FLOGVIT
.bible

RomaraneKapittel 4

+ UndertekstGrunntekst← FørreNeste →Bidra
Kva skal vi då seia at Abraham, stamfaren vår etter kjøtet, har funne?
For om Abraham vart rettferdiggjort ved gjerningar, har han noko å rosa seg av. Men ikkje for Gud.
For kva seier Skrifta? Abraham trudde Gud, og det vart rekna honom til rettferd.
For den som arbeider, blir ikkje løna rekna som nåde, men som noko han har fortent.
Men for den som ikkje arbeider, men trur på han som rettferdiggjer den ugudelege, blir trua hans rekna til rettferd.
Slik talar også David om kor sælt det er for det mennesket som Gud reknar rettferd utan gjerningar:
Sæle er dei som har fått lovbrota sine tilgjevne og syndene sine tildekte.
Sæl er den mannen som Herren ikkje tilreknar synd.
Gjeld då denne sæla berre dei omskorne, eller også dei uomskorne? Vi seier jo: Trua vart rekna Abraham til rettferd.
Korleis vart ho då tilrekna? Medan han var omskoren eller uomskoren? Ikkje medan han var omskoren, men medan han var uomskoren.
Og han fekk omskjeringa som eit teikn, eit segl på rettferda av trua som han hadde medan han var uomskoren. Slik skulle han vera far til alle som trur utan å vera omskorne, så rettferda kan bli tilrekna dei,
og far til dei omskorne som ikkje berre er omskorne, men som også følgjer i fotspora til den trua som far vår Abraham hadde då han var uomskoren.
For lovnaden til Abraham og ætta hans om at han skulle arva verda, kom ikkje gjennom lova, men gjennom rettferda av tru.
For om dei som held seg til lova er arvingar, då er trua utan meining og lovnaden sett ut av kraft.
For lova verkar vreide, men der det ikkje finst lov, finst det heller ikkje lovbrot.
Difor er det av tru, så det kan vera av nåde, for at lovnaden skal stå fast for heile ætta, ikkje berre for dei som har lova, men også for dei som har Abrahams tru. Han er far til oss alle,
som det står skrive: Eg har sett deg til far for mange folkeslag. Dette gjeld framfor den Gud han trudde på, han som gjer dei døde levande og kallar det som ikkje er til, som om det var til.
Mot alt håp trudde han med håp, så han skulle bli far til mange folkeslag, slik det var sagt: Slik skal ætta di bli.
Han vart ikkje svak i trua då han såg på sin eigen kropp, som alt var utlevd – han var om lag hundre år – og på at Saras morsliv var dødt.
Han tvila ikkje i vantru på Guds lovnad, men vart styrkt i trua og gav Gud ære.
Han var fullt viss på at det Gud hadde lova, det var han også mektig til å gjera.
Difor vart det rekna honom til rettferd.
Men det vart ikkje skrive berre for hans skuld at det vart tilrekna honom,
men også for vår skuld. Det skal bli tilrekna oss som trur på han som reiste Jesus, vår Herre, opp frå dei døde,
han som vart gjeven for våre brot og reist opp til vår rettferdiggjering.
←→