FLOGVIT
.bible

DommerneKapittel 2

+ UndertekstGrunntekst← ForrigeNeste →
Vis syklusenDet gjentakende mønsteret i Dommertiden

Dommerne kapittel 2 introduserer det tragiske mønsteret som gjentar seg gjennom hele boken: synd → straff → rop → frelse → fred → ny synd. Denne syklusen gjentok seg i 7 runder over ca. 350 år.

1

Folket svikter Herren

Etter Josvas død forlot israelittene Herren, sine fedres Gud, og dyrket Ba'al og Astarte - gudene til folkene rundt dem.

v.10, 11, 12, 13
2

Herrens vrede

Herrens vrede flammet opp mot Israel. Han overgav dem til røvere og solgte dem til fiendene rundt dem.

v.14, 15
3

Folket roper

Når nøden ble for stor, ropte folket til Herren om hjelp.

v.18
4

Herren reiser opp en dommer

Herren lot det stå fram dommere som frelste dem fra røvernes hånd. Herren var med dommeren og frelste dem så lenge dommeren levde.

v.16, 18
5

Fred i landet

Så lenge dommeren levde, hadde folket fred fra fiendene.

v.18
6

Syklusen gjentas

Men når dommeren døde, vendte folket om og handlet enda verre enn fedrene. De fulgte andre guder, dyrket dem og tilbad dem. De gav ikke opp sin onde ferd.

v.19
Herrens engel drog opp frå Gilgal til Bokim og sa: «Eg førte dykk opp frå Egypt og leidde dykk til det landet eg lova fedrane dykkar med eid. Eg sa: Eg skal aldri bryta mi pakt med dykk.»
Men de skal ikkje gjera pakt med dei som bur i dette landet. Altara deira skal de riva ned. Men de har ikkje høyrt på røysta mi. Kva er det de har gjort?
Difor seier eg no: Eg vil ikkje driva dei bort framfor dykk. Dei skal vera som tornar i sidene dykkar, og gudane deira skal vera ei snare for dykk.»
Då Josva hadde sendt folket av stad, drog Israels born kvar til sin arvedel for å ta landet i eige.
Folket tente Herren alle Josvas dagar og alle dei eldste sine dagar, dei som levde lenge etter Josva og hadde sett alle dei store gjerningane Herren hadde gjort for Israel.
Josva, son til Nun, Herrens tenar, døydde då han var hundre og ti år gammal.
Dei gravla han på hans eigen arvedel i Timnat-Heres i Efraim-fjella, nord for Gaasj-fjellet.
Heile den slekta vart òg samla til fedrane sine. Etter dei voks det opp ei anna slekt som ikkje kjende Herren og heller ikkje dei gjerningane han hadde gjort for Israel.
Israels born gjorde det som var vondt i Herrens augo, og dei tente Ba'alane.
Dei forlét Herren, fedrane sin Gud, som hadde ført dei ut frå Egypt, og følgde andre gudar, gudane til folka rundt omkring dei. Dei tilbad dei og gjorde Herren harm.
Då loga Herrens vreide mot Israel, og han gav dei i hendene på røvarar som plyndra dei. Han selde dei til fiendane rundt omkring, og dei makta ikkje lenger å stå seg mot fiendane sine.
Kvar dei enn drog ut, var Herrens hand mot dei til ulukke, slik Herren hadde tala og slik Herren hadde svore dei. Dei kom i stor naud.
Men dei høyrde heller ikkje på domarane sine, for dei var utrue og følgde andre gudar og tilbad dei. Snart vende dei seg bort frå den vegen fedrane deira hadde gått, dei som hadde halde Herrens bod. Dei gjorde ikkje som fedrane.
Når Herren reiste opp domarar for dei, var Herren med domaren og frelste dei frå hendene på fiendane deira alle domarens dagar. For Herren let seg røra av sukka deira under dei som undertrykte og plaga dei.
Men når domaren døydde, vende dei om att og bar seg endå verre åt enn fedrane sine.
Då loga Herrens vreide mot Israel, og han sa: «Fordi dette folket har brote mi pakt, som eg påla fedrane deira, og ikkje har høyrt på røysta mi,
vil eg heller ikkje lenger driva ut noko folk for dei av dei folka som Josva lét vera att då han døydde.
Det er for å setja Israel på prøve, om dei vil halda seg til Herrens veg og gå på han slik fedrane deira gjorde, eller ikkje.»
←→