome!» Farao og tenarane hans vart glade for dette.
Ryktet nådde faraos hus: «Josefs brødre er kommet.» Farao og hans tjenere syntes godt om det.
Farao sa til Josef: «Sei til brørne dine: 'Gjer dette: Lessa pakkedyra dykkar og far av stad til landet Kanaan.
Farao sa til Josef: «Si til dine brødre: Gjør dette: Less på lastdyrene deres og dra av sted til Kanaan.
Hent far dykkar og familiane dykkar og kom til meg. Eg vil gje dykk det beste i Egypt, og de skal eta av feitmena i landet.'
Hent deres far og familiene deres og kom til meg. Jeg vil gi dere det beste av Egypts land, og dere skal nyte det feteste i landet.
Og du er pålagd: Gjer dette! Ta med dykk vogner frå Egypt til borna og konene dykkar, hent far dykkar og kom!
Du skal befale dem: Gjør dette: Ta med dere vogner fra Egypt til barna og kvinnene deres. Hent deres far og kom!
Lat ikkje augo dykkar sjå med medkjensle på eigedelane dykkar, for det beste i heile Egypt skal vera dykkar.'»
La ikke øynene deres ha medynk med eiendelene deres, for det beste i hele Egypt skal tilhøre dere.»
Israels søner gjorde det. Josef gav dei vogner etter påbod frå farao, og han gav dei mat til reisa.
Israels sønner gjorde som han sa. Josef ga dem vogner etter faraos befaling og mat til reisen.
Til kvar av dei gav han eit skifte med klede, men til Benjamin gav han tre hundre sølvstykke og fem skifte med klede.
Til hver av dem ga han nye klær, men til Benjamin ga han tre hundre sekel sølv og fem skift med klær.
Til far sin sende han ti esel lasta med det beste frå Egypt, og ti eselhopper lasta med korn, brød og mat til far sin på reisa.
Til sin far sendte han ti esler lastet med det beste fra Egypt, og ti eselhopper lastet med korn, brød og mat til farens reise.
Så sende han brørne sine av stad, og dei drog. Han sa til dei: «Krangla ikkje på vegen!»
Så sendte han brødrene av sted, og da de dro, sa han til dem: «Ikke bli urolige på veien!»
Dei drog opp frå Egypt og kom til landet Kanaan, til Jakob, far sin.
De dro opp fra Egypt og kom til Kanaan, til sin far Jakob.
Dei fortalde han: «Josef lever enno! Han er herskar over heile Egypt.» Då stansa hjartet hans, for han trudde dei ikkje.
De fortalte ham: «Josef lever ennå! Han er hersker over hele Egypt.» Men hjertet hans stanset, for han trodde dem ikke.
Men då dei fortalde han alt det Josef hadde sagt til dei, og han såg vognene som Josef hadde sendt for å henta han, då livna ånda til Jakob, far deira, opp att.
Men da de fortalte ham alt det Josef hadde sagt til dem, og han så vognene som Josef hadde sendt for å hente ham, livnet ånden til deres far Jakob opp igjen.
Israel sa: «Det er nok! Josef, son min, lever enno. Eg vil fara og sjå han før eg døyr.»
Israel sa: «Det er nok! Min sønn Josef lever ennå. Jeg vil dra og se ham før jeg dør.»
←→