FLOGVIT
.bible

1. KorinterneKapittel 4

+ UndertekstGrunntekst← ForrigeNeste →
Slik skal menneske sjå på oss: som tenarar for Kristus og forvaltarar av Guds løyndomar.
Det som elles vert kravd av forvaltarar, er at dei må vera trufaste.
For meg betyr det svært lite å bli dømd av dykk eller av nokon menneskeleg domstol. Eg dømer ikkje eingong meg sjølv.
For eg veit ikkje om noko gale med meg sjølv, men med det er eg ikkje frikjend. Den som dømer meg, er Herren.
Difor skal de ikkje døma noko før tida, før Herren kjem. Han skal føra det som er løynt i mørkret, fram i lyset og openberra hjartans råd. Då skal kvar og ein få sin ros frå Gud.
Dette, søsken, har eg brukt på meg sjølv og Apollos for dykkar skuld, så de kan læra av oss å ikkje gå ut over det som står skrive, så ingen av dykk vert oppblåsen og tek parti for den eine mot den andre.
For kven skil deg ut? Kva har du som du ikkje har fått? Og har du fått det, kvifor skryter du som om du ikkje hadde fått det?
De er alt mette, de har alt vorte rike, de har vorte kongar utan oss! Ja, gjev de verkeleg var kongar, så vi òg kunne vera kongar saman med dykk!
For det ser ut til at Gud har vist oss apostlar fram som dei siste, som dødsdømde. Vi har vorte eit skodespel for verda, for englar og menneske.
Vi er dårar for Kristi skuld, men de er kloke i Kristus. Vi er veike, men de er sterke. De er heidra, men vi er vanæra.
Heilt til denne stunda lid vi både svolt og torste, vi er fattigsleg kledde, vi blir slåtte og er heimlause.
Vi strevar og arbeider med våre eigne hender. Når vi blir utskjelte, velsignar vi. Når vi blir forfølgde, held vi ut.
Når vi blir baktalte, svarar vi med gode ord. Vi har vorte som avfall for verda, som utskot for alle, heilt til no.
Eg skriv ikkje dette for å gjera dykk skamfulle, men for å rettleia dykk som mine kjære born.
For om de har aldri så mange lærarar i Kristus, har de ikkje mange fedrar. For det var eg som fødde dykk i Kristus Jesus ved evangeliet.
Difor oppmodar eg dykk: Ver mine etterfølgjarar!
Difor har eg sendt Timoteus til dykk. Han er mitt kjære og trufaste barn i Herren. Han skal minna dykk om mine vegar i Kristus Jesus, slik eg lærer overalt i kvar einaste forsamling.
Men somme har vorte oppblåsne, som om eg ikkje skulle koma til dykk.
Men eg skal koma til dykk snart, om Herren vil, og då skal eg ikkje bry meg om orda til dei oppblåsne, men om krafta deira.
For Guds rike står ikkje i ord, men i kraft.
Kva vil de? Skal eg koma til dykk med ris, eller med kjærleik og ei mild ånd?
←→