FLOGVIT
.bible

MarkusKapittel 12

+ UndertekstGrunntekst← ForrigeNeste →
Parallelle tekster3 paralleller i dette kapitlet
Det største budetMML

Elsk Gud og din neste.

MatteusMatt 22:34-40

34Då farisearane fekk høyra at han hadde fått saddukearane til å teia, samla dei seg.

35Ein av dei, ein lovkunnig, ville setja han på prøve og spurde:

36«Meister, kva bod er det største i lova?»

37Han svara: «'Du skal elska Herren din Gud av heile ditt hjarte og av heile di sjel og av alt ditt vit.'

38Dette er det største og første bodet.

39Men det andre er likt det: 'Du skal elska nesten din som deg sjølv.'

40Heile lova og profetane kviler på desse to boda.»

Markus(du leser)

28Ein av dei skriftlærde kom bort til han. Han hadde høyrt ordskiftet og sett at Jesus svara dei godt. Han spurde han: «Kva bod er det første av alle?»

29Jesus svara: «Det første er: 'Høyr, Israel! Herren vår Gud, Herren er éin.

30Du skal elska Herren din Gud av heile ditt hjarte og av heile di sjel og av alt ditt vit og av all di kraft.'

31Det andre er dette: 'Du skal elska nesten din som deg sjølv.' Det finst ikkje noko anna bod som er større enn desse.»

32Den skriftlærde sa til han: «Godt, meister! Det er sant det du seier, at han er éin, og at det ikkje finst nokon annan enn han.

33Og å elska han av heile hjarta og av all forstand og av all kraft, og å elska nesten sin som seg sjølv – det er meir verdt enn alle brennoffer og slaktoffer.»

34Då Jesus såg at han svara forstandig, sa han til han: «Du er ikkje langt frå Guds rike.» Og ingen våga å spørja han meir.

LukasLuk 10:25-28

25Då stod ein lovkunnig opp og ville setja han på prøve. Han sa: «Meister, kva skal eg gjera for å arva evig liv?»

26Jesus sa til han: «Kva står skrive i lova? Korleis les du?»

27Han svara: «Du skal elska Herren din Gud av heile hjarta ditt og av heile sjela di og av all krafta di og av alt vitet ditt, og nesten din som deg sjølv.»

28Jesus sa til han: «Du svara rett. Gjer det, så skal du leva.»

Skatt til keiserenMML

Gi keiseren hva keiserens er.

MatteusMatt 22:15-22

15Då gjekk farisearane bort og la planar om korleis dei kunne fanga han i ord.

16Dei sende læresveinane sine til han saman med herodianarane, og dei sa: «Meister, vi veit at du er sannferdig og lærer Guds veg i sanning. Du lèt deg ikkje påverka av nokon, for du ser ikkje på kven folk er.

17Sei oss difor kva du meiner: Er det rett å betala skatt til keisaren, eller ikkje?»

18Men Jesus kjende vondskapen deira og sa: «Kvifor set de meg på prøve, de hyklarar?

19Vis meg mynten som skatten blir betalt med.» Dei rekte han ein denar.

20Han sa til dei: «Kven sitt bilete og innskrift er dette?»

21«Keisarens,» svara dei. Då sa han til dei: «Så gjev keisaren det som høyrer keisaren til, og Gud det som høyrer Gud til.»

22Då dei høyrde dette, undra dei seg, og dei gjekk bort og let han vera.

Markus(du leser)

13Sidan sende dei nokre farisearar og herodianarar til han for å fanga han i ord.

14Dei kom og sa til han: «Meister, vi veit at du er ærleg og ikkje lèt deg påverka av nokon. Du ser ikkje på kven folk er, men lærer Guds veg i sanning. Er det rett å betala skatt til keisaren, eller ikkje? Skal vi betala eller ikkje betala?»

15Men han kjende hyklarskapen deira og sa til dei: «Kvifor set de meg på prøve? Kom hit med ein denar, så eg får sjå han.»

16Dei gav han ein. Då sa han til dei: «Kven sitt bilete og innskrift er dette?» Dei svara: «Keisaren sitt.»

17Då sa Jesus til dei: «Gjev keisaren det som høyrer keisaren til, og Gud det som høyrer Gud til.» Og dei undra seg storleg over han.

LukasLuk 20:20-26

20Dei heldt auge med han og sende ut spionar som lest som dei var rettferdige, for å fanga han i ord, så dei kunne overgje han til styresmakta og fullmakta til landshøvdingen.

21Dei spurde han: «Meister, vi veit at du talar og lærer rett og ikkje gjer skilnad på folk, men lærer Guds veg i sanning.

22Er det rett av oss å betala skatt til keisaren, eller ikkje?»

23Men han gjennomskoda sluheita deira og sa til dei:

24«Vis meg ein denar! Kven sitt bilete og innskrift er på han?» Dei svara: «Keisaren sitt.»

25Han sa til dei: «Så gjev då keisaren det som høyrer keisaren til, og Gud det som høyrer Gud til.»

26Dei klarte ikkje å fanga han i ord framfor folket, og dei undra seg over svaret hans og tagde.

Lignelsen om de onde vingårdsmenneneMML

En profetisk lignelse om Israels ledere og Messias.

MatteusMatt 21:33-46

33Høyr ei anna likning! Det var ein gong ein jordherre som planta ein vingard. Han sette gjerde rundt han, hogg ut ei vinpresse i berget og bygde eit vakttårn. Så leigde han bort vingarden til nokre vinbønder og drog utanlands.

34Då tida for innhaustinga nærma seg, sende han tenarane sine til vinbøndene for å henta avlinga.

35Men vinbøndene greip tenarane; éin prygla dei, ein annan drap dei, og ein tredje steina dei.

36Så sende han andre tenarar, fleire enn første gongen. Men dei gjorde det same med dei.

37Til sist sende han sonen sin til dei, for han tenkte: Dei vil vel ha respekt for sonen min.

38Men då vinbøndene fekk auge på sonen, sa dei til kvarandre: Der har vi arvingen. Kom, lat oss drepa han, så vi får arven hans!

39Så greip dei han, kasta han ut av vingarden og drap han.

40Når no herren over vingarden kjem, kva vil han då gjera med desse vinbøndene?»

41Dei svara: «Desse vonde mennene vil han la gå til grunne på elendig vis, og vingarden vil han leiga ut til andre vinbønder, som gjev han avlinga når tida er inne.»

42Jesus sa til dei: «Har de aldri lese i Skriftene: Steinen som bygningsmennene vraka, har vorte hjørnestein. Det er Herrens verk, og underfullt er det i våre auge.

43Difor seier eg dykk: Guds rike skal takast frå dykk og gjevast til eit folk som ber fruktene av det.

44Den som fell på denne steinen, skal slå seg i stykke, og den som steinen fell på, skal smuldrast opp.

45Då overprestane og farisearane høyrde likningane hans, skjøna dei at det var dei han tala om.

46Dei ville gjerne gripa han, men dei var redde folkemengda, for ho heldt han for å vera ein profet.

Markus(du leser)

1Så byrja han å tala til dei i likningar: «Ein mann planta ein vingard. Han sette opp eit gjerde rundt, grov ut ei vinpresse og bygde eit vakttårn. Så leigde han ut vingarden til nokre vinbønder og drog utanlands.

2Då tida var inne, sende han ein tenar til vinbøndene for å henta sin del av avlinga frå vingarden.

3Men dei greip han, slo han og sende han tomhendt bort.

4Så sende han ein annan tenar til dei. Dei slo han i hovudet og vanæra han.

5Han sende endå ein, og den drap dei. Det same hende med mange andre – somme vart slåtte, andre vart drepne.

6No hadde han berre éin att, den elska sonen sin. Til sist sende han han til dei og tenkte: 'Sonen min vil dei ha respekt for.'

7Men vinbøndene sa seg imellom: 'Dette er arvingen. Kom, lat oss drepa han, så blir arven vår!'

8Så greip dei han, drap han og kasta han ut av vingarden.

9Kva vil då eigaren av vingarden gjera? Han skal koma og gjera ende på vinbøndene og gje vingarden til andre.

10Har de ikkje lese dette skriftordet: 'Steinen som bygningsmennene vraka, han har vorte hjørnestein.

11Dette er Herrens verk, og underfullt er det i våre auge'?»

12Då ville dei gripa han, men dei var redde folkemengda. For dei skjøna at det var om dei han hadde fortalt likninga. Så lét dei han vera og gjekk bort.

LukasLuk 20:9-19

9Han tok til å fortelja folket denne likninga: «Ein mann planta ein vingard, leigde han ut til nokre vinbønder og reiste bort for lang tid.

10Då tida kom, sende han ein tenar til vinbøndene for at dei skulle gje han av avlinga frå vingarden. Men vinbøndene slo han og sende han tomhendt bort.

11Han sende endå ein tenar, men dei slo han òg, vanæra han og sende han tomhendt bort.

12Han sende ein tredje, men dei såra han òg og kasta han ut.

13Då sa herren over vingarden: 'Kva skal eg gjera? Eg vil senda son min, han som eg elskar. Kanskje dei vil ha respekt for han.'

14Men då vinbøndene såg han, drøfta dei seg imellom og sa: 'Dette er arvingen. Lat oss drepa han, så blir arven vår.'

15Og dei kasta han ut av vingarden og drap han. Kva vil då herren over vingarden gjera med dei?

16Han vil koma og gjera ende på desse vinbøndene og gje vingarden til andre.» Då dei høyrde dette, sa dei: «Det må aldri skje!»

17Men han såg på dei og sa: «Kva tyder då dette som står skrive: 'Steinen som bygningsmennene vraka, han har vorte hjørnestein'?

18Kvar den som fell på denne steinen, skal knusast, og den som steinen fell på, skal han mala til støv.»

19Dei skriftlærde og overprestane ville gripa han med det same, men dei var redde for folket. For dei skjøna at det var om dei han hadde fortalt denne likninga.

Så byrja han å tala til dei i likningar: «Ein mann planta ein vingard. Han sette opp eit gjerde rundt, grov ut ei vinpresse og bygde eit vakttårn. Så leigde han ut vingarden til nokre vinbønder og drog utanlands.
Så begynte han å tale til dem i lignelser: «En mann plantet en vingård, satte opp et gjerde rundt den, gravde ut en vinpresse og bygde et vakttårn. Deretter leide han den bort til vingårdsarbeidere og dro utenlands.
Då tida var inne, sende han ein tenar til vinbøndene for å henta sin del av avlinga frå vingarden.
Da tiden kom, sendte han en tjener til vingårdsarbeiderne for å hente sin del av vingårdens frukt.
Men dei greip han, slo han og sende han tomhendt bort.
Men de grep ham, slo ham og sendte ham tomhendt tilbake.
Så sende han ein annan tenar til dei. Dei slo han i hovudet og vanæra han.
Igjen sendte han en annen tjener til dem. Ham slo de i hodet og vanæret.
Han sende endå ein, og den drap dei. Det same hende med mange andre – somme vart slåtte, andre vart drepne.
Så sendte han enda en, og ham drepte de. Slik gikk det med mange andre – noen ble slått, andre drept.
No hadde han berre éin att, den elska sonen sin. Til sist sende han han til dei og tenkte: 'Sonen min vil dei ha respekt for.'
Han hadde ennå én igjen, sin elskede sønn. Til slutt sendte han ham til dem og sa: 'Min sønn vil de ha respekt for.'
Men vinbøndene sa seg imellom: 'Dette er arvingen. Kom, lat oss drepa han, så blir arven vår!'
Men vingårdsarbeiderne sa til hverandre: 'Dette er arvingen. Kom, la oss drepe ham, så blir arven vår.'
Kva vil då eigaren av vingarden gjera? Han skal koma og gjera ende på vinbøndene og gje vingarden til andre.
Hva vil da vingårdens eier gjøre? Han vil komme og gjøre ende på vingårdsarbeiderne og gi vingården til andre.
Har de ikkje lese dette skriftordet: 'Steinen som bygningsmennene vraka, han har vorte hjørnestein.
Har dere ikke lest dette skriftstedet: 'Steinen som bygningsmennene forkastet, den er blitt hjørnestein.
Dette er Herrens verk, og underfullt er det i våre auge'?»
Dette er Herrens verk, og det er underfullt i våre øyne'?»
Då ville dei gripa han, men dei var redde folkemengda. For dei skjøna at det var om dei han hadde fortalt likninga. Så lét dei han vera og gjekk bort.
De ville gjerne gripe ham, men fryktet folkemengden. For de forsto at det var om dem han hadde fortalt lignelsen. Så lot de ham være og gikk bort.
Sidan sende dei nokre farisearar og herodianarar til han for å fanga han i ord.
De sendte noen fariseere og herodianere til ham for å fange ham i ord.
Dei kom og sa til han: «Meister, vi veit at du er ærleg og ikkje lèt deg påverka av nokon. Du ser ikkje på kven folk er, men lærer Guds veg i sanning. Er det rett å betala skatt til keisaren, eller ikkje? Skal vi betala eller ikkje betala?»
De kom og sa til ham: «Mester, vi vet at du er sannferdig og ikke lar deg påvirke av noen, for du gjør ikke forskjell på folk, men lærer Guds vei i sannhet. Er det tillatt å betale skatt til keiseren, eller ikke? Skal vi betale eller la være?»
Men han kjende hyklarskapen deira og sa til dei: «Kvifor set de meg på prøve? Kom hit med ein denar, så eg får sjå han.»
Men han gjennomskuet hykleriet deres og sa: «Hvorfor setter dere meg på prøve? Bring meg en denar så jeg kan se på den.»
Dei gav han ein. Då sa han til dei: «Kven sitt bilete og innskrift er dette?» Dei svara: «Keisaren sitt.»
De kom med en. Han spurte dem: «Hvem er dette bildet og innskriften av?» De svarte: «Keiserens.»
Då sa Jesus til dei: «Gjev keisaren det som høyrer keisaren til, og Gud det som høyrer Gud til.» Og dei undra seg storleg over han.
Jesus sa til dem: «Gi keiseren det som tilhører keiseren, og Gud det som tilhører Gud.» Og de undret seg stort over ham.
Så kom det nokre saddukearar til han – dei som seier at det ikkje finst noka oppstode. Dei spurde han:
Så kom noen saddukeere til ham – de som hevder at det ikke finnes noen oppstandelse – og de spurte ham:
«Meister, Moses skreiv for oss at om ein bror døyr og etterlèt seg ei kone, men ikkje born, då skal bror hans gifta seg med kvinna og reisa opp etterkomarar for broren.
«Mester, Moses skrev for oss at hvis en manns bror dør og etterlater seg en kone, men ikke noe barn, da skal broren gifte seg med enken og reise opp etterkommere for sin bror.
No var det sju brør. Den første tok seg ei kone, og då han døydde, etterlét han seg ingen born.
Det var sju brødre. Den første tok seg en kone, og da han døde, etterlot han seg ingen etterkommere.
Den andre tok henne, men døydde utan å etterlata born. Det same gjorde den tredje.
Den andre giftet seg med henne og døde uten å etterlate etterkommere. Det samme skjedde med den tredje.
Ingen av dei sju etterlét seg born. Til slutt døydde òg kvinna.
Ingen av de sju etterlot seg etterkommere. Til slutt døde også kvinnen.
Når dei står opp i oppstoda, kven av dei skal då ha henne til kone? Alle sju har jo hatt henne som kone.»
I oppstandelsen, når de står opp, hvem av dem skal da ha henne som kone? Alle sju har jo hatt henne som kone.»
Jesus sa til dei: «Er det ikkje difor de farer vill, fordi de korkje kjenner Skriftene eller Guds kraft?
Jesus sa til dem: «Er det ikke derfor dere farer vill, at dere verken kjenner Skriftene eller Guds kraft?
For når dei døde står opp, giftar dei seg ikkje og blir ikkje bortgifte, men er som englane i himmelen.
For når de står opp fra de døde, verken gifter de seg eller blir giftet bort, men er som englene i himmelen.
Og når det gjeld dei døde, at dei står opp – har de ikkje lese i Moseboka, der det står om tornebusken, korleis Gud sa til han: 'Eg er Abrahams Gud og Isaks Gud og Jakobs Gud'?
Men når det gjelder de døde, at de står opp – har dere ikke lest i Moseboken, i avsnittet om tornebusken, hvordan Gud talte til ham og sa: 'Jeg er Abrahams Gud og Isaks Gud og Jakobs Gud'?
Han er ikkje ein Gud for døde, men for levande. De farer storleg vill.»
Han er ikke en Gud for døde, men for levende. Dere farer helt vill.»
Ein av dei skriftlærde kom bort til han. Han hadde høyrt ordskiftet og sett at Jesus svara dei godt. Han spurde han: «Kva bod er det første av alle?»
En av de skriftlærde kom og hørte dem diskutere. Da han så at Jesus hadde svart dem godt, spurte han ham: «Hvilket bud er det første av alle?»
Jesus svara: «Det første er: 'Høyr, Israel! Herren vår Gud, Herren er éin.
Jesus svarte: «Det første er: 'Hør, Israel! Herren vår Gud, Herren er én.
Du skal elska Herren din Gud av heile ditt hjarte og av heile di sjel og av alt ditt vit og av all di kraft.'
Du skal elske Herren din Gud av hele ditt hjerte og av hele din sjel og av hele ditt sinn og av all din kraft.'
Det andre er dette: 'Du skal elska nesten din som deg sjølv.' Det finst ikkje noko anna bod som er større enn desse.»
Det andre er dette: 'Du skal elske din neste som deg selv.' Det finnes ikke noe bud som er større enn disse.»
Den skriftlærde sa til han: «Godt, meister! Det er sant det du seier, at han er éin, og at det ikkje finst nokon annan enn han.
Den skriftlærde sa til ham: «Godt sagt, Mester! Det er sant det du sier, at han er én, og at det ikke finnes noen annen enn ham.
Og å elska han av heile hjarta og av all forstand og av all kraft, og å elska nesten sin som seg sjølv – det er meir verdt enn alle brennoffer og slaktoffer.»
Og å elske ham av hele sitt hjerte og av hele sin forstand og av all sin kraft, og å elske sin neste som seg selv – det er mer verdt enn alle brennoffer og slaktoffer.»
Då Jesus såg at han svara forstandig, sa han til han: «Du er ikkje langt frå Guds rike.» Og ingen våga å spørja han meir.
Da Jesus så at han svarte klokt, sa han til ham: «Du er ikke langt fra Guds rike.» Og ingen våget lenger å stille ham spørsmål.
Medan Jesus underviste i tempelet, sa han: «Korleis kan dei skriftlærde seia at Messias er Davids son?
Mens Jesus underviste i tempelet, sa han: «Hvordan kan de skriftlærde si at Messias er Davids sønn?
David sjølv sa ved Den Heilage Ande: 'Herren sa til min Herre: Set deg ved mi høgre hand til eg legg fiendane dine under føtene dine.'
David selv sa ved Den hellige ånd: 'Herren sa til min Herre: Sett deg ved min høyre hånd til jeg får lagt dine fiender under dine føtter.'
David sjølv kallar han Herre. Korleis kan han då vera son hans?» Den store folkemengda høyrde gjerne på han.
David selv kaller ham Herre – hvordan kan han da være hans sønn?» Den store folkemengden lyttet til ham med glede.
I undervisninga si sa han: «Ta dykk i vare for dei skriftlærde! Dei vil gjerne gå omkring i lange kapper og bli helsa på torga.
I sin undervisning sa han: «Vokt dere for de skriftlærde, som liker å gå omkring i side kapper og bli hilst på torgene,
Dei vil ha dei fremste setene i synagogane og heidersplassane i gjesteboda.
og de fremste setene i synagogene og hedersplassene ved festmåltidene.
Dei et opp husa til enkjene og held lange bøner for syns skuld. Dei skal få ein hardare dom.»
De eter opp enkenes hus og ber lange bønner for syns skyld. De skal få en desto strengere dom.»
Jesus sette seg midt imot tempelkista og såg på korleis folk la pengar i kista. Mange rike la mykje i.
Han satte seg rett overfor tempelkisten og så på hvordan folk la penger i den. Mange rike la i mye.
Så kom det ei fattig enkje og la i to småmyntar, det er ein kvadrant.
Så kom det en fattig enke og la i to småmynter, det vil si én kvadrant.
Han kalla læresveinane til seg og sa til dei: «Sanneleg, eg seier dykk: Denne fattige enkja har lagt meir i kista enn alle dei andre.
Han kalte til seg disiplene sine og sa til dem: «Sannelig, jeg sier dere: Denne fattige enken har gitt mer enn alle de andre som la i tempelkisten.
For alle dei andre gav av overfloda si, men ho gav av sin fattigdom alt ho eigde, alt ho hadde å leva av.»
For alle de andre ga av sin overflod, men hun ga av sin fattigdom – alt hun hadde, hele sitt livsopphold.»
←→