FLOGVIT
.bible

MarkusKapittel 5

+ UndertekstGrunntekst← ForrigeNeste →
Parallelle tekster2 paralleller i dette kapitlet
Den besatte i GerasaMML

Matteus har to besatte, Markus og Lukas har én. Grisene løper i sjøen.

MatteusMatt 8:28-34

28Då han kom over til den andre sida, til området til gadarenarane, møtte to demonplagde han. Dei kom ut frå gravene og var så farlege at ingen kunne ferdast på den vegen.

29Og sjå, dei ropa: «Kva har vi med deg å gjera, du Guds Son? Er du komen hit for å pina oss før tida?»

30Eit stykke unna dei gjekk ein stor svineflokk og beita.

31Demonane bad han: «Om du driv oss ut, så send oss inn i svineflokken.»

32Han sa til dei: «Gå!» Då fór dei ut og inn i svina. Og sjå, heile flokken styrta utfor stupet og ned i sjøen og drukna i vatnet.

33Dei som gjette svina, rømde og gjekk inn i byen og fortalde alt, også det som hadde hendt med dei demonplagde.

34Og sjå, heile byen gjekk ut for å møta Jesus. Då dei såg han, bad dei han om å dra bort frå området deira.

Markus(du leser)

1Dei kom over til den andre sida av sjøen, til gerasenarane sitt land.

2Då han steig ut av båten, kom det straks ein mann med ei urein ånd imot han frå gravholene.

3Han heldt til mellom gravene, og ingen klarte lenger å binda han, ikkje eingong med lenker.

4For mange gonger hadde han vore bunden med fotjern og lenker, men han hadde slite lenkene i sund og brote fotjerna i stykke. Ingen var sterk nok til å temja han.

5Heile tida, natt og dag, var han mellom gravene og oppe i fjella og skreik og slo seg sjølv med steinar.

6Då han fekk auge på Jesus langt borte, sprang han bort og kasta seg ned for han.

7Han skreik med høg røyst: «Kva har eg med deg å gjera, Jesus, Son til Den Høgste Gud? Eg svèr deg ved Gud: Ikkje pin meg!»

8For Jesus hadde sagt til han: «Far ut av mannen, du ureine ånd!»

9Så spurde han: «Kva heiter du?» Han svara: «Eg heiter Legion, for vi er mange.»

10Og han bad Jesus inntrengjande om ikkje å senda dei bort frå området.

11No gjekk det ein stor svineflokk og beita der ved fjellet.

12Dei bad han: «Send oss inn i svina, så vi kan fara inn i dei.»

13Han gav dei lov til det. Då fór dei ureine åndene ut og inn i svina, og flokken styrta utfor stupet og ned i sjøen. Det var omkring to tusen dyr, og dei drukna i sjøen.

14Gjetarane rømde og fortalde det i byen og utover bygdene. Då kom folk for å sjå kva som hadde hendt.

15Dei kom til Jesus og såg den demonplagde sitja der, kledd og ved fullt vit – han som hadde hatt legionen i seg. Og dei vart gripne av frykt.

16Dei som hadde sett det, fortalde dei korleis det hadde gått med den demonplagde, og om svina.

17Då tok dei til å be Jesus om å fara bort frå området deira.

18Då han steig opp i båten, bad mannen som hadde vore demonplagd, om å få vera med han.

19Men Jesus gav han ikkje lov. Han sa til han: «Gå heim til dine eigne og fortel dei alt det Herren har gjort for deg, og at han har vist deg miskunn.»

20Så gjekk han av stad og tok til å forkynna i Dekapolis alt det Jesus hadde gjort for han. Og alle undra seg.

LukasLuk 8:26-39

26Dei sigla inn til gerasenarlandet, som ligg midt imot Galilea.

27Då han steig i land, kom ein mann frå byen imot han. Han var plaga av vonde ånder. I lang tid hadde han ikkje hatt klede på seg, og han budde ikkje i hus, men mellom gravene.

28Då han fekk sjå Jesus, skreik han og kasta seg ned framfor han og ropa høgt: «Kva har eg med deg å gjera, Jesus, Son til Den Høgste Gud? Eg bed deg, pin meg ikkje!»

29For Jesus hadde bode den ureine ånda fara ut av mannen. I lange tider hadde ånda rive han med seg. Han hadde vore bunden med lenkjer og fotjern og halden under vakt, men han hadde slite sund banda og vorte driven ut i øydemarka av den vonde ånda.

30Jesus spurde han: «Kva er namnet ditt?» Han svara: «Legion», for mange vonde ånder hadde fare inn i han.

31Og dei bad han at han ikkje måtte senda dei ned i avgrunnen.

32No gjekk det ein stor svineflokk og beita der i fjellet. Dei vonde åndene bad om å få fara inn i svina, og han gav dei lov.

33Då fór dei vonde åndene ut av mannen og inn i svina. Flokken styrta utfor stupet og ned i sjøen og drukna.

34Då dei som gjette svina, såg det som hadde hendt, sprang dei av stad og fortalde det i byen og på landsbygda.

35Folk gjekk ut for å sjå det som hadde hendt. Dei kom til Jesus og fann mannen som dei vonde åndene hadde fare ut av. Han sat ved føtene til Jesus, påkledd og ved fullt vit. Då vart dei redde.

36Dei som hadde sett det, fortalde dei korleis den demonplaga mannen hadde vorte frelst.

37Då bad heile folkemengda frå området til gerasenarane han om å fara bort frå dei, for dei var gripne av stor redsle. Så gjekk han i båten og drog tilbake.

38Mannen som dei vonde åndene hadde fare ut av, bad om å få vera med han. Men Jesus sende han frå seg og sa:

39«Gå heim att og fortel alt det Gud har gjort for deg.» Så gjekk han bort og forkynte i heile byen alt det Jesus hadde gjort for han.

Jairus' datter og kvinnen med blødningerMML

To mirakler flettet sammen - kvinnen som rører Jesu kappe og Jairus' datter som vekkes opp.

MatteusMatt 9:18-26

18Medan han sa dette til dei, kom det ein forstandar og fall ned for han og sa: «Dotter mi døydde nettopp. Men kom og legg handa di på henne, så skal ho leva.»

19Jesus reiste seg og følgde han, og læresveinane hans gjekk med.

20Og ei kvinne som hadde hatt blødingar i tolv år, kom bakfrå og rørte ved kanten på kappa hans.

21For ho sa med seg sjølv: «Om eg berre får røra ved kappa hans, blir eg frisk.»

22Jesus snudde seg, og då han såg henne, sa han: «Ver frimodig, dotter! Trua di har frelst deg.» Og frå den stunda vart kvinna frisk.

23Då Jesus kom til huset åt forstandaren og såg fløytespelarane og den urolege folkemengda,

24sa han: «Gå ut herifrå! Jenta er ikkje død, ho søv.» Då lo dei av han.

25Men då folket var jaga ut, gjekk han inn og tok henne i handa, og jenta reiste seg opp.

26Og ryktet om dette spreidde seg over heile det området.

Markus(du leser)

21Då Jesus hadde fare over til den andre sida att med båten, samla det seg mykje folk kring han der han var ved sjøen.

22Då kom ein av synagogeforstandarane, ein som heitte Jairus. Då han fekk auge på Jesus, kasta han seg ned for føtene hans.

23Han bad han inntrengjande: «Den vesle dottera mi ligg for døden. Kom og legg hendene på henne, så ho kan bli lækt og leva!»

24Jesus gjekk med han. Mykje folk følgde etter og trengde seg innpå han.

25No var det ei kvinne der som hadde hatt blødingar i tolv år.

26Ho hadde lidd mykje under mange legar og brukt opp alt ho eigde, men det hadde ikkje hjelpt. Tvert imot hadde ho berre vorte verre.

27Ho hadde høyrt om Jesus, og no kom ho bakfrå i folkemengda og rørte ved kappa hans.

28For ho tenkte: «Om eg berre får røra ved kleda hans, blir eg lækt.»

29Og straks tørka blodet opp, og ho kjende på kroppen at ho var lækt frå plaga si.

30Med det same kjende Jesus at det hadde gått kraft ut frå han. Han snudde seg i folkehopen og spurde: «Kven rørte ved kleda mine?»

31Læresveinane sa til han: «Du ser korleis folk trengjer seg innpå deg, og så spør du: 'Kven rørte ved meg?'»

32Men han såg seg omkring for å få auge på den som hadde gjort det.

33Kvinna visste kva som hadde hendt med henne. Ho kom redd og skjelvande og kasta seg ned for han og fortalde han heile sanninga.

34Då sa han til henne: «Dotter, trua di har berga deg. Gå i fred, og ver fri frå plaga di.»

35Medan han endå tala, kom det folk frå huset til synagogeforstandaren og sa: «Dottera di er død. Kvifor bryr du meisteren lenger?»

36Men Jesus overhøyrde det som vart sagt, og sa til synagogeforstandaren: «Ver ikkje redd, berre tru!»

37Han lét ingen andre følgja med enn Peter, Jakob og Johannes, bror til Jakob.

38Dei kom til huset åt synagogeforstandaren, og der såg han ståket og dei som gret og jamra høgt.

39Han gjekk inn og sa til dei: «Kvifor støyar de og gret? Barnet er ikkje dødt, det søv.»

40Dei berre lo av han. Men han dreiv dei alle ut og tok med seg far og mor til barnet og dei som var med han, og gjekk inn der barnet låg.

41Han tok henne i handa og sa: «Talita kum!» Det tyder: «Vesle jente, eg seier deg: Stå opp!»

42Straks stod jenta opp og gjekk omkring. Ho var tolv år gammal. Og dei vart heilt frå seg av undring.

43Han påla dei strengt at ingen måtte få vita dette, og sa at dei skulle gje henne noko å eta.

LukasLuk 8:40-56

40Då Jesus kom tilbake, tok folkemengda imot han, for alle venta på han.

41Då kom det ein mann som heitte Jairus. Han var forstandar for synagogen. Han kasta seg ned for føtene til Jesus og bad han koma heim til seg,

42for han hadde ei einaste dotter, om lag tolv år gammal, og ho låg for døden. Medan Jesus var på veg dit, trengde folkemengda seg inn på han.

43No var det ei kvinne der som hadde hatt blødingar i tolv år. Ho hadde brukt alt ho eigde på legar, men ingen hadde kunna lækja henne.

44Ho kom bakfrå og rørte ved kanten på kappa hans, og med det same stansa blødinga hennar.

45Jesus sa: «Kven var det som rørte ved meg?» Alle nekta, og Peter sa: «Meister, folkemengda trengjer seg rundt deg og pressar seg mot deg.»

46Men Jesus sa: «Det var nokon som rørte ved meg, for eg kjende at det gjekk kraft ut frå meg.»

47Då kvinna skjøna at ho ikkje hadde gått ulagd merke til, kom ho skjelvande fram og kasta seg ned framfor han. Framfor alt folket fortalde ho kvifor ho hadde rørt ved han, og korleis ho straks var vorte frisk.

48Då sa han til henne: «Dotter, trua di har frelst deg. Gå i fred!»

49Medan han enno tala, kom det ein frå synagogeforstandaren og sa: «Dotter di er død. Ikkje bry meisteren meir.»

50Men då Jesus høyrde det, svara han han: «Ver ikkje redd! Berre tru, så skal ho bli frelst.»

51Då han kom til huset, lét han ingen gå inn med seg utan Peter, Johannes og Jakob og far og mor til barnet.

52Alle gret og sørgde over henne. Men han sa: «Gråt ikkje! Ho er ikkje død, ho søv.»

53Då lo dei av han, for dei visste at ho var død.

54Men han tok henne i handa og ropa: «Barn, stå opp!»

55Då vende ånda hennar tilbake, og ho stod straks opp. Og han sa at dei skulle gje henne mat.

56Foreldra hennar vart gripne av undring. Men han baud dei å ikkje fortelja nokon det som hadde hendt.

Dei kom over til den andre sida av sjøen, til gerasenarane sitt land.
De kom over til den andre siden av sjøen, til Gerasenernes land.
Då han steig ut av båten, kom det straks ein mann med ei urein ånd imot han frå gravholene.
Da han steg ut av båten, kom det straks en mann med en uren ånd imot ham fra gravhulene.
Han heldt til mellom gravene, og ingen klarte lenger å binda han, ikkje eingong med lenker.
Han hadde tilholdssted i gravhulene, og ingen klarte lenger å binde ham, ikke engang med lenker.
For mange gonger hadde han vore bunden med fotjern og lenker, men han hadde slite lenkene i sund og brote fotjerna i stykke. Ingen var sterk nok til å temja han.
For mange ganger hadde han vært bundet med fotjern og lenker, men han hadde revet lenkene i stykker og slått fotjernene i biter. Ingen var sterk nok til å temme ham.
Heile tida, natt og dag, var han mellom gravene og oppe i fjella og skreik og slo seg sjølv med steinar.
Natt og dag var han i gravhulene og i fjellene, der han ropte og skar seg selv med steiner.
Då han fekk auge på Jesus langt borte, sprang han bort og kasta seg ned for han.
Da han fikk øye på Jesus på lang avstand, sprang han bort til ham og kastet seg ned for ham.
Han skreik med høg røyst: «Kva har eg med deg å gjera, Jesus, Son til Den Høgste Gud? Eg svèr deg ved Gud: Ikkje pin meg!»
Han ropte med høy røst: «Hva har jeg med deg å gjøre, Jesus, Den høyeste Guds Sønn? Jeg besverger deg ved Gud, pin meg ikke!»
For Jesus hadde sagt til han: «Far ut av mannen, du ureine ånd!»
For han hadde sagt til ham: «Far ut av dette mennesket, du urene ånd!»
Så spurde han: «Kva heiter du?» Han svara: «Eg heiter Legion, for vi er mange.»
Jesus spurte ham: «Hva er navnet ditt?» Han svarte: «Legion er navnet mitt, for vi er mange.»
Og han bad Jesus inntrengjande om ikkje å senda dei bort frå området.
Og han bønnfalt Jesus inntrengende om ikke å sende dem ut av landet.
No gjekk det ein stor svineflokk og beita der ved fjellet.
Nå var det en stor svineflokk som beitet der borte ved åssiden.
Dei bad han: «Send oss inn i svina, så vi kan fara inn i dei.»
De bønnfalt ham: «Send oss inn i svinene, så vi kan fare inn i dem.»
Han gav dei lov til det. Då fór dei ureine åndene ut og inn i svina, og flokken styrta utfor stupet og ned i sjøen. Det var omkring to tusen dyr, og dei drukna i sjøen.
Han ga dem lov. Da fór de urene åndene ut og inn i svinene, og flokken styrtet utfor stupet og ned i sjøen – omkring to tusen dyr – og de druknet.
Gjetarane rømde og fortalde det i byen og utover bygdene. Då kom folk for å sjå kva som hadde hendt.
De som gjette dem, flyktet og fortalte det i byen og på landsbygda. Folk kom for å se hva som hadde skjedd.
Dei kom til Jesus og såg den demonplagde sitja der, kledd og ved fullt vit – han som hadde hatt legionen i seg. Og dei vart gripne av frykt.
De kom til Jesus og så den demonbesatte sitte der, påkledd og ved sans og samling – han som hadde hatt legionen. Da ble de grepet av frykt.
Dei som hadde sett det, fortalde dei korleis det hadde gått med den demonplagde, og om svina.
De som hadde sett det, fortalte dem hva som hadde skjedd med den demonbesatte og med svinene.
Då tok dei til å be Jesus om å fara bort frå området deira.
Da begynte de å be ham om å forlate deres område.
Då han steig opp i båten, bad mannen som hadde vore demonplagd, om å få vera med han.
Da Jesus gikk om bord i båten, ba mannen som hadde vært demonbesatt, om å få bli med ham.
Men Jesus gav han ikkje lov. Han sa til han: «Gå heim til dine eigne og fortel dei alt det Herren har gjort for deg, og at han har vist deg miskunn.»
Men Jesus tillot det ikke. Han sa til ham: «Gå hjem til dine egne og fortell dem alt det Herren har gjort for deg, og at han har vist deg barmhjertighet.»
Så gjekk han av stad og tok til å forkynna i Dekapolis alt det Jesus hadde gjort for han. Og alle undra seg.
Han gikk av sted og begynte å forkynne i Dekapolis alt det Jesus hadde gjort for ham. Og alle undret seg.
Då Jesus hadde fare over til den andre sida att med båten, samla det seg mykje folk kring han der han var ved sjøen.
Da Jesus igjen hadde satt over til den andre siden med båten, samlet en stor folkemengde seg rundt ham der han var ved sjøen.
Då kom ein av synagogeforstandarane, ein som heitte Jairus. Då han fekk auge på Jesus, kasta han seg ned for føtene hans.
Da kom en av synagogeforstanderne, en mann som het Jairus. Da han fikk se Jesus, kastet han seg ned for føttene hans
Han bad han inntrengjande: «Den vesle dottera mi ligg for døden. Kom og legg hendene på henne, så ho kan bli lækt og leva!»
og ba ham inntrengende: «Min lille datter ligger for døden. Kom og legg hendene på henne, så hun kan bli helbredet og leve.»
Jesus gjekk med han. Mykje folk følgde etter og trengde seg innpå han.
Jesus gikk med ham. En stor folkemengde fulgte etter og trengte seg inn på ham.
No var det ei kvinne der som hadde hatt blødingar i tolv år.
Der var det en kvinne som hadde hatt blødninger i tolv år.
Ho hadde lidd mykje under mange legar og brukt opp alt ho eigde, men det hadde ikkje hjelpt. Tvert imot hadde ho berre vorte verre.
Hun hadde lidd mye hos mange leger og brukt opp alt hun eide, uten å bli hjulpet. Tvert imot hadde hun bare blitt verre.
Ho hadde høyrt om Jesus, og no kom ho bakfrå i folkemengda og rørte ved kappa hans.
Hun hadde hørt om Jesus, og nå kom hun bakfra i folkemengden og rørte ved kappen hans.
For ho tenkte: «Om eg berre får røra ved kleda hans, blir eg lækt.»
For hun tenkte: «Bare jeg får røre ved klærne hans, blir jeg helbredet.»
Og straks tørka blodet opp, og ho kjende på kroppen at ho var lækt frå plaga si.
Straks stanset blødningen, og hun kjente i kroppen at hun var helbredet fra plagen.
Med det same kjende Jesus at det hadde gått kraft ut frå han. Han snudde seg i folkehopen og spurde: «Kven rørte ved kleda mine?»
I samme øyeblikk merket Jesus at det var gått kraft ut fra ham. Han snudde seg mot folkemengden og spurte: «Hvem rørte ved klærne mine?»
Læresveinane sa til han: «Du ser korleis folk trengjer seg innpå deg, og så spør du: 'Kven rørte ved meg?'»
Disiplene sa til ham: «Du ser hvordan folkemengden trenger seg på deg, og så spør du: 'Hvem rørte ved meg?'»
Men han såg seg omkring for å få auge på den som hadde gjort det.
Men han så seg omkring for å finne henne som hadde gjort dette.
Kvinna visste kva som hadde hendt med henne. Ho kom redd og skjelvande og kasta seg ned for han og fortalde han heile sanninga.
Kvinnen var redd og skalv, for hun visste hva som hadde skjedd med henne. Hun kom og kastet seg ned for ham og fortalte ham hele sannheten.
Då sa han til henne: «Dotter, trua di har berga deg. Gå i fred, og ver fri frå plaga di.»
Han sa til henne: «Datter, din tro har reddet deg. Gå i fred, og vær helbredet fra din plage.»
Medan han endå tala, kom det folk frå huset til synagogeforstandaren og sa: «Dottera di er død. Kvifor bryr du meisteren lenger?»
Mens han ennå talte, kom det folk fra synagogeforstanderens hus og sa: «Din datter er død. Hvorfor bryr du mesteren lenger?»
Men Jesus overhøyrde det som vart sagt, og sa til synagogeforstandaren: «Ver ikkje redd, berre tru!»
Men Jesus overhørte det som ble sagt, og sa til synagogeforstanderen: «Frykt ikke, bare tro!»
Han lét ingen andre følgja med enn Peter, Jakob og Johannes, bror til Jakob.
Han lot ingen andre følge med enn Peter, Jakob og Johannes, Jakobs bror.
Dei kom til huset åt synagogeforstandaren, og der såg han ståket og dei som gret og jamra høgt.
De kom til synagogeforstanderens hus, og han så oppstyret og folkene som gråt og jamret høylytt.
Han gjekk inn og sa til dei: «Kvifor støyar de og gret? Barnet er ikkje dødt, det søv.»
Han gikk inn og sa til dem: «Hvorfor er dere så urolige og gråter? Barnet er ikke dødt, det sover.»
Dei berre lo av han. Men han dreiv dei alle ut og tok med seg far og mor til barnet og dei som var med han, og gjekk inn der barnet låg.
De bare lo av ham. Men han drev dem alle ut, tok med seg barnets far og mor og dem som var med ham, og gikk inn der barnet lå.
Han tok henne i handa og sa: «Talita kum!» Det tyder: «Vesle jente, eg seier deg: Stå opp!»
Han grep barnets hånd og sa til henne: «Talita kum!» Det betyr: «Lille jente, jeg sier deg: Stå opp!»
Straks stod jenta opp og gjekk omkring. Ho var tolv år gammal. Og dei vart heilt frå seg av undring.
Straks reiste jenta seg og begynte å gå omkring. Hun var tolv år gammel. Og de ble helt ute av seg av undring.
Han påla dei strengt at ingen måtte få vita dette, og sa at dei skulle gje henne noko å eta.
Han påla dem strengt at ingen måtte få vite dette, og sa at hun skulle få noe å spise.
←→