FLOGVIT
.bible

ForkynnarenKapittel 1

+ UndertekstGrunntekstNeste →Bidra
Orda til Forkynnaren, son til David, konge i Jerusalem.
Fåfengd og atter fåfengd, seier Forkynnaren, fåfengd og atter fåfengd, alt er fåfengd.
Kva vinning har eit menneske av alt strevet sitt, alt det strevar med under sola?
Ei slekt går og ei slekt kjem, men jorda står til evig tid.
Sola går opp og sola går ned, og ho skyndar seg tilbake til staden der ho går opp att.
Vinden går mot sør og svingar mot nord, han svingar og svingar medan han fer, og vinden vender attende til krinslaupet sitt.
Alle elvane renn ut i havet, men havet vert aldri fullt. Til den staden elvane renn frå, dit vender dei attende for å renna på nytt.
Alle ting er så trøyttande at ingen maktar å skildra det. Auget vert ikkje mett av å sjå, og øyret vert ikkje fullt av å høyra.
Det som har vore, er det som skal koma, og det som har hendt, er det som skal henda. Det finst ikkje noko nytt under sola.
Om nokon seier: «Sjå, dette er nytt!» – så har det alt vore til i tidlegare tider, lenge før oss.
Ingen hugsar dei som levde før, og dei som kjem seinare, vil heller ikkje minnast av dei som kjem etter dei.
Eg, Forkynnaren, var konge over Israel i Jerusalem.
Eg sette meg føre å granska og utforska med visdom alt som vert gjort under himmelen. Det er ei tung bør Gud har lagt på menneska, så dei skal streta med henne.
Eg såg på alt det som vert gjort under sola, og sjå, alt er fåfengd og jag etter vind.
Det som er krokt, kan ikkje rettast, og det som manglar, kan ikkje teljast.
Eg tenkte med meg sjølv: Sjå, eg har samla meg stor visdom, meir enn alle som rådde over Jerusalem før meg, og hjartet mitt har opplevd mykje visdom og kunnskap.
Eg sette meg føre å skjøna kva visdom er, og kva dårskap og vitløyse er. Men eg skjøna at også dette er jag etter vind.
For med mykje visdom følgjer mykje harme, og den som aukar kunnskap, aukar smerte.
←→