FLOGVIT
.bible

5. MosebokKapittel 3

+ UndertekstGrunntekst← ForrigeNeste →
Men Herren sa til meg: «Ver ikkje redd han, for eg har gjeve han i di hand, med heile folket hans og landet hans. Gjer med han som du gjorde med Sihon, amorittar-kongen som budde i Hesjbon.»
Så gav Herren vår Gud også Og, kongen i Basan, og heile folket hans i våre hender. Vi slo han så det ikkje var nokon att av dei.
På den tida tok vi alle byane hans. Det fanst ikkje ein by vi ikkje tok frå dei – seksti byar, heile Argob-området, riket til Og i Basan.
Alle desse byane var befesta med høge murar, portar og bomar, i tillegg til svært mange landsbyar utan murar.
Vi slo dei med bann, slik vi hadde gjort med Sihon, kongen i Hesjbon. Vi vigsla kvar by til øydelegging – menn, kvinner og born.
På den tida tok vi landet frå dei to amorittar-kongane som heldt til på austsida av Jordan, frå Arnon-dalen til Hermon-fjellet.
Vi tok alle byane på sletta, heile Gilead og heile Basan, heilt til Salka og Edre'i, byar i riket til Og i Basan.
For berre Og, kongen i Basan, var att av dei siste refaittane. Sjå, leiet hans var eit leie av jern. Står det ikkje i Rabba hos ammonittane? Det er ni alnar langt og fire alnar breitt, målt i vanlege alnar.
Dette landet tok vi i eige på den tida. Frå Aroer ved Arnon-dalen og halvparten av Gilead-fjellet med byane der, gav eg til rubenittane og gadittane.
Resten av Gilead og heile Basan, riket til Og, gav eg til den eine halvparten av Manasse-stammen. Heile Argob-området, heile Basan, vart kalla refaittlandet.
Ja'ir, son til Manasse, tok heile Argob-området heilt til grensa mot gesjurittane og ma'akatittane. Han kalla det etter sitt eige namn – Basan vart kalla Ja'irs landsbyar – og slik er det den dag i dag.
Til rubenittane og gadittane gav eg området frå Gilead til Arnon-dalen, med midten av dalen som grense, og heilt til Jabbok-elva, som er grensa mot ammonittane.
Og Araba-dalen med Jordan som grense, frå Kinneret og ned til Araba-havet, Salthavet, nedanfor Pisga-skråninga mot aust.
På den tida gav eg dykk dette påbodet: «Herren dykkar Gud har gjeve dykk dette landet til eige. Alle stridsdyktige menn blant dykk skal dra væpna over framfor brørne dykkar, israelittane.
Berre konene dykkar, borna dykkar og feet dykkar – eg veit de har mykje fe – skal bli att i byane eg har gjeve dykk.
Slik skal det vera til Herren gjev brørne dykkar ro, slik som dykk, og dei òg har teke i eige det landet Herren dykkar Gud gjev dei på den andre sida av Jordan. Så kan de venda tilbake, kvar til sin eigedom som eg har gjeve dykk.»
På den tida gav eg Josva dette påbodet: «Med eigne auge har du sett alt det Herren dykkar Gud har gjort med desse to kongane. Slik skal Herren gjera med alle rika du kjem til.
«Herre Gud, du har byrja å visa tenaren din storleiken din og di sterke hand. For kva gud finst i himmelen eller på jorda som kan gjera slike gjerningar og storverk som du?
Men Herren var harm på meg for dykkar skuld og høyrde ikkje på meg. Herren sa til meg: «No er det nok! Tal ikkje meir til meg om denne saka.
Gå opp på toppen av Pisga og lyft blikket mot vest og nord, mot sør og aust, og sjå med eigne auge, for du skal ikkje gå over denne Jordan.
Gjev Josva påbod, styrk han og gjer han modig, for han skal gå over framfor dette folket, og han skal la dei ta i eige det landet du ser.»
Så slo vi oss ned i dalen midt imot Bet-Peor.
←→