FLOGVIT
.bible

KlagesangeneKapittel 2

+ UndertekstGrunntekst← ForrigeNeste →
Hvordan har Herren i sin vrede lagt mørke over Sions datter! Han kastet Israels pryd fra himmelen til jorden og husket ikke sin fotskammel på sin vredes dag.
Å, korleis har Herren i sin vreide lagt mørke over Sions dotter! Han kasta Israels prydnad ned frå himmelen til jorda. Han hugsa ikkje på fotskammelen sin på sin vreidesdag.
Herren har slukt uten skånsel alle Jakobs boliger. I sin harme har han revet ned Judas datters festninger, han har lagt dem til jorden og vanhelliget riket og dets fyrster.
Herren har slukt alle bustadene til Jakob utan nåde. I sin harme reiv han ned festningane til Judas dotter. Han kasta dei til jorda og vanhelga kongeriket og fyrstane.
I brennende vrede hogg han av hvert horn i Israel. Han trakk sin høyre hånd tilbake for fienden og brente i Jakob som en flammende ild som fortærer alt omkring.
I brennande vreide hogg han av kvart horn i Israel. Han drog høgrehanda si tilbake framfor fienden. Han brann mot Jakob som ein logande eld som fortærte alt rundt omkring.
Han spente sin bue som en fiende, stilte seg opp med sin høyre hånd som en motstander og drepte alle som var dyrebare for øyet. Over Sions datters telt øste han ut sin harme som ild.
Han spente bogen sin som ein fiende, han stod med høgrehanda si som ein motstandar. Han drap alle som var kjære for auga. I teltet til Sions dotter rende han ut harmen sin som eld.
Herren ble som en fiende, han slukte Israel. Han slukte alle hennes palasser, la hennes festninger i grus og økte klage og sorg hos Judas datter.
Herren vart som ein fiende. Han slukte Israel, han slukte alle palassa hennar, han øydela festningane hans. Han auka klage og sorg i Judas dotter.
Han rev ned sin løvhytte som en hage, ødela sitt møtested. Herren lot høytid og sabbat bli glemt i Sion, og i sin brennende vrede forkastet han konge og prest.
Han reiv ned hytta si som ein hage, han øydela samlingsplassen sin. Herren lét høgtid og sabbat gå i gløymsle i Sion. I sin brennande vreide forkasta han konge og prest.
Herren vraket sitt alter, foraktet sin helligdom. Han overga murene rundt hennes palasser i fiendens hånd. De hevet røsten i Herrens hus som på en høytidsdag.
Herren forkasta altaret sitt, han vanhelga heilagdomen sin. Han gav murane kring palassa hennar i fiendens hand. Dei lét røysta ljoma i Herrens hus som på ein høgtidsdag.
Herren bestemte seg for å ødelegge Sions datters mur. Han spente målesnoren og holdt ikke sin hånd tilbake fra å sluke. Han lot voll og mur sørge, sammen sank de sammen.
Herren hadde sett seg føre å øydeleggja muren kring Sions dotter. Han strekte ut målesnora og heldt ikkje handa si tilbake frå å øydeleggja. Han lét voll og mur sørgja, saman låg dei i vanmakt.
Hennes porter har sunket i jorden, han har ødelagt og brutt hennes bommer. Hennes konge og fyrster er blant hedningene, det finnes ingen lov. Heller ikke hennes profeter finner syn fra Herren.
Portane hennar sokk ned i jorda, han øydela og braut sund bommane hennar. Kongen hennar og fyrstane er mellom heidningane, der lova ikkje finst. Jamvel profetane hennar finn ikkje syn frå Herren.
Sions datters eldste sitter på jorden i stillhet. De har strødd støv på hodet og kledd seg i sekk. Jerusalems jomfruer har bøyd sitt hode mot jorden.
Dei eldste i Sions dotter sit på jorda i togn. Dei har kasta støv på hovudet sitt og kledd seg i sekkestrie. Jomfruene i Jerusalem bøyer hovudet sitt mot jorda.
Mine øyne er uttømt av tårer, mitt indre vrir seg i smerte. Min lever er utøst på jorden over knusingen av mitt folks datter, fordi småbarn og spedbarn svimer av på byens gater.
Augo mine sviktar av tårer, det stormar i mitt indre. Levra mi er utrend på jorda over øydelegginga av mitt folks dotter, fordi born og speborn svimar av på gatene i byen.
Til sine mødre sier de: «Hvor er korn og vin?» mens de svimer av som dødelig sårede på byens gater, mens deres sjel ebber ut i sine mødres fang.
Til mødrene sine seier dei: «Kvar er korn og vin?» Dei svimar av som såra menn på gatene i byen, medan livet renn ut i fanget på mødrene.
Hva skal jeg vitne for deg, hva skal jeg ligne deg med, du Jerusalems datter? Hva skal jeg sammenligne deg med for å trøste deg, du jomfru, Sions datter? For din skade er stor som havet – hvem kan helbrede deg?
Kva kan eg vitna for deg, kva kan eg likna deg med, du Jerusalems dotter? Kva kan eg jamføra deg med for å trøysta deg, du jomfru, Sions dotter? For brotet ditt er stort som havet. Kven kan lækja deg?
Dine profeter skuet for deg tomhet og bedrag. De avslørte ikke din skyld for å vende din skjebne. De skuet for deg budskap av tomhet og forførelse.
Profetane dine såg for deg tomme og falske syner. Dei avdekte ikkje skulda di for å venda lagnaden din. Dei såg for deg bodskap som var falsk og villeiande.
Alle som går forbi, klapper hendene mot deg. De plystrer og ryster på hodet over Jerusalems datter: «Er dette byen de kalte skjønnhetens krone, hele jordens fryd?»
Alle som går forbi, klapper hendene mot deg. Dei bles og rister på hovudet over Jerusalems dotter: «Er dette byen dei kalla fullkomen i venleik, ei glede for heile jorda?»
Alle dine fiender sperrer opp munnen mot deg. De plystrer og skjærer tenner og sier: «Vi har slukt henne! Ja, dette er dagen vi ventet på – vi har opplevd den, vi har sett den!»
Alle fiendane dine sperra opp munnen mot deg. Dei bles og skar tenner og sa: «Vi har slukt henne! Sanneleg, dette er dagen vi venta på. Vi har funne han, vi har sett han!»
Herren har gjort det han planla, han har fullført sitt ord som han fastsatte fra fordums dager. Han har revet ned uten skånsel og latt fienden glede seg over deg, han har løftet dine motstanderes horn.
Herren har gjort det han hadde sett seg føre. Han har fullført ordet sitt som han baud frå gamle dagar. Han har rive ned utan nåde. Han lét fienden gleda seg over deg, han lyfte hornet til motstandarane dine.
Deres hjerte roper til Herren. Du Sions datters mur, la tårene strømme som en bekk dag og natt! Unn deg ingen hvile, la ikke ditt øye få ro!
Hjarta deira ropar til Herren. Du mur kring Sions dotter, lat tårene strøyma som ein bekk dag og natt! Gjev deg inga kvile, lat ikkje augesteinane dine få ro!
Stå opp, klag høyt om natten ved begynnelsen av nattevaktene! Øs ut ditt hjerte som vann for Herrens åsyn! Løft dine hender til ham for dine barns liv, de som svimer av av sult på hvert gatehjørne!
Stå opp, klaga om natta, ved byrjinga av nattevaktene! Aus ut hjarta ditt som vatn framfor Herrens åsyn! Lyft hendene dine til han for livet til borna dine, dei som svimar av hunger på kvart gatehjørne!
Se, Herre, og betrakt hvem du har handlet slik mot! Skal kvinner spise sin egen frukt, de barna de har stelt med kjærlighet? Skal prest og profet drepes i Herrens helligdom?
Sjå, Herre, og gjev akt! Kven har du handla slik med? Skal kvinner eta frukta si, born dei har halde i armane? Skal prest og profet drepast i Herrens heilagdom?
Ung og gammel ligger på jorden i gatene. Mine jomfruer og mine unge menn er falt for sverdet. Du drepte dem på din vredes dag, du slaktet uten skånsel.
Unge og gamle ligg på jorda i gatene. Jomfruene mine og dei unge mennene mine fall for sverdet. Du drap på din vreidesdag, du slakta utan nåde.
Som til en høytidsdag kalte du sammen redsler fra alle kanter. På Herrens vredes dag var det ingen som slapp unna eller overlevde. De jeg hadde stelt og fostret opp, har min fiende tilintetgjort.
Du kalla saman skrekk rundt meg frå alle kantar som på ein høgtidsdag. På Herrens vreidesdag var det ingen som slapp unna eller overlevde. Dei eg hadde bore og fostra opp, gjorde fienden min ende på.
←→