FLOGVIT
.bible

HebrearaneKapittel 6

+ UndertekstGrunntekst← FørreNeste →Bidra
Lat oss difor gå vidare frå den grunnleggjande læra om Kristus og streva mot det fullkomne. Lat oss ikkje på nytt leggja grunnvollen med omvending frå døde gjerningar og tru på Gud,
med undervisning om dåp, handspålegging, oppstoda av døde og evig dom.
Og dette vil vi gjera, om Gud tillet det.
For det er umogleg å føra dei til omvending på nytt, dei som éin gong har vorte opplyste, som har smaka den himmelske gåva og fått del i Den Heilage Ande,
og som har smaka Guds gode ord og kreftene i den komande verda,
og så har falle frå – å føra dei til omvending på nytt, sidan dei krossfester Guds Son på nytt for seg sjølve og gjer han til spott.
For jord som drikk inn regnet som ofte fell på henne, og ber nyttige vekstar for dei som dyrkar henne, får velsigning frå Gud.
Men jord som ber torn og tistel, er verdlaus og nær ved å verta forbanna. Enden hennar er å verta brent.
Men når det gjeld dykk, kjære vener, er vi overtydde om noko betre, noko som høyrer frelsa til, sjølv om vi talar slik.
For Gud er ikkje urettferdig, så han skulle gløyma arbeidet dykkar og den kjærleiken de har vist mot hans namn ved å tena dei heilage – og de tener dei framleis.
Men vi ønskjer at kvar og ein av dykk skal visa den same iver for å ha full vissa i vona heilt til enden,
så de ikkje vert likesæle, men følgjer etter dei som ved tru og tolmod arvar lovnadene.
For då Gud gav lovnaden til Abraham, svor han ved seg sjølv, sidan han ikkje hadde nokon større å sverja ved,
og sa: «Sanneleg, eg vil velsigna deg rikt og gjera deg talrik.»
Og etter at Abraham tolmodig hadde venta, fekk han det som var lova.
For menneske sverjar ved ein som er større enn dei sjølve, og eiden gjer slutt på all motseiing og er ei stadfesting for dei.
Og fordi Gud ville visa arvingane til lovnaden endå tydelegare kor urokkeleg planen hans er, stadfesta han det med ein eid,
slik at vi gjennom to uforanderlege ting, der det er umogleg for Gud å lyga, skal ha ei sterk trøyst, vi som har søkt tilflukt for å gripa tak i den vona som ligg framfor oss.
Denne vona har vi som eit anker for sjela, trygt og fast, og ho går inn bak forhenget,
dit Jesus gjekk inn som forløpar for oss, han som er vorten øvsteprest til evig tid etter Melkisedeks ordning.
←→