FLOGVIT
.bible

1. KorinterneKapittel 10

+ UndertekstGrunntekst← ForrigeNeste →
For eg vil ikkje at de skal vera uvitande, sysken: Fedrane våre var alle under skya, og alle gjekk gjennom havet.
Alle vart døypte til Moses i skya og i havet.
Alle åt den same åndelege maten,
og alle drakk den same åndelege drikken. For dei drakk av den åndelege klippen som følgde dei, og klippen var Kristus.
Men Gud hadde ikkje hugnad i dei fleste av dei, for dei vart strødde ut i øydemarka.
Dette hende som førebilete for oss, så vi ikkje skal ha lyst til det vonde, slik dei hadde.
Bli heller ikkje avgudsdyrkarar, slik nokre av dei var. Som det står skrive: «Folket sette seg ned for å eta og drikka, og dei stod opp for å leika.»
Lat oss heller ikkje driva hor, slik nokre av dei dreiv hor, og tjuetre tusen fall på ein dag.
Lat oss heller ikkje setja Kristus på prøve, slik nokre av dei sette han på prøve og vart drepne av ormar.
Knurra heller ikkje, slik nokre av dei knurra og gjekk til grunne ved øydeleggaren.
Alt dette hende dei som førebilete, og det vart skrive ned til formaning for oss, som tidene sin ende har nådd fram til.
Difor, den som meiner han står, han sjå til at han ikkje fell!
Ingen freisting har kome over dykk som ikkje menneske kan tola. Og Gud er trufast; han vil ikkje la dykk verta freista over evne, men saman med freistinga vil han òg gje ein utveg, så de kan halda ut.
Difor, mine kjære, røm frå avgudsdyrkinga!
Eg talar til dykk som forstandige menneske. Døm sjølve om det eg seier.
Velsigningsbegeret som vi velsignar, er det ikkje fellesskap med Kristi blod? Brødet som vi bryt, er det ikkje fellesskap med Kristi lekam?
Fordi det er eitt brød, er vi éin lekam, enda vi er mange. For vi har alle del i det eine brødet.
Sjå på Israel etter kjøtet: Er ikkje dei som et av offera, i fellesskap med altaret?
Kva meiner eg då? At avgudsoffer er noko, eller at ein avgud er noko?
Nei, men at det dei ofrar, det ofrar dei til demonar og ikkje til Gud. Og eg vil ikkje at de skal ha fellesskap med demonane.
De kan ikkje drikka Herrens beger og dei vonde åndene sitt beger. De kan ikkje ha del i Herrens bord og i dei vonde åndene sitt bord.
Eller vil vi eggja Herren til sjalusi? Er vi sterkare enn han?
«Alt er tillate», men ikkje alt gagnar. «Alt er tillate», men ikkje alt byggjer opp.
Ingen må søkja sitt eige beste, men det som er best for den andre.
Et alt som blir selt på kjøtmarknaden, utan å granska noko for samvitet si skuld.
For jorda høyrer Herren til, og alt som fyller henne.
Om ein av dei vantruande bed dykk til gjestebod og de vil gå, så et alt som blir sett fram for dykk, utan å stilla spørsmål for samvitet si skuld.
Men om nokon seier til dykk: «Dette er ofra til gudane», så et det ikkje, av omsyn til han som sa det, og til samvitet.
Eg meiner ikkje ditt eige samvit, men den andre sitt. For kvifor skal fridomen min dømmast av eit anna samvit?
Om eg med takk har del i maten, kvifor skal eg då verta spotta for det eg takkar for?
Anten de et eller drikk, eller kva de gjer, gjer alt til Guds ære!
Ver ikkje til støyt, korkje for jødar eller grekarar eller for Guds forsamling.
Slik prøver eg òg å vera til lags for alle i alt, og søkjer ikkje mitt eige gagn, men det som gagnar dei mange, så dei kan verta frelste.
←→