FLOGVIT
.bible

JeremiaKapittel 4

+ UndertekstGrunntekst← FørreNeste →Bidra
«Om du vender om, Israel,» seier Herren, «skal du få venda attende til meg. Om du fjernar dei avskyelege avgudane dine frå mitt åsyn og ikkje flakkar omkring,
og du sver: 'Så sant Herren lever' i sanning, rett og rettferd, då skal folkeslaga velsigna seg i han og rosa seg av han.»
For så seier Herren til Juda-mennene og til Jerusalem: «Bryt dykk ny mark, og så ikkje mellom tornar!
Omskjer dykk for Herren og fjern forhuda på hjarta dykkar, de Juda-menn og Jerusalem-buarar, så ikkje vreiden min skal bryta fram som eld og brenna utan at nokon kan sløkkja, på grunn av dei vonde gjerningane dykkar.»
Forkynn det i Juda, kunngjer det i Jerusalem og sei: «Blås i horn i landet! Rop ut med full røyst og sei: Samla dykk, lat oss gå inn i dei befesta byane!
Reis eit merke mot Sion! Fly i dekning, stans ikkje! For eg fører ulukke frå nord, ei stor øydelegging.»
Ei løve har reist seg frå krattskogen, ein folketynar har brote opp, han har drege ut frå staden sin for å leggja landet ditt i øyde. Byane dine skal leggjast i ruinar, utan innbyggjarar.
Kledd dykk difor i sekkjetøy, syrg og klag! For Herrens brennande vreide har ikkje vendt seg frå oss.
«Den dagen,» seier Herren, «skal kongen mista motet, og førstane like eins. Prestane skal verta forfærde, og profetane skal stå rådlause.»
Då sa eg: «Å, Herre Gud! Du har sanneleg ført dette folket og Jerusalem bak lyset då du sa: 'De skal ha fred.' Men no når sverdet heilt inn til livet.»
På den tida skal det seiast til dette folket og til Jerusalem: «Ein gloheit vind frå dei nakne haugane i øydemarka kjem mot dottera til folket mitt, ikkje for å kasta korn eller reinsa det,
Nei, ein vind sterkare enn til det kjem på min befaling. No skal eg òg fella dom over dei.»
Sjå, han stig opp som skyer, vognene hans er som ein kvervelvind, hestane hans er snøggare enn ørnar. Ve oss, for vi er øydelagde!
Vask vondskapen bort frå hjarta ditt, Jerusalem, så du kan verta frelst! Kor lenge skal dei vonde tankane dine bu i deg?
For ei røyst forkynner frå Dan og kunngjer ulukke frå Efraim-fjella.
Minn folkeslaga om det, sjå, kunngjer det over Jerusalem: Belairarar kjem frå eit land langt borte og ropar mot byane i Juda.
Som vaktmenn rundt ein åker omringar dei henne frå alle sider, for ho har gjort opprør mot meg, seier Herren.
Vegane dine og gjerningane dine har ført dette over deg. Dette er straffa di, kor bitter ho er! Ho når heilt inn til hjarta ditt.
Mine innvollar, mine innvollar! Eg vrir meg i smerte! Å, hjartekammeret mitt! Hjarta mitt slår vilt i meg, eg kan ikkje teia. For eg høyrer lyden av horn, ropet om krig.
Samanbrot på samanbrot vert meldt, for heile landet er herja. Brått vert telta mine øydelagde, på eit augeblink mine teltdukar.
Kor lenge må eg sjå krigsmerket, høyra lyden av horn?
«For folket mitt er dåraktig, dei kjenner meg ikkje. Dei er uforstandige born, utan vit. Dei er vise til å gjera vondt, men dei veit ikkje korleis dei skal gjera godt.»
Eg såg på jorda, og sjå, ho var aud og aude. Eg såg mot himmelen, og lyset var borte.
Eg såg på fjella, og sjå, dei skalv, og alle haugane riste.
Eg såg, og sjå, det var ikkje eit menneske, og alle fuglane under himmelen hadde floge bort.
Eg såg, og sjå, den fruktbare marka var ei ørken, og alle byane der var rivne ned for Herrens åsyn, for hans brennande vreide.
For så seier Herren: «Heile landet skal leggjast audt, men eg vil ikkje gjera heilt ende på det.
Difor skal jorda sørgja og himmelen ovanfor verta svart, for eg har tala, eg har sett meg føre det, og eg angrar ikkje, eg vender ikkje om frå det.»
For lyden av ryttarar og bogeskyttarar flyktar kvar by. Dei går inn i skogstjukkingane og klatrar opp på klippene. Kvar by er forlaten, det bur ikkje eit menneske i dei.
Og du som er herja, kva gjer du no? Om du kler deg i skarlak, om du pyntar deg med gullsmykke, om du målar augo dine med sminke – til fånyttes gjer du deg vakker! Elskarane dine vrakar deg, dei står deg etter livet.
For eg høyrer eit rop som frå ei fødande kvinne, angstskrik som frå ei som fører sitt første barn til verda – ropet frå Sions dotter som kippar etter anden og strekkjer ut hendene: «Ve meg! Eg svimar av for mordarane!»
←→