FLOGVIT
.bible

JobKapittel 33

+ UndertekstGrunntekst← ForrigeNeste →
Men høyr no på meg, Job, lytt til orda mine!
Sjå, no opnar eg munnen min, tunga mi talar i ganen.
Orda mine kjem frå eit oppriktig hjarte, leppene mine talar reint det eg veit.
Guds Ande har skapt meg, pusten frå Den Allmektige gjev meg liv.
Om du kan, så svar meg! Førebu saka di og still deg fram for meg.
Sjå, eg er som deg for Gud, eg òg er forma av leire.
Sjå, otten for meg skal ikkje skremma deg, og mi hand skal ikkje liggja tungt på deg.
Du har sanneleg tala så eg høyrde det, eg høyrde lyden av orda dine:
«Rein er eg, utan brot, skuldfri er eg, det er inga misgjerning i meg.
Sjå, han finn påskot mot meg, han reknar meg som fienden sin.
Han set føtene mine i stokken, han vaktar alle vegane mine.»
Sjå, i dette har du ikkje rett, vil eg svara deg, for Gud er større enn mennesket.
Kvifor kranglar du med han? For ikkje noko av det han gjer gjev han rekneskap for.
For Gud talar på éin måte, ja på to, men mennesket legg ikkje merke til det.
I draumar, i syn om natta, når djup svevn fell over menneska, medan dei slumrar på senga,
då opnar han øyra til menneska og forseglar åtvaringa si for dei,
for å venda mennesket bort frå gjerningane sine og halda hovmodet borte frå mannen.
Han sparer sjela hans frå grava og livet hans frå å gå under for sverd.
Han blir òg tukta med smerte på senga si, og striden i beina hans er stadig.
Livet hans vemjast ved brød, og sjela hans ved den beste mat.
Kjøtet hans tærest bort så det ikkje er til å sjå, og beina hans som var skjulte, stikk no fram.
Sjela hans nærmar seg grava, og livet hans dødens budbringarar.
Om det då finst ein engel for han, ein talsmann, éin av tusen, til å forkynna for mennesket kva som er rett for det,
då er han nådig mot han og seier: «Fri han frå å gå ned i grava, eg har funne løysepenge!»
Då blir kjøtet hans friskare enn i ungdomen, han vender attende til sin ungdoms dagar.
Han bed til Gud, og Gud tek imot han. Han ser Guds andlet med jubel, og Gud gjev mennesket attende si rettferd.
Han vedkjenner seg for menneska og seier: «Eg synda og fordreide det som var rett, men eg fekk ikkje att som eg fortente.
Han fria sjela hans frå å gå ned i grava, og livet hans skal sjå lyset.»
Sjå, alt dette gjer Gud, to gonger, ja tre, med eit menneske,
for å føra sjela hans tilbake frå grava, så han kan lysast opp av livsens lys.
Gjev akt, Job, høyr på meg! Tei still, så eg kan tala.
Om du har noko å seia, så svar meg! Tal, for eg ønskjer å gje deg rett.
Om ikkje, så høyr på meg! Tei still, og eg vil læra deg visdom.
←→