FLOGVIT
.bible

1. KongebokKapittel 18

+ UndertekstGrunntekst← ForrigeNeste →
Etter mange dagar, i det tredje året, kom Herrens ord til Elia: «Gå og vis deg for Akab, så skal eg senda regn over jorda.»
Etter mange dager kom Herrens ord til Elia i det tredje året: «Gå og vis deg for Akab, så vil jeg sende regn over jorden.»
Elia gjekk av stad for å visa seg for Akab. Hungersnauda var svært hard i Samaria.
Elia gikk for å vise seg for Akab. Hungersnøden var hard i Samaria.
Akab kalla til seg Obadja, som var forvaltar over hushaldet hans. Obadja frykta Herren høgt.
Akab kalte til seg Obadja, som var satt over hoffet. Obadja fryktet Herren høylig.
Då Jesabel dreiv og drap profetane til Herren, tok Obadja hundre profetar og gøymde dei, femti mann i kvar hòle, og gav dei mat og vatn.
Da Jesabel utryddet Herrens profeter, tok Obadja hundre profeter og gjemte dem, femti mann i hver hule, og forsørget dem med brød og vann.
Akab sa til Obadja: «Gå gjennom landet til alle kjelder og bekker. Kanskje vi finn gras så vi kan halda hestar og muldyr i live og slepp å slakta ned buskapen.»
Akab sa til Obadja: «Dra gjennom landet til alle vannkilder og alle bekker. Kanskje vi finner gress så vi kan holde hester og muldyr i live og slipper å slakte ned buskapen.»
Så delte dei landet mellom seg for å fara gjennom det. Akab gjekk ein veg for seg sjølv, og Obadja gjekk ein annan veg for seg sjølv.
De delte landet mellom seg for å dra gjennom det. Akab dro én vei alene, og Obadja dro en annen vei alene.
Medan Obadja var på vegen, kom Elia mot han. Obadja kjende han att, kasta seg ned med andletet mot jorda og sa: «Er det verkeleg deg, herre min Elia?»
Mens Obadja var underveis, kom Elia ham i møte. Obadja kjente ham igjen, falt på sitt ansikt og sa: «Er det virkelig deg, min herre Elia?»
Han svara: «Ja, det er eg. Gå og sei til herren din: Elia er her.»
Han svarte: «Ja, det er jeg. Gå og si til din herre: Elia er her.»
Men Obadja sa: «Kva synd har eg gjort, sidan du vil gje tenaren din i hendene på Akab så han drep meg?
Da sa Obadja: «Hva har jeg syndet, siden du vil overgi din tjener i Akabs hånd for å drepe meg?
Så sant Herren din Gud lever, det finst ikkje eit folk eller rike der herren min ikkje har sendt folk for å leita etter deg. Og når dei sa at du ikkje var der, lét han riket og folket sverja på at dei ikkje hadde funne deg.
Så sant Herren din Gud lever: Det finnes ikke et folk eller et rike dit min herre ikke har sendt bud for å lete etter deg. Og når de sa at du ikke var der, lot han riket og folket sverge på at de ikke hadde funnet deg.
Og no seier du at eg skal gå og seia til herren min: Elia er her.
Og nå sier du: Gå og si til din herre at Elia er her!
Så snart eg går frå deg, kan Herrens Ande føra deg bort til ein stad eg ikkje kjenner. Når eg då kjem og fortel det til Akab og han ikkje finn deg, drep han meg. Men tenaren din har frykta Herren frå ungdomen av.
Når jeg går fra deg, vil Herrens Ånd føre deg bort til et sted jeg ikke vet om. Kommer jeg da og forteller Akab dette, og han ikke finner deg, vil han drepe meg. Men din tjener har fryktet Herren fra ungdommen av.
Har ikkje herren min fått høyra kva eg gjorde då Jesabel drap profetane til Herren? Eg gøymde hundre av Herrens profetar, femti mann i kvar hòle, og gav dei mat og vatn.
Er det ikke fortalt min herre hva jeg gjorde da Jesabel drepte Herrens profeter? Jeg gjemte hundre av Herrens profeter, femti mann i hver hule, og forsørget dem med brød og vann.
Og no seier du at eg skal gå og seia til herren min: Elia er her. Då drep han meg!»
Og nå sier du: Gå og si til din herre at Elia er her! Han kommer til å drepe meg.»
Elia svara: «Så sant Herren over hærskarane lever, han som eg tener: I dag skal eg visa meg for han.»
Elia svarte: «Så sant Herren Sebaot lever, han som jeg står for: I dag skal jeg vise meg for ham.»
Obadja gjekk for å møta Akab og fortalde han det. Og Akab gjekk for å møta Elia.
Obadja gikk Akab i møte og fortalte ham dette, og Akab gikk for å møte Elia.
Då Akab fekk auge på Elia, sa han til han: «Er det du som er her, du som fører ulukke over Israel?»
Da Akab fikk øye på Elia, sa han til ham: «Er det deg, du som fører ulykke over Israel?»
Elia svara: «Det er ikkje eg som har ført ulukke over Israel, men du og farshuset ditt, fordi de har forlate boda til Herren og følgt Ba'al-gudane.
Elia svarte: «Det er ikke jeg som har ført ulykke over Israel, men du og din fars hus, fordi dere har forlatt Herrens bud og fulgt Ba'al-gudene.
Send no bod og kall saman heile Israel til meg på Karmelfjellet, og dei fire hundre og femti profetane til Ba'al og dei fire hundre profetane til Asjera, som et ved bordet til Jesabel.»
Send nå bud og kall sammen hele Israel til meg på Karmel-fjellet, sammen med de fire hundre og femti Ba'al-profetene og de fire hundre Asjera-profetene som spiser ved Jesabels bord.»
Akab sende bod til alle israelittane og samla profetane på Karmelfjellet.
Akab sendte bud til alle israelittene og samlet profetene på Karmel-fjellet.
Elia steig fram for heile folket og sa: «Kor lenge vil de halda på og halta til begge sider? Er Herren Gud, så følg han! Er Ba'al Gud, så følg han!» Men folket svara han ikkje eit ord.
Elia trådte fram for hele folket og sa: «Hvor lenge vil dere vakle mellom to standpunkter? Er Herren Gud, så følg ham! Er Ba'al Gud, så følg ham!» Men folket svarte ham ikke et ord.
Då sa Elia til folket: «Eg er den einaste av Herrens profetar som er att, medan Ba'al-profetane er fire hundre og femti mann.
Da sa Elia til folket: «Jeg er den eneste av Herrens profeter som er igjen, mens Ba'als profeter er fire hundre og femti mann.
Lat dei gje oss to oksar. Dei får velja seg den eine oksen, dela han opp og leggja han på veden, men ikkje tenna eld. Så skal eg gjera i stand den andre oksen og leggja han på veden utan å tenna eld.
La oss få to okser. La dem velge seg den ene oksen, partere den og legge den på veden, men ikke tenne ild. Så skal jeg gjøre i stand den andre oksen og legge den på veden, men ikke tenne ild.
Så skal de ropa på namnet til guden dykkar, og eg skal ropa på Herrens namn. Den guden som svarar med eld, han er Gud.» Heile folket svara: «Det er eit godt forslag.»
Så skal dere påkalle deres guds navn, og jeg vil påkalle Herrens navn. Den gud som svarer med ild, han er Gud.» Hele folket svarte: «Det er rett!»
Elia sa til Ba'al-profetane: «Vel ut den eine oksen og gjer han i stand først, for de er flest. Rop så på namnet til guden dykkar, men de må ikkje tenna eld.»
Elia sa til Ba'als profeter: «Velg dere den ene oksen og gjør den i stand først, for dere er flest. Påkall så deres guds navn, men dere skal ikke tenne ild.»
Dei tok oksen som han gav dei, gjorde han i stand og ropa på Ba'als namn frå morgonen til midt på dagen: «Ba'al, svar oss!» Men det kom ingen lyd, og ingen svara. Og dei hoppa rundt altaret dei hadde laga.
De tok oksen han ga dem, gjorde den i stand og påkalte Ba'als navn fra morgen til middag. De ropte: «Ba'al, svar oss!» Men det kom ingen lyd, og ingen svarte. De danset haltende rundt alteret de hadde reist.
Midt på dagen håna Elia dei og sa: «Rop høgare! Han er jo ein gud. Kanskje han sit i djupe tankar, eller kanskje han har gått avsides. Kanskje han er på reise, eller han søv og må vekkjast.»
Ved middagstid hånte Elia dem og sa: «Rop høyere! Han er jo en gud! Kanskje han sitter i tanker, eller kanskje han har trukket seg tilbake. Kanskje han er på reise, eller han sover og må vekkes.»
Då ropa dei endå høgare og skar seg med sverd og spyd, som skikken var, så blodet rann nedover dei.
Da ropte de enda høyere og skar seg med sverd og spyd, slik de pleide, til blodet rant nedover dem.
Då det leid over middag, heldt dei fram i ekstase heilt til tida for grødeofferet. Men det kom ingen lyd, ingen svara, og ingen gav akt.
Da det led over middag, raste de videre helt til tiden for matofferet, men det kom ingen lyd, ingen svarte, og ingen ga akt på dem.
Då sa Elia til heile folket: «Kom bort til meg!» Og heile folket kom bort til han. Han sette i stand att altaret til Herren som var rive ned.
Da sa Elia til hele folket: «Kom hit til meg!» Hele folket kom bort til ham, og han satte i stand Herrens alter som var revet ned.
Elia tok tolv steinar, like mange som det var stammar etter sønene til Jakob, han som Herren hadde tala til og sagt: «Israel skal vera namnet ditt.»
Elia tok tolv steiner, etter tallet på stammene til Jakobs sønner, han som Herrens ord kom til med budskapet: «Israel skal være ditt navn.»
Med steinane bygde han eit altar i Herrens namn. Rundt altaret grov han ei grøft som romma to sea såkorn.
Med steinene bygde han et alter i Herrens navn og gravde en grøft rundt alteret med plass til to sea såkorn.
Han la veden til rette, parterte oksen og la han på veden.
Han la veden til rette, parterte oksen og la den på veden.
Så sa han: «Fyll fire krukker med vatn og haus det ut over brennofferet og veden.» Han sa: «Gjer det ein gong til!» Og dei gjorde det. Han sa: «Gjer det tredje gongen!» Og dei gjorde det.
Så sa han: «Fyll fire krukker med vann og hell det ut over brennofferet og veden.» Så sa han: «Gjør det en gang til!» Og de gjorde det en gang til. Han sa: «Gjør det en tredje gang!» Og de gjorde det en tredje gang.
Vatnet rann rundt altaret, og grøfta vart òg full av vatn.
Vannet fløt rundt alteret, og også grøften ble fylt med vann.
Då tida for grødeofferet kom, steig profeten Elia fram og sa: «Herre, Abrahams, Isaks og Israels Gud! Lat det i dag verta kjent at du er Gud i Israel, at eg er tenaren din, og at eg har gjort alt dette etter ditt ord.
Da tiden for matofferet kom, trådte profeten Elia fram og sa: «Herre, Abrahams, Isaks og Israels Gud! La det i dag bli kjent at du er Gud i Israel, at jeg er din tjener, og at jeg har gjort alt dette på ditt ord.
Svar meg, Herre, svar meg, så dette folket kan skjøna at du, Herre, er Gud, og at du vender hjarta deira tilbake til deg.»
Svar meg, Herre, svar meg, så dette folket kan kjenne at du, Herre, er Gud, og at det er du som vender deres hjerte tilbake.»
Då fall eld frå Herren ned og åt opp brennofferet, veden, steinane og jorda, og slikka opp vatnet som var i grøfta.
Da falt Herrens ild ned og fortærte brennofferet og veden, steinene og jorden, og slikket opp vannet i grøften.
Då heile folket såg det, kasta dei seg ned med andletet mot jorda og ropa: «Herren, han er Gud! Herren, han er Gud!»
Da hele folket så det, falt de ned på sitt ansikt og sa: «Herren, han er Gud! Herren, han er Gud!»
Elia sa til dei: «Grip Ba'al-profetane! Lat ingen av dei sleppa unna!» Dei greip dei, og Elia førte dei ned til Kisjon-bekken og drap dei der.
Elia sa til dem: «Grip Ba'als profeter! Ikke la noen av dem slippe unna!» De grep dem, og Elia førte dem ned til Kisjon-bekken og drepte dem der.
Elia sa til Akab: «Gå opp og et og drikk, for det høyrest ein lyd av styrtregn.»
Så sa Elia til Akab: «Gå opp og spis og drikk, for det høres en lyd av kraftig regn.»
Akab gjekk opp for å eta og drikka. Men Elia gjekk opp på toppen av Karmel, bøygde seg mot jorda og la andletet mellom knea sine.
Akab gikk opp for å spise og drikke. Men Elia gikk opp på toppen av Karmel, bøyde seg mot jorden og la ansiktet mellom knærne.
Han sa til tenaren sin: «Gå opp og sjå mot havet.» Han gjekk opp og såg, og sa: «Det er ingenting å sjå.» Elia sa: «Gå att sju gonger.»
Han sa til tjeneren sin: «Gå opp og se mot havet!» Han gikk opp og så ut, men sa: «Det er ingenting.» Elia sa: «Gå tilbake sju ganger.»
Den sjuande gongen sa tenaren: «Sjå, det stig opp ei lita sky frå havet, så stor som ein mannshand.» Då sa Elia: «Gå opp og sei til Akab: Spenn for og far ned, så ikkje regnet hindrar deg.»
Den sjuende gangen sa tjeneren: «Se, en liten sky, så stor som en håndflate, stiger opp fra havet.» Da sa Elia: «Gå opp og si til Akab: Spenn for og kjør ned, så ikke regnet stanser deg!»
I ei handvending vart himmelen svart av skyer og vind, og det kom eit sterkt regn. Akab køyrde av stad og drog til Jisre'el.
I løpet av kort tid mørknet himmelen av skyer og vind, og et kraftig regn falt. Akab kjørte av sted mot Jisre'el.
Men Herrens hand kom over Elia. Han batt opp kjortelen sin om livet og sprang føre Akab heilt til Jisre'el.
Herrens hånd kom over Elia. Han bandt opp kappen om livet og løp foran Akab helt til Jisre'el.
←→