FLOGVIT
.bible

MarkusKapittel 4

+ UndertekstGrunntekst← ForrigeNeste →
Parallelle tekster3 paralleller i dette kapitlet
Jesus stiller stormenMML

Jesus viser makt over naturkreftene.

MatteusMatt 8:23-27

23Då han gjekk om bord i båten, følgde læresveinane han.

24Og sjå, det kom ein veldig storm over sjøen, så båten vart dekt av bølgjene. Men han sov.

25Dei gjekk til han og vekte han og sa: «Herre, frels oss! Vi går under!»

26Han sa til dei: «Kvifor er de redde, de lite truande?» Så reiste han seg og truga vindane og sjøen, og det vart heilt stilt.

27Mennene undra seg og sa: «Kva slags mann er dette, sidan både vindane og sjøen lyder han?»

Markus(du leser)

35Same dagen, då det vart kveld, sa han til dei: «Lat oss fara over til andre sida.»

36Dei lét folkemengda fara og tok han med seg i båten som han sat i. Andre båtar følgde òg med.

37Då kom det ein veldig stormvind, og bølgjene slo inn i båten, så båten alt heldt på å fyllast.

38Men Jesus låg attarst i båten og sov på ei pute. Dei vekte han og sa: «Meister, bryr du deg ikkje om at vi går under?»

39Han vakna og truga vinden og sa til sjøen: «Tei, ver still!» Då stilna vinden, og det vart blikande stilt.

40Han sa til dei: «Kvifor er de så redde? Har de enno ikkje tru?»

41Då vart dei gripne av stor frykt og sa til kvarandre: «Kven er han, sidan både vinden og sjøen lyder han?»

LukasLuk 8:22-25

22Ein dag steig han om bord i ein båt saman med læresveinane sine, og han sa til dei: «Lat oss fara over til andre sida av sjøen.» Så la dei ut.

23Medan dei sigla, sovna han. Då kom det ein stormvind ned over sjøen. Båten tok inn vatn, og dei var i fare.

24Då gjekk dei bort og vekte han og sa: «Meister, meister, vi går under!» Han reiste seg og truga vinden og bølgjene. Då stilna det, og det vart blikstille.

25Han sa til dei: «Kvar er trua dykkar?» Dei vart redde og undrast og sa til kvarandre: «Kven er han, som byd både vindane og vatnet, og dei lyder han?»

Lignelsen om sennepsfrøetMML

Guds rike sammenlignes med det minste frøet som blir til et stort tre.

MatteusMatt 13:31-32

31Ei anna likning la han fram for dei og sa: «Himmelriket er likt eit sennepsfrø som ein mann tok og sådde i åkeren sin.

32Det er det minste av alle frø, men når det veks opp, er det større enn alle andre hagevekstar og vert til eit tre, så fuglane under himmelen kjem og held til i greinene på det.

Markus(du leser)

30Og han sa: «Kva skal vi likna Guds rike med, eller kva likning skal vi bruka om det?

31Det er som eit sennepsfrø: Når det blir sådd i jorda, er det det minste av alle frø på jorda.

32Men når det er sådd, veks det opp og blir større enn alle andre hagevekstar og får så store greiner at fuglane under himmelen kan byggja reir i skuggen av det.»

LukasLuk 13:18-19

18Så sa han: «Kva er Guds rike likt? Kva skal eg samanlikna det med?

19Det er likt eit sennepsfrø som ein mann tok og sådde i hagen sin. Det voks og vart til eit tre, og fuglane under himmelen bygde reir i greinene på det.»

Lignelsen om såmannenMML

En av de få lignelsene som blir forklart av Jesus selv.

MatteusMatt 13:1-23

1Den dagen gjekk Jesus ut av huset og sette seg ned ved sjøen.

2Då samla det seg så mykje folk omkring han at han gjekk ut i ein båt og sette seg der, medan heile folkemengda stod på stranda.

3Og han tala til dei om mykje i likningar og sa: «Sjå, ein såmann gjekk ut for å så.

4Og då han sådde, fall noko ved vegkanten, og fuglane kom og åt det opp.

5Noko fall på steingrunn, der det var lite jord. Det spirte fort, fordi jorda var så grunn.

6Men då sola steig, vart det svidd, og sidan det ikkje hadde rot, tørka det bort.

7Noko fall mellom tornebuskar, og tornebuskane voks opp og kvelte det.

8Men noko fall i god jord og bar grøde, nokre hundrefaldig, nokre sekstifaldig, nokre trettifaldig.

9Den som har øyre, høyr!»

10Læresveinane kom då til han og spurde: «Kvifor talar du til dei i likningar?»

11Han svara og sa til dei: «De har fått å kjenna løyndomane om himmelriket, men dei har ikkje fått det.

12For den som har, han skal få, og det i overflod. Men den som ikkje har, skal òg mista det han har.

13Difor talar eg til dei i likningar, fordi dei ser, men ser ikkje, og høyrer, men høyrer ikkje og forstår ikkje.

14På dei vert profetordet hos Jesaja oppfylt, det som seier: 'De skal høyra og høyra, men ikkje forstå, og sjå og sjå, men ikkje skjøna.

15For hjarta til dette folket har vorte sløvt, øyra deira høyrer tungt, og auga sine har dei late att, så dei ikkje skal sjå med auga og høyra med øyra og forstå med hjarta og venda om, så eg kan lækja dei.'

16Men sæle er auga dykkar fordi dei ser, og øyra dykkar fordi dei høyrer.

17Sanneleg seier eg dykk: Mange profetar og rettferdige lengta etter å sjå det de ser, men fekk ikkje sjå det, og høyra det de høyrer, men fekk ikkje høyra det.

18Så høyr no kva likninga om såmannen tyder:

19Når nokon høyrer ordet om riket og ikkje forstår det, kjem den vonde og riv bort det som er sådd i hjarta hans. Dette er det som vart sådd ved vegkanten.

20Det som vart sådd på steingrunn, er den som høyrer ordet og straks tek imot det med glede.

21Men han har ikkje rot i seg og held berre ut ei tid. Når det kjem trengsle eller forfølging for ordet si skuld, fell han straks frå.

22Det som vart sådd mellom tornebuskar, er den som høyrer ordet, men bekymringane i denne verda og rikdommens bedrag kveler ordet, og det ber ikkje frukt.

23Men det som vart sådd i god jord, er den som høyrer ordet og forstår det. Han ber frukt og gjev avling, nokre hundrefaldig, nokre sekstifaldig, nokre trettifaldig.

Markus(du leser)

1Han tok til å undervisa ved sjøen att. Ei stor folkemengd samla seg rundt han, så han måtte gå om bord i ein båt og setja seg der ute på sjøen, medan heile folkemengda stod på land ved sjøen.

2Han lærte dei mykje i likningar, og i undervisninga si sa han til dei:

3«Høyr! Ein såmann gjekk ut for å så.

4Då han sådde, fall noko ved vegen, og fuglane kom og åt det opp.

5Noko fall på steingrunn der det var lite jord, og det spirte fort opp fordi jorda var så grunn.

6Men då sola steig, vart det svidd, og sidan det ikkje hadde rot, visna det.

7Noko fall mellom tornebuskar, og tornebuskane voks opp og kvelte det, så det ikkje gav grøde.

8«Høyr! Ein såmann gjekk ut for å så. Då han sådde, fall noko ved vegen, og fuglane kom og åt det opp. Noko fall på steingrunn der det var lite jord, og det spirte fort opp fordi jorda var så grunn. Men då sola steig, vart det svidd, og sidan det ikkje hadde rot, visna det. Noko fall mellom tornebuskar, og tornebuskane voks opp og kvelte det, så det ikkje gav grøde. Men noko fall i god jord og gav grøde som voks og auka; det bar tretti, seksti og hundrefaldig.»

9Og han sa: «Den som har øyre å høyra med, høyr!»

10Då han var åleine, spurde dei som var kring han, saman med dei tolv, om likningane.

11Han sa til dei: «Til dykk er løyndomen om Guds rike gjeven. Men for dei som står utanfor, kjem alt i likningar,

12så dei ser og ser, men ikkje ser klårt, og høyrer og høyrer, men ikkje forstår, så dei ikkje vender om og får tilgjeving.»

13Så sa han til dei: «Forstår de ikkje denne likninga? Korleis skal de då skjøna alle dei andre likningane?

14Såmannen sår ordet.

15Dei ved vegen er dei som ordet blir sådd i, men når dei høyrer det, kjem Satan straks og tek bort ordet som er sådd i dei.

16På same måten er det med dei som blir sådde på steingrunn: Når dei høyrer ordet, tek dei straks imot det med glede.

17Men dei har ikkje rot i seg og held berre ut ei stund. Når det kjem trengsel eller forfølging for ordet si skuld, fell dei straks frå.

18Andre er dei som blir sådde mellom tornebuskar. Dei høyrer ordet,

19men bekymringane i verda, den forførande rikdomen og lysta etter andre ting kjem til og kveler ordet, så det ikkje ber frukt.

20Men dei som er sådde i den gode jorda, det er dei som høyrer ordet og tek imot det og ber frukt – trettifaldig, sekstifaldig og hundrefaldig.»

LukasLuk 8:4-15

4Då mykje folk samla seg, og folk frå by etter by kom til han, tala han i ei likning:

5«Ein såmann gjekk ut for å så kornet sitt. Og medan han sådde, fall noko ved vegen. Det vart trakka ned, og fuglane under himmelen åt det opp.

6Noko fall på steingrunn, og då det kom opp, tørka det bort fordi det ikkje hadde væte.

7Noko fall midt mellom tornebuskar, og tornebuskane voks opp saman med det og kvelte det.

8Men noko fall i god jord, og det voks opp og bar hundre gonger så mykje frukt.» Då han hadde sagt dette, ropa han ut: «Den som har øyre å høyra med, høyr!»

9Læresveinane hans spurde han kva denne likninga tydde.

10Han sa: «Dykk er det gjeve å kjenna løyndomane om Guds rike. Men til dei andre kjem det i likningar, så dei ser og likevel ikkje ser, og høyrer og likevel ikkje forstår.»

11Dette er likninga: Såkornet er Guds ord.

12Dei ved vegen er dei som høyrer, men så kjem djevelen og tek ordet bort frå hjarta deira, så dei ikkje skal tru og bli frelste.

13Dei på steingrunn er dei som tek imot ordet med glede når dei høyrer det. Men dei har ikkje rot; dei trur berre ei tid, og når prøvingar kjem, fell dei frå.

14Det som fall mellom tornebuskar, er dei som høyrer, men som på vegen gjennom livet blir kvelte av bekymringar, rikdom og nyting, så dei ikkje ber mogen frukt.

15Men det i den gode jorda, det er dei som høyrer ordet og tek vare på det i eit godt og ærleg hjarte, og ber frukt med tolmod.

Han tok til å undervisa ved sjøen att. Ei stor folkemengd samla seg rundt han, så han måtte gå om bord i ein båt og setja seg der ute på sjøen, medan heile folkemengda stod på land ved sjøen.
«Høyr! Ein såmann gjekk ut for å så.
Då han sådde, fall noko ved vegen, og fuglane kom og åt det opp.
Noko fall på steingrunn der det var lite jord, og det spirte fort opp fordi jorda var så grunn.
Men då sola steig, vart det svidd, og sidan det ikkje hadde rot, visna det.
Noko fall mellom tornebuskar, og tornebuskane voks opp og kvelte det, så det ikkje gav grøde.
«Høyr! Ein såmann gjekk ut for å så. Då han sådde, fall noko ved vegen, og fuglane kom og åt det opp. Noko fall på steingrunn der det var lite jord, og det spirte fort opp fordi jorda var så grunn. Men då sola steig, vart det svidd, og sidan det ikkje hadde rot, visna det. Noko fall mellom tornebuskar, og tornebuskane voks opp og kvelte det, så det ikkje gav grøde. Men noko fall i god jord og gav grøde som voks og auka; det bar tretti, seksti og hundrefaldig.»
Og han sa: «Den som har øyre å høyra med, høyr!»
Då han var åleine, spurde dei som var kring han, saman med dei tolv, om likningane.
Han sa til dei: «Til dykk er løyndomen om Guds rike gjeven. Men for dei som står utanfor, kjem alt i likningar,
så dei ser og ser, men ikkje ser klårt, og høyrer og høyrer, men ikkje forstår, så dei ikkje vender om og får tilgjeving.»
Så sa han til dei: «Forstår de ikkje denne likninga? Korleis skal de då skjøna alle dei andre likningane?
Dei ved vegen er dei som ordet blir sådd i, men når dei høyrer det, kjem Satan straks og tek bort ordet som er sådd i dei.
På same måten er det med dei som blir sådde på steingrunn: Når dei høyrer ordet, tek dei straks imot det med glede.
Men dei har ikkje rot i seg og held berre ut ei stund. Når det kjem trengsel eller forfølging for ordet si skuld, fell dei straks frå.
Andre er dei som blir sådde mellom tornebuskar. Dei høyrer ordet,
men bekymringane i verda, den forførande rikdomen og lysta etter andre ting kjem til og kveler ordet, så det ikkje ber frukt.
Men dei som er sådde i den gode jorda, det er dei som høyrer ordet og tek imot det og ber frukt – trettifaldig, sekstifaldig og hundrefaldig.»
Han sa til dei: «Kjem vel lampa for å setjast under eit kar eller under senga? Nei, ho kjem for å setjast på lampestaken.
For ingenting er løynt utan at det skal bli openberra, og ingenting er gøymt utan at det skal koma fram i lyset.
Den som har øyre å høyra med, høyr!»
Og han sa til dei: «Gjev akt på det de høyrer! Med det målet de måler med, skal det målast opp til dykk, og endå meir skal de få.
For den som har, skal få. Og den som ikkje har, skal mista sjølv det han har.»
Og han sa: «Med Guds rike er det som når ein mann kastar såkorn i jorda.
Han søv og vaknar, natt og dag, og kornet spirer og veks, utan at han veit korleis.
Av seg sjølv ber jorda grøde, først strå, så aks, så fullmoge korn i akset.
Og han sa: «Kva skal vi likna Guds rike med, eller kva likning skal vi bruka om det?
Men når det er sådd, veks det opp og blir større enn alle andre hagevekstar og får så store greiner at fuglane under himmelen kan byggja reir i skuggen av det.»
Med mange slike likningar tala han ordet til dei, så mykje som dei kunne fatta.
Utan likningar tala han ikkje til dei, men når han var åleine med læresveinane sine, forklarte han alt for dei.
Same dagen, då det vart kveld, sa han til dei: «Lat oss fara over til andre sida.»
Dei lét folkemengda fara og tok han med seg i båten som han sat i. Andre båtar følgde òg med.
Då kom det ein veldig stormvind, og bølgjene slo inn i båten, så båten alt heldt på å fyllast.
Men Jesus låg attarst i båten og sov på ei pute. Dei vekte han og sa: «Meister, bryr du deg ikkje om at vi går under?»
Han vakna og truga vinden og sa til sjøen: «Tei, ver still!» Då stilna vinden, og det vart blikande stilt.
Han sa til dei: «Kvifor er de så redde? Har de enno ikkje tru?»
Då vart dei gripne av stor frykt og sa til kvarandre: «Kven er han, sidan både vinden og sjøen lyder han?»
←→