FLOGVIT
.bible

MatteusKapittel 22

+ UndertekstGrunntekst← ForrigeNeste →
Parallelle tekster2 paralleller i dette kapitlet
Det største budetMML

Elsk Gud og din neste.

Matteus(du leser)

34Då farisearane fekk høyra at han hadde fått saddukearane til å teia, samla dei seg.

35Ein av dei, ein lovkunnig, ville setja han på prøve og spurde:

36«Meister, kva bod er det største i lova?»

37Han svara: «'Du skal elska Herren din Gud av heile ditt hjarte og av heile di sjel og av alt ditt vit.'

38Dette er det største og første bodet.

39Men det andre er likt det: 'Du skal elska nesten din som deg sjølv.'

40Heile lova og profetane kviler på desse to boda.»

MarkusMark 12:28-34

28Ein av dei skriftlærde kom bort til han. Han hadde høyrt ordskiftet og sett at Jesus svara dei godt. Han spurde han: «Kva bod er det første av alle?»

29Jesus svara: «Det første er: 'Høyr, Israel! Herren vår Gud, Herren er éin.

30Du skal elska Herren din Gud av heile ditt hjarte og av heile di sjel og av alt ditt vit og av all di kraft.'

31Det andre er dette: 'Du skal elska nesten din som deg sjølv.' Det finst ikkje noko anna bod som er større enn desse.»

32Den skriftlærde sa til han: «Godt, meister! Det er sant det du seier, at han er éin, og at det ikkje finst nokon annan enn han.

33Og å elska han av heile hjarta og av all forstand og av all kraft, og å elska nesten sin som seg sjølv – det er meir verdt enn alle brennoffer og slaktoffer.»

34Då Jesus såg at han svara forstandig, sa han til han: «Du er ikkje langt frå Guds rike.» Og ingen våga å spørja han meir.

LukasLuk 10:25-28

25Då stod ein lovkunnig opp og ville setja han på prøve. Han sa: «Meister, kva skal eg gjera for å arva evig liv?»

26Jesus sa til han: «Kva står skrive i lova? Korleis les du?»

27Han svara: «Du skal elska Herren din Gud av heile hjarta ditt og av heile sjela di og av all krafta di og av alt vitet ditt, og nesten din som deg sjølv.»

28Jesus sa til han: «Du svara rett. Gjer det, så skal du leva.»

Skatt til keiserenMML

Gi keiseren hva keiserens er.

Matteus(du leser)

15Då gjekk farisearane bort og la planar om korleis dei kunne fanga han i ord.

16Dei sende læresveinane sine til han saman med herodianarane, og dei sa: «Meister, vi veit at du er sannferdig og lærer Guds veg i sanning. Du lèt deg ikkje påverka av nokon, for du ser ikkje på kven folk er.

17Sei oss difor kva du meiner: Er det rett å betala skatt til keisaren, eller ikkje?»

18Men Jesus kjende vondskapen deira og sa: «Kvifor set de meg på prøve, de hyklarar?

19Vis meg mynten som skatten blir betalt med.» Dei rekte han ein denar.

20Han sa til dei: «Kven sitt bilete og innskrift er dette?»

21«Keisarens,» svara dei. Då sa han til dei: «Så gjev keisaren det som høyrer keisaren til, og Gud det som høyrer Gud til.»

22Då dei høyrde dette, undra dei seg, og dei gjekk bort og let han vera.

MarkusMark 12:13-17

13Sidan sende dei nokre farisearar og herodianarar til han for å fanga han i ord.

14Dei kom og sa til han: «Meister, vi veit at du er ærleg og ikkje lèt deg påverka av nokon. Du ser ikkje på kven folk er, men lærer Guds veg i sanning. Er det rett å betala skatt til keisaren, eller ikkje? Skal vi betala eller ikkje betala?»

15Men han kjende hyklarskapen deira og sa til dei: «Kvifor set de meg på prøve? Kom hit med ein denar, så eg får sjå han.»

16Dei gav han ein. Då sa han til dei: «Kven sitt bilete og innskrift er dette?» Dei svara: «Keisaren sitt.»

17Då sa Jesus til dei: «Gjev keisaren det som høyrer keisaren til, og Gud det som høyrer Gud til.» Og dei undra seg storleg over han.

LukasLuk 20:20-26

20Dei heldt auge med han og sende ut spionar som lest som dei var rettferdige, for å fanga han i ord, så dei kunne overgje han til styresmakta og fullmakta til landshøvdingen.

21Dei spurde han: «Meister, vi veit at du talar og lærer rett og ikkje gjer skilnad på folk, men lærer Guds veg i sanning.

22Er det rett av oss å betala skatt til keisaren, eller ikkje?»

23Men han gjennomskoda sluheita deira og sa til dei:

24«Vis meg ein denar! Kven sitt bilete og innskrift er på han?» Dei svara: «Keisaren sitt.»

25Han sa til dei: «Så gjev då keisaren det som høyrer keisaren til, og Gud det som høyrer Gud til.»

26Dei klarte ikkje å fanga han i ord framfor folket, og dei undra seg over svaret hans og tagde.

«Himmelriket kan liknast med ein konge som heldt bryllaup for son sin.
Han sende ut tenarane sine for å kalla dei som var bedne til bryllaupet, men dei ville ikkje koma.
«Himmelriket kan liknast med ein konge som heldt bryllaup for son sin.
Men dei brydde seg ikkje om det og gjekk sin veg, ein til åkeren sin, ein annan til handelen sin.
Dei andre greip tenarane hans, mishandla dei og drap dei.
Då vart kongen harm. Han sende ut hæren sin og tok livet av desse mordarane og brende byen deira.
Så sa han til tenarane sine: 'Bryllaupet er ferdig, men dei som var bedne, var ikkje verdige.
Gå difor ut til vegkryssa og be alle de finn, til bryllaupet.'
Då gjekk tenarane ut på vegane og samla alle dei fann, både vonde og gode, og bryllaupssalen vart full av gjester.
Men då kongen kom inn for å sjå gjestene, fekk han auga på ein mann som ikkje var kledd i bryllaupsklede.
Då sa kongen til tenarane: 'Bind hender og føter på han og kast han ut i mørkret utanfor! Der skal det vera gråt og tenners gnissing.'
Då gjekk farisearane bort og la planar om korleis dei kunne fanga han i ord.
Dei sende læresveinane sine til han saman med herodianarane, og dei sa: «Meister, vi veit at du er sannferdig og lærer Guds veg i sanning. Du lèt deg ikkje påverka av nokon, for du ser ikkje på kven folk er.
Men Jesus kjende vondskapen deira og sa: «Kvifor set de meg på prøve, de hyklarar?
Vis meg mynten som skatten blir betalt med.» Dei rekte han ein denar.
Han sa til dei: «Kven sitt bilete og innskrift er dette?»
«Keisarens,» svara dei. Då sa han til dei: «Så gjev keisaren det som høyrer keisaren til, og Gud det som høyrer Gud til.»
Då dei høyrde dette, undra dei seg, og dei gjekk bort og let han vera.
Same dagen kom det nokre saddukearar til han – dei som seier at det ikkje finst noka oppstode – og spurde han:
«Meister, Moses sa: Om ein mann døyr barnlaus, skal bror hans gifta seg med enkja og reisa opp ætt for bror sin.
No var det sju brør mellom oss. Den første gifte seg, men døydde, og sidan han ikkje hadde born, let han kona si etter seg til bror sin.
Det same hende med den andre og den tredje, og slik gjekk det med alle sju.
Til sist døydde òg kvinna.
Kven av dei sju skal så ha henne til kone ved oppstoda? Alle har jo vore gifte med henne.»
For ved oppstoda gifter dei seg ikkje og blir ikkje bortgifte, men dei er som Guds englar i himmelen.
Men om oppstoda frå dei døde, har de ikkje lese det Gud har sagt til dykk:
'Eg er Abrahams Gud og Isaks Gud og Jakobs Gud'? Han er ikkje ein Gud for døde, men for levande.»
Då folket høyrde dette, var dei fulle av undring over læra hans.
Då farisearane fekk høyra at han hadde fått saddukearane til å teia, samla dei seg.
Han svara: «'Du skal elska Herren din Gud av heile ditt hjarte og av heile di sjel og av alt ditt vit.'
Men det andre er likt det: 'Du skal elska nesten din som deg sjølv.'
Medan farisearane var samla, spurde Jesus dei:
«Kva meiner de om Messias? Kven er han son til?» Dei svara: «David.»
Han sa til dei: «Korleis kan då David kalla han Herre i Anden? Han seier jo:
'Herren sa til min Herre: Set deg ved mi høgre hand til eg har lagt fiendane dine under føtene dine.'
Når David kallar han Herre, korleis kan han då vera son hans?»
Ingen kunne svara han eit ord, og frå den dagen våga ingen å spørja han meir.
←→