FLOGVIT
.bible

2. KorintaraneKapittel 13

+ UndertekstGrunntekst← FørreGalaterne →Bidra
Dette er tredje gongen eg kjem til dykk. Etter to eller tre vitne skal kvar sak avgjerast.
Eg har åtvara før, og eg åtvarar no på førehand, slik eg gjorde då eg var hos dykk andre gongen, og no når eg er borte: Når eg kjem att, vil eg ikkje spara dei som har synda før, og heller ikkje alle dei andre.
De søkjer då prov på at Kristus talar gjennom meg. Han er ikkje veik overfor dykk, men mektig mellom dykk.
For han vart krossfest på grunn av veikskap, men lever ved Guds kraft. Vi er òg veike i han, men vi skal leva saman med han ved Guds kraft overfor dykk.
Ransak dykk sjølve om de er i trua, prøv dykk sjølve! Eller kjenner de ikkje dykk sjølve, at Jesus Kristus er i dykk? Det måtte då vera at de ikkje står til prøve.
Men eg vonar at de skal skjøna at vi står til prøve.
Vi bed til Gud at de ikkje må gjera noko vondt, ikkje for at vi skal visa oss å stå til prøve, men for at de skal gjera det gode, sjølv om vi skulle vera som dei som ikkje står til prøve.
For vi maktar ikkje noko mot sanninga, berre for sanninga.
Vi gleder oss når vi er veike og de er sterke. Dette bed vi òg om: at de må bli fullsett i stand.
Difor skriv eg dette medan eg er borte, så eg ikkje skal vera streng når eg kjem, etter den myndigheita Herren har gjeve meg til å byggja opp og ikkje til å riva ned.
Til slutt, sysken: Gled dykk, lat dykk fullkoma, lat dykk oppmuntra, ver einige, hald fred, og kjærleikens og fredens Gud skal vera med dykk.
Helsa kvarandre med eit heilagt kyss. Alle dei heilage helsar dykk.
Herren Jesu Kristi nåde og Guds kjærleik og Den Heilage Andens fellesskap vere med dykk alle.
←→