FLOGVIT
.bible

JesajaKapittel 14

+ UndertekstGrunntekst← ForrigeNeste →
For Herren skal forbarma seg over Jakob og endå ein gong velja ut Israel. Han skal la dei bu i sitt eige land, og framande skal slutta seg til dei og halda seg til Jakobs hus.
Folkeslag skal ta dei med seg og føra dei heim att. Israels hus skal eiga dei som tenarar og tenestejenter i Herrens land. Dei skal ta til fange dei som heldt dei fanga, og rå over dei som plaga dei.
Den dagen Herren gjev deg kvile frå di smerte og uro, og frå det harde arbeidet du vart tvinga til,
då skal du stemma i denne spottsongen mot kongen av Babel og seia: Sjå korleis undertrykkjaren har fått ein ende! Raseriet er slutt!
Herren har brote staven til dei gudlause, septeren til dei som rådde.
Han som slo folkeslaga i vreide med slag utan stans, han som undertrykte nasjonane i sinne, blir no forfølgd utan at nokon held tilbake.
Heile jorda har fått kvile og ro. Dei bryt ut i jubel.
Sjølv sypressane gleder seg over deg, sedrane frå Libanon: «Sidan du vart lagd ned, kjem ingen hoggar opp mot oss.»
Dødsriket der nede skjelv når det møter deg. Det vekkjer skuggane for di skuld, alle leiarane på jorda. Det reiser opp frå tronane deira alle kongane over nasjonane.
Alle tek til orde og seier til deg: «Du òg har vorte maktlaus som vi, du har vorte lik oss!»
Din prakt er styrta ned til dødsriket, saman med bruset frå harpene dine. Makk er lægjet under deg, og ormar er teppet over deg.
Å, kor du har falle frå himmelen, du strålande stjerne, son av morgonroden! Du er kasta ned til jorda, du som slo ned folkeslaga!
Du sa i hjartet ditt: «Eg vil stiga opp til himmelen. Høgare enn Guds stjerner vil eg reisa trona mi. Eg vil sitja på forsamlingsfjellet lengst i nord.
Eg vil stiga opp over skyhøgdene, gjera meg lik Den Høgste.»
Men ned til dødsriket blir du støytt, til det djupaste av grava.
Dei som ser deg, stirar på deg, dei granskar deg nøye: «Er dette mannen som fekk jorda til å skjelva og rika til å rista,
som gjorde verda til ei ørken og la byane i grus, som aldri lét fangane sine fara heim?»
Alle kongane over nasjonane, alle saman, ligg med ære, kvar i sitt gravhus.
Men du er kasta bort frå grava di som ein avskyeleg grein, dekt av drepne menn som er gjennombora av sverd, dei som går ned til steinane i grava, som eit lik som er trakka ned.
Du skal ikkje vera saman med dei i grava, for du øydela landet ditt og drap folket ditt. Aldri meir skal ætta til dei vonde nemnast.
Gjer klar slaktarbenken for sønene hans på grunn av synda til fedrane deira! Dei skal ikkje reisa seg og ta jorda i eige og fylla jordflata med byar.
Eg skal reisa meg mot dei, seier Herren over hærskarane. Eg skal rydda ut frå Babel namn og rest, avkom og etterkomarar, seier Herren.
Eg skal gjera byen til ein eigedom for pinnsvin og til sumpar. Eg skal feia han bort med øydelegginga sin sopelime, seier Herren over hærskarane.
Herren over hærskarane har svore: Sanneleg, slik eg har tenkt det, slik skal det skje, og slik eg har planlagt det, slik skal det stå fast:
Eg vil knusa Assyria i landet mitt, og på fjella mine vil eg trampa han ned. Åket hans skal takast bort frå dei, og børa hans skal løftast av skuldra deira.
Dette er planen som er lagd for heile jorda, og dette er handa som er rekt ut over alle nasjonane.
For Herren over hærskarane har planlagt det, og kven kan hindra det? Hans hand er rekt ut, og kven kan dra henne tilbake?
I det året kong Akas døydde, kom dette bodskapet:
Gled deg ikkje, heile Filistia, fordi staven som slo deg, er broten! For frå rota til slangen kjem ein hoggorm, og frukta hans blir ein flygande eldorm.
Dei fattigaste skal finna beite, og dei naudlidande skal liggja trygt. Men rota di vil eg drepa med svolt, og resten av deg skal bli drepen.
Skrik, du port! Rop, du by! Heile Filistia smeltast bort! For frå nord kjem ein røyk, og ingen held seg borte frå rekkjene hans.
Kva skal ein svara sendeboda frå folket? At Herren har grunnlagt Sion, og der finn dei hjelpelause i folket hans tilflukt.
←→