FLOGVIT
.bible

MarkusKapittel 12

+ UndertekstGrunntekst← ForrigeNeste →
Parallelle tekster3 paralleller i dette kapitlet
Det største budetMML

Elsk Gud og din neste.

MatteusMatt 22:34-40

34Då farisearane fekk høyra at han hadde fått saddukearane til å teia, samla dei seg.

35Ein av dei, ein lovkunnig, ville setja han på prøve og spurde:

36«Meister, kva bod er det største i lova?»

37Han svara: «'Du skal elska Herren din Gud av heile ditt hjarte og av heile di sjel og av alt ditt vit.'

38Dette er det største og første bodet.

39Men det andre er likt det: 'Du skal elska nesten din som deg sjølv.'

40Heile lova og profetane kviler på desse to boda.»

Markus(du leser)

28Ein av dei skriftlærde kom bort til han. Han hadde høyrt ordskiftet og sett at Jesus svara dei godt. Han spurde han: «Kva bod er det første av alle?»

29Jesus svara: «Det første er: 'Høyr, Israel! Herren vår Gud, Herren er éin.

30Du skal elska Herren din Gud av heile ditt hjarte og av heile di sjel og av alt ditt vit og av all di kraft.'

31Det andre er dette: 'Du skal elska nesten din som deg sjølv.' Det finst ikkje noko anna bod som er større enn desse.»

32Den skriftlærde sa til han: «Godt, meister! Det er sant det du seier, at han er éin, og at det ikkje finst nokon annan enn han.

33Og å elska han av heile hjarta og av all forstand og av all kraft, og å elska nesten sin som seg sjølv – det er meir verdt enn alle brennoffer og slaktoffer.»

34Då Jesus såg at han svara forstandig, sa han til han: «Du er ikkje langt frå Guds rike.» Og ingen våga å spørja han meir.

LukasLuk 10:25-28

25Då stod ein lovkunnig opp og ville setja han på prøve. Han sa: «Meister, kva skal eg gjera for å arva evig liv?»

26Jesus sa til han: «Kva står skrive i lova? Korleis les du?»

27Han svara: «Du skal elska Herren din Gud av heile hjarta ditt og av heile sjela di og av all krafta di og av alt vitet ditt, og nesten din som deg sjølv.»

28Jesus sa til han: «Du svara rett. Gjer det, så skal du leva.»

Skatt til keiserenMML

Gi keiseren hva keiserens er.

MatteusMatt 22:15-22

15Då gjekk farisearane bort og la planar om korleis dei kunne fanga han i ord.

16Dei sende læresveinane sine til han saman med herodianarane, og dei sa: «Meister, vi veit at du er sannferdig og lærer Guds veg i sanning. Du lèt deg ikkje påverka av nokon, for du ser ikkje på kven folk er.

17Sei oss difor kva du meiner: Er det rett å betala skatt til keisaren, eller ikkje?»

18Men Jesus kjende vondskapen deira og sa: «Kvifor set de meg på prøve, de hyklarar?

19Vis meg mynten som skatten blir betalt med.» Dei rekte han ein denar.

20Han sa til dei: «Kven sitt bilete og innskrift er dette?»

21«Keisarens,» svara dei. Då sa han til dei: «Så gjev keisaren det som høyrer keisaren til, og Gud det som høyrer Gud til.»

22Då dei høyrde dette, undra dei seg, og dei gjekk bort og let han vera.

Markus(du leser)

13Sidan sende dei nokre farisearar og herodianarar til han for å fanga han i ord.

14Dei kom og sa til han: «Meister, vi veit at du er ærleg og ikkje lèt deg påverka av nokon. Du ser ikkje på kven folk er, men lærer Guds veg i sanning. Er det rett å betala skatt til keisaren, eller ikkje? Skal vi betala eller ikkje betala?»

15Men han kjende hyklarskapen deira og sa til dei: «Kvifor set de meg på prøve? Kom hit med ein denar, så eg får sjå han.»

16Dei gav han ein. Då sa han til dei: «Kven sitt bilete og innskrift er dette?» Dei svara: «Keisaren sitt.»

17Då sa Jesus til dei: «Gjev keisaren det som høyrer keisaren til, og Gud det som høyrer Gud til.» Og dei undra seg storleg over han.

LukasLuk 20:20-26

20Dei heldt auge med han og sende ut spionar som lest som dei var rettferdige, for å fanga han i ord, så dei kunne overgje han til styresmakta og fullmakta til landshøvdingen.

21Dei spurde han: «Meister, vi veit at du talar og lærer rett og ikkje gjer skilnad på folk, men lærer Guds veg i sanning.

22Er det rett av oss å betala skatt til keisaren, eller ikkje?»

23Men han gjennomskoda sluheita deira og sa til dei:

24«Vis meg ein denar! Kven sitt bilete og innskrift er på han?» Dei svara: «Keisaren sitt.»

25Han sa til dei: «Så gjev då keisaren det som høyrer keisaren til, og Gud det som høyrer Gud til.»

26Dei klarte ikkje å fanga han i ord framfor folket, og dei undra seg over svaret hans og tagde.

Lignelsen om de onde vingårdsmenneneMML

En profetisk lignelse om Israels ledere og Messias.

MatteusMatt 21:33-46

33Høyr ei anna likning! Det var ein gong ein jordherre som planta ein vingard. Han sette gjerde rundt han, hogg ut ei vinpresse i berget og bygde eit vakttårn. Så leigde han bort vingarden til nokre vinbønder og drog utanlands.

34Då tida for innhaustinga nærma seg, sende han tenarane sine til vinbøndene for å henta avlinga.

35Men vinbøndene greip tenarane; éin prygla dei, ein annan drap dei, og ein tredje steina dei.

36Så sende han andre tenarar, fleire enn første gongen. Men dei gjorde det same med dei.

37Til sist sende han sonen sin til dei, for han tenkte: Dei vil vel ha respekt for sonen min.

38Men då vinbøndene fekk auge på sonen, sa dei til kvarandre: Der har vi arvingen. Kom, lat oss drepa han, så vi får arven hans!

39Så greip dei han, kasta han ut av vingarden og drap han.

40Når no herren over vingarden kjem, kva vil han då gjera med desse vinbøndene?»

41Dei svara: «Desse vonde mennene vil han la gå til grunne på elendig vis, og vingarden vil han leiga ut til andre vinbønder, som gjev han avlinga når tida er inne.»

42Jesus sa til dei: «Har de aldri lese i Skriftene: Steinen som bygningsmennene vraka, har vorte hjørnestein. Det er Herrens verk, og underfullt er det i våre auge.

43Difor seier eg dykk: Guds rike skal takast frå dykk og gjevast til eit folk som ber fruktene av det.

44Den som fell på denne steinen, skal slå seg i stykke, og den som steinen fell på, skal smuldrast opp.

45Då overprestane og farisearane høyrde likningane hans, skjøna dei at det var dei han tala om.

46Dei ville gjerne gripa han, men dei var redde folkemengda, for ho heldt han for å vera ein profet.

Markus(du leser)

1Så byrja han å tala til dei i likningar: «Ein mann planta ein vingard. Han sette opp eit gjerde rundt, grov ut ei vinpresse og bygde eit vakttårn. Så leigde han ut vingarden til nokre vinbønder og drog utanlands.

2Då tida var inne, sende han ein tenar til vinbøndene for å henta sin del av avlinga frå vingarden.

3Men dei greip han, slo han og sende han tomhendt bort.

4Så sende han ein annan tenar til dei. Dei slo han i hovudet og vanæra han.

5Han sende endå ein, og den drap dei. Det same hende med mange andre – somme vart slåtte, andre vart drepne.

6No hadde han berre éin att, den elska sonen sin. Til sist sende han han til dei og tenkte: 'Sonen min vil dei ha respekt for.'

7Men vinbøndene sa seg imellom: 'Dette er arvingen. Kom, lat oss drepa han, så blir arven vår!'

8Så greip dei han, drap han og kasta han ut av vingarden.

9Kva vil då eigaren av vingarden gjera? Han skal koma og gjera ende på vinbøndene og gje vingarden til andre.

10Har de ikkje lese dette skriftordet: 'Steinen som bygningsmennene vraka, han har vorte hjørnestein.

11Dette er Herrens verk, og underfullt er det i våre auge'?»

12Då ville dei gripa han, men dei var redde folkemengda. For dei skjøna at det var om dei han hadde fortalt likninga. Så lét dei han vera og gjekk bort.

LukasLuk 20:9-19

9Han tok til å fortelja folket denne likninga: «Ein mann planta ein vingard, leigde han ut til nokre vinbønder og reiste bort for lang tid.

10Då tida kom, sende han ein tenar til vinbøndene for at dei skulle gje han av avlinga frå vingarden. Men vinbøndene slo han og sende han tomhendt bort.

11Han sende endå ein tenar, men dei slo han òg, vanæra han og sende han tomhendt bort.

12Han sende ein tredje, men dei såra han òg og kasta han ut.

13Då sa herren over vingarden: 'Kva skal eg gjera? Eg vil senda son min, han som eg elskar. Kanskje dei vil ha respekt for han.'

14Men då vinbøndene såg han, drøfta dei seg imellom og sa: 'Dette er arvingen. Lat oss drepa han, så blir arven vår.'

15Og dei kasta han ut av vingarden og drap han. Kva vil då herren over vingarden gjera med dei?

16Han vil koma og gjera ende på desse vinbøndene og gje vingarden til andre.» Då dei høyrde dette, sa dei: «Det må aldri skje!»

17Men han såg på dei og sa: «Kva tyder då dette som står skrive: 'Steinen som bygningsmennene vraka, han har vorte hjørnestein'?

18Kvar den som fell på denne steinen, skal knusast, og den som steinen fell på, skal han mala til støv.»

19Dei skriftlærde og overprestane ville gripa han med det same, men dei var redde for folket. For dei skjøna at det var om dei han hadde fortalt denne likninga.

Så byrja han å tala til dei i likningar: «Ein mann planta ein vingard. Han sette opp eit gjerde rundt, grov ut ei vinpresse og bygde eit vakttårn. Så leigde han ut vingarden til nokre vinbønder og drog utanlands.
Καὶ ἤρξατο αὐτοῖς ἐν παραβολαῖς ⸀λαλεῖν· Ἀμπελῶνα ⸂ἄνθρωπος ἐφύτευσεν⸃, καὶ περιέθηκεν φραγμὸν καὶ ὤρυξεν ὑπολήνιον καὶ ᾠκοδόμησεν πύργον, καὶ ἐξέδετο αὐτὸν γεωργοῖς, καὶ ἀπεδήμησεν.
Då tida var inne, sende han ein tenar til vinbøndene for å henta sin del av avlinga frå vingarden.
καὶ ἀπέστειλεν πρὸς τοὺς γεωργοὺς τῷ καιρῷ δοῦλον, ἵνα παρὰ τῶν γεωργῶν λάβῃ ἀπὸ ⸂τῶν καρπῶν⸃ τοῦ ἀμπελῶνος·
Men dei greip han, slo han og sende han tomhendt bort.
⸀καὶ λαβόντες αὐτὸν ἔδειραν καὶ ἀπέστειλαν κενόν.
Så sende han ein annan tenar til dei. Dei slo han i hovudet og vanæra han.
καὶ πάλιν ἀπέστειλεν πρὸς αὐτοὺς ἄλλον δοῦλον· ⸀κἀκεῖνον ⸀ἐκεφαλίωσαν καὶ ⸀ἠτίμασαν.
Han sende endå ein, og den drap dei. Det same hende med mange andre – somme vart slåtte, andre vart drepne.
⸀καὶ ἄλλον ἀπέστειλεν· κἀκεῖνον ἀπέκτειναν, καὶ πολλοὺς ἄλλους, ⸂οὓς μὲν δέροντες οὓς δὲ ἀποκτέννοντες⸃.
No hadde han berre éin att, den elska sonen sin. Til sist sende han han til dei og tenkte: 'Sonen min vil dei ha respekt for.'
ἔτι ⸂ἕνα εἶχεν, υἱὸν ἀγαπητόν· ἀπέστειλεν⸃ αὐτὸν ⸂ἔσχατον πρὸς αὐτοὺς⸃ λέγων ὅτι Ἐντραπήσονται τὸν υἱόν μου.
Men vinbøndene sa seg imellom: 'Dette er arvingen. Kom, lat oss drepa han, så blir arven vår!'
ἐκεῖνοι δὲ οἱ γεωργοὶ ⸂πρὸς ἑαυτοὺς εἶπαν⸃ ὅτι Οὗτός ἐστιν ὁ κληρονόμος· δεῦτε ἀποκτείνωμεν αὐτόν, καὶ ἡμῶν ἔσται ἡ κληρονομία.
Så greip dei han, drap han og kasta han ut av vingarden.
καὶ λαβόντες ⸂ἀπέκτειναν αὐτόν, καὶ ἐξέβαλον αὐτὸν⸃ ἔξω τοῦ ἀμπελῶνος.
Kva vil då eigaren av vingarden gjera? Han skal koma og gjera ende på vinbøndene og gje vingarden til andre.
⸀τί ποιήσει ὁ κύριος τοῦ ἀμπελῶνος; ἐλεύσεται καὶ ἀπολέσει τοὺς γεωργούς, καὶ δώσει τὸν ἀμπελῶνα ἄλλοις.
Har de ikkje lese dette skriftordet: 'Steinen som bygningsmennene vraka, han har vorte hjørnestein.
οὐδὲ τὴν γραφὴν ταύτην ἀνέγνωτε· Λίθον ὃν ἀπεδοκίμασαν οἱ οἰκοδομοῦντες, οὗτος ἐγενήθη εἰς κεφαλὴν γωνίας·
Dette er Herrens verk, og underfullt er det i våre auge'?»
παρὰ κυρίου ἐγένετο αὕτη, καὶ ἔστιν θαυμαστὴ ἐν ὀφθαλμοῖς ἡμῶν;
Då ville dei gripa han, men dei var redde folkemengda. For dei skjøna at det var om dei han hadde fortalt likninga. Så lét dei han vera og gjekk bort.
Καὶ ἐζήτουν αὐτὸν κρατῆσαι, καὶ ἐφοβήθησαν τὸν ὄχλον, ἔγνωσαν γὰρ ὅτι πρὸς αὐτοὺς τὴν παραβολὴν εἶπεν. καὶ ἀφέντες αὐτὸν ἀπῆλθον.
Sidan sende dei nokre farisearar og herodianarar til han for å fanga han i ord.
Καὶ ἀποστέλλουσιν πρὸς αὐτόν τινας τῶν Φαρισαίων καὶ τῶν Ἡρῳδιανῶν ἵνα αὐτὸν ἀγρεύσωσιν λόγῳ.
Dei kom og sa til han: «Meister, vi veit at du er ærleg og ikkje lèt deg påverka av nokon. Du ser ikkje på kven folk er, men lærer Guds veg i sanning. Er det rett å betala skatt til keisaren, eller ikkje? Skal vi betala eller ikkje betala?»
⸀καὶ ἐλθόντες λέγουσιν αὐτῷ· Διδάσκαλε, οἴδαμεν ὅτι ἀληθὴς εἶ καὶ οὐ μέλει σοι περὶ οὐδενός, οὐ γὰρ βλέπεις εἰς πρόσωπον ἀνθρώπων, ἀλλʼ ἐπʼ ἀληθείας τὴν ὁδὸν τοῦ θεοῦ διδάσκεις· ἔξεστιν ⸂δοῦναι κῆνσον Καίσαρι⸃ ἢ οὔ; δῶμεν ἢ μὴ δῶμεν;
Men han kjende hyklarskapen deira og sa til dei: «Kvifor set de meg på prøve? Kom hit med ein denar, så eg får sjå han.»
ὁ δὲ εἰδὼς αὐτῶν τὴν ὑπόκρισιν εἶπεν αὐτοῖς· Τί με πειράζετε; φέρετέ μοι δηνάριον ἵνα ἴδω.
Dei gav han ein. Då sa han til dei: «Kven sitt bilete og innskrift er dette?» Dei svara: «Keisaren sitt.»
οἱ δὲ ἤνεγκαν. καὶ λέγει αὐτοῖς· Τίνος ἡ εἰκὼν αὕτη καὶ ἡ ἐπιγραφή; οἱ δὲ εἶπαν αὐτῷ· Καίσαρος.
Då sa Jesus til dei: «Gjev keisaren det som høyrer keisaren til, og Gud det som høyrer Gud til.» Og dei undra seg storleg over han.
⸂ὁ δὲ⸃ Ἰησοῦς εἶπεν ⸀αὐτοῖς· ⸂Τὰ Καίσαρος ἀπόδοτε⸃ Καίσαρι καὶ τὰ τοῦ θεοῦ τῷ θεῷ. καὶ ⸀ἐξεθαύμαζον ἐπʼ αὐτῷ.
Så kom det nokre saddukearar til han – dei som seier at det ikkje finst noka oppstode. Dei spurde han:
Καὶ ἔρχονται Σαδδουκαῖοι πρὸς αὐτόν, οἵτινες λέγουσιν ἀνάστασιν μὴ εἶναι, καὶ ⸀ἐπηρώτων αὐτὸν λέγοντες·
«Meister, Moses skreiv for oss at om ein bror døyr og etterlèt seg ei kone, men ikkje born, då skal bror hans gifta seg med kvinna og reisa opp etterkomarar for broren.
Διδάσκαλε, Μωϋσῆς ἔγραψεν ἡμῖν ὅτι ἐάν τινος ἀδελφὸς ἀποθάνῃ καὶ καταλίπῃ γυναῖκα καὶ ⸂μὴ ἀφῇ τέκνον⸃, ἵνα λάβῃ ὁ ἀδελφὸς αὐτοῦ τὴν ⸀γυναῖκα καὶ ἐξαναστήσῃ σπέρμα τῷ ἀδελφῷ αὐτοῦ.
No var det sju brør. Den første tok seg ei kone, og då han døydde, etterlét han seg ingen born.
ἑπτὰ ἀδελφοὶ ἦσαν· καὶ ὁ πρῶτος ἔλαβεν γυναῖκα, καὶ ἀποθνῄσκων οὐκ ἀφῆκεν σπέρμα·
Den andre tok henne, men døydde utan å etterlata born. Det same gjorde den tredje.
καὶ ὁ δεύτερος ἔλαβεν αὐτήν, καὶ ἀπέθανεν ⸂μὴ καταλιπὼν⸃ σπέρμα, καὶ ὁ τρίτος ὡσαύτως·
Ingen av dei sju etterlét seg born. Til slutt døydde òg kvinna.
καὶ ⸂οἱ ἑπτὰ⸃ οὐκ ἀφῆκαν σπέρμα· ⸀ἔσχατον πάντων ⸂καὶ ἡ γυνὴ ἀπέθανεν⸃.
Når dei står opp i oppstoda, kven av dei skal då ha henne til kone? Alle sju har jo hatt henne som kone.»
ἐν τῇ ἀναστάσει ⸂ὅταν ἀναστῶσιν⸃ τίνος αὐτῶν ἔσται γυνή; οἱ γὰρ ἑπτὰ ἔσχον αὐτὴν γυναῖκα.
Jesus sa til dei: «Er det ikkje difor de farer vill, fordi de korkje kjenner Skriftene eller Guds kraft?
⸂ἔφη αὐτοῖς ὁ Ἰησοῦς⸃· Οὐ διὰ τοῦτο πλανᾶσθε μὴ εἰδότες τὰς γραφὰς μηδὲ τὴν δύναμιν τοῦ θεοῦ;
For når dei døde står opp, giftar dei seg ikkje og blir ikkje bortgifte, men er som englane i himmelen.
ὅταν γὰρ ἐκ νεκρῶν ἀναστῶσιν, οὔτε γαμοῦσιν οὔτε ⸀γαμίζονται, ἀλλʼ εἰσὶν ὡς ⸀ἄγγελοι ἐν τοῖς οὐρανοῖς·
Og når det gjeld dei døde, at dei står opp – har de ikkje lese i Moseboka, der det står om tornebusken, korleis Gud sa til han: 'Eg er Abrahams Gud og Isaks Gud og Jakobs Gud'?
περὶ δὲ τῶν νεκρῶν ὅτι ἐγείρονται οὐκ ἀνέγνωτε ἐν τῇ βίβλῳ Μωϋσέως ἐπὶ τοῦ βάτου ⸀πῶς εἶπεν αὐτῷ ὁ θεὸς λέγων· Ἐγὼ ὁ θεὸς Ἀβραὰμ καὶ ⸂ὁ θεὸς Ἰσαὰκ καὶ ὁ⸃ θεὸς Ἰακώβ;
Han er ikkje ein Gud for døde, men for levande. De farer storleg vill.»
οὐκ ἔστιν ⸀θεὸς νεκρῶν ⸀ἀλλὰ ζώντων· ⸀πολὺ πλανᾶσθε.
Ein av dei skriftlærde kom bort til han. Han hadde høyrt ordskiftet og sett at Jesus svara dei godt. Han spurde han: «Kva bod er det første av alle?»
Καὶ προσελθὼν εἷς τῶν γραμματέων ἀκούσας αὐτῶν συζητούντων, ⸀ἰδὼν ὅτι καλῶς ⸂ἀπεκρίθη αὐτοῖς⸃, ἐπηρώτησεν αὐτόν· Ποία ἐστὶν ⸂ἐντολὴ πρώτη πάντων⸃;
Jesus svara: «Det første er: 'Høyr, Israel! Herren vår Gud, Herren er éin.
⸂ἀπεκρίθη ὁ Ἰησοῦς⸃ ὅτι Πρώτη ⸀ἐστίν· Ἄκουε, Ἰσραήλ, κύριος ὁ θεὸς ἡμῶν κύριος εἷς ἐστιν,
Du skal elska Herren din Gud av heile ditt hjarte og av heile di sjel og av alt ditt vit og av all di kraft.'
καὶ ἀγαπήσεις κύριον τὸν θεόν σου ἐξ ὅλης ⸀τῆς καρδίας σου καὶ ἐξ ὅλης τῆς ψυχῆς σου καὶ ἐξ ὅλης τῆς διανοίας σου καὶ ἐξ ὅλης τῆς ἰσχύος ⸀σου.
Det andre er dette: 'Du skal elska nesten din som deg sjølv.' Det finst ikkje noko anna bod som er større enn desse.»
⸀δευτέρα αὕτη· Ἀγαπήσεις τὸν πλησίον σου ὡς σεαυτόν. μείζων τούτων ἄλλη ἐντολὴ οὐκ ἔστιν.
Den skriftlærde sa til han: «Godt, meister! Det er sant det du seier, at han er éin, og at det ikkje finst nokon annan enn han.
⸀καὶ εἶπεν αὐτῷ ὁ γραμματεύς· Καλῶς, διδάσκαλε, ἐπʼ ἀληθείας εἶπες ὅτι εἷς ἐστιν καὶ οὐκ ἔστιν ἄλλος πλὴν αὐτοῦ·
Og å elska han av heile hjarta og av all forstand og av all kraft, og å elska nesten sin som seg sjølv – det er meir verdt enn alle brennoffer og slaktoffer.»
καὶ τὸ ἀγαπᾶν αὐτὸν ἐξ ὅλης ⸀τῆς καρδίας καὶ ἐξ ὅλης τῆς ⸀συνέσεως καὶ ἐξ ὅλης τῆς ἰσχύος καὶ τὸ ἀγαπᾶν τὸν πλησίον ὡς ἑαυτὸν ⸀περισσότερόν ἐστιν πάντων τῶν ὁλοκαυτωμάτων καὶ θυσιῶν.
Då Jesus såg at han svara forstandig, sa han til han: «Du er ikkje langt frå Guds rike.» Og ingen våga å spørja han meir.
καὶ ὁ Ἰησοῦς ἰδὼν ⸀αὐτὸν ὅτι νουνεχῶς ἀπεκρίθη εἶπεν αὐτῷ· Οὐ μακρὰν εἶ ἀπὸ τῆς βασιλείας τοῦ θεοῦ. καὶ οὐδεὶς οὐκέτι ἐτόλμα αὐτὸν ἐπερωτῆσαι.
Medan Jesus underviste i tempelet, sa han: «Korleis kan dei skriftlærde seia at Messias er Davids son?
Καὶ ἀποκριθεὶς ὁ Ἰησοῦς ἔλεγεν διδάσκων ἐν τῷ ἱερῷ· Πῶς λέγουσιν οἱ γραμματεῖς ὅτι ὁ χριστὸς υἱὸς ⸂Δαυίδ ἐστιν⸃;
David sjølv sa ved Den Heilage Ande: 'Herren sa til min Herre: Set deg ved mi høgre hand til eg legg fiendane dine under føtene dine.'
⸀αὐτὸς Δαυὶδ εἶπεν ἐν ⸂τῷ πνεύματι τῷ⸃ ἁγίῳ· ⸀Εἶπεν ⸀κύριος τῷ κυρίῳ μου· ⸀Κάθου ἐκ δεξιῶν μου ἕως ἂν θῶ τοὺς ἐχθρούς σου ⸀ὑποκάτω τῶν ποδῶν σου.
David sjølv kallar han Herre. Korleis kan han då vera son hans?» Den store folkemengda høyrde gjerne på han.
⸀αὐτὸς Δαυὶδ λέγει αὐτὸν κύριον, καὶ πόθεν ⸂αὐτοῦ ἐστιν υἱός⸃; καὶ ὁ πολὺς ὄχλος ἤκουεν αὐτοῦ ἡδέως.
I undervisninga si sa han: «Ta dykk i vare for dei skriftlærde! Dei vil gjerne gå omkring i lange kapper og bli helsa på torga.
Καὶ ⸂ἐν τῇ διδαχῇ αὐτοῦ ἔλεγεν⸃· Βλέπετε ἀπὸ τῶν γραμματέων τῶν θελόντων ἐν στολαῖς περιπατεῖν καὶ ἀσπασμοὺς ἐν ταῖς ἀγοραῖς
Dei vil ha dei fremste setene i synagogane og heidersplassane i gjesteboda.
καὶ πρωτοκαθεδρίας ἐν ταῖς συναγωγαῖς καὶ πρωτοκλισίας ἐν τοῖς δείπνοις,
Dei et opp husa til enkjene og held lange bøner for syns skuld. Dei skal få ein hardare dom.»
οἱ κατεσθίοντες τὰς οἰκίας τῶν χηρῶν καὶ προφάσει μακρὰ προσευχόμενοι· οὗτοι λήμψονται περισσότερον κρίμα.
Jesus sette seg midt imot tempelkista og såg på korleis folk la pengar i kista. Mange rike la mykje i.
Καὶ ⸀καθίσας ⸀κατέναντι τοῦ γαζοφυλακίου ἐθεώρει πῶς ὁ ὄχλος βάλλει χαλκὸν εἰς τὸ γαζοφυλάκιον· καὶ πολλοὶ πλούσιοι ἔβαλλον πολλά·
Så kom det ei fattig enkje og la i to småmyntar, det er ein kvadrant.
καὶ ἐλθοῦσα μία χήρα πτωχὴ ἔβαλεν λεπτὰ δύο, ὅ ἐστιν κοδράντης.
Han kalla læresveinane til seg og sa til dei: «Sanneleg, eg seier dykk: Denne fattige enkja har lagt meir i kista enn alle dei andre.
καὶ προσκαλεσάμενος τοὺς μαθητὰς αὐτοῦ ⸀εἶπεν αὐτοῖς· Ἀμὴν λέγω ὑμῖν ὅτι ἡ χήρα αὕτη ἡ πτωχὴ πλεῖον πάντων ⸀ἔβαλεν τῶν βαλλόντων εἰς τὸ γαζοφυλάκιον·
For alle dei andre gav av overfloda si, men ho gav av sin fattigdom alt ho eigde, alt ho hadde å leva av.»
πάντες γὰρ ἐκ τοῦ περισσεύοντος αὐτοῖς ἔβαλον, αὕτη δὲ ἐκ τῆς ὑστερήσεως αὐτῆς πάντα ὅσα εἶχεν ἔβαλεν, ὅλον τὸν βίον αὐτῆς.
←→