FLOGVIT
Tema
.bible

OrdspråkeneKapittel 20

+ UndertekstGrunntekst← ForrigeNeste →
Vinen er ein spottar, rusdrikken er bråkete, og den som lèt seg villeia av det, vert ikkje vis.
Redsla for kongen er som brølet frå ei ung løve; den som vekkjer vreiden hans, syndar mot sitt eige liv.
Det er ei ære for ein mann å halda seg borte frå strid, men kvar dåre kastar seg inn i krangel.
Den late pløyer ikkje om hausten; når han leitar etter avling i skurdonnen, finn han ingenting.
Planane i menneskehjarta er som djupt vatn, men ein forstandig mann veit å ausa det opp.
Mange menneske skryter av sin eigen godleik, men kven kan finna ein som verkeleg er trufast?
Den rettferdige vandrar i si rettskaffenheit; sæle er borna hans etter han.
Ein konge som sit på domsstolen, skil ut alt vondt med blikket sitt.
Kven kan seia: «Eg har reinsa hjartet mitt, eg er rein frå synda mi»?
Ulike vekter og ulikt mål – begge delar er avskyelege for Herren.
Sjølv eit barn vert kjent på gjerningane sine, om ferda hans er rein og rett.
Øyret som høyrer og auget som ser – Herren har skapt dei begge.
Elsk ikkje søvn, så du ikkje vert fattig; opna augo dine, så får du nok brød.
«Dårleg, dårleg!» seier kjøparen, men når han går sin veg, då skryter han.
Det finst gull og mange perler, men lepper med kunnskap er den mest verdfulle skatten.
Ta kappa til den som går god for ein framand, og hald han som pant når han lovar for ei ukjend kvinne.
Brød vunne med svik smakar godt for ein mann, men etterpå vert munnen hans full av grus.
Planar vert grunnfesta ved rådgjeving, og med klok rettleiing skal du føra krig.
Den som går med sladder, røper løyndommar; hald deg difor borte frå den som har laus munn.
Den som forbannar far sin og mor si, lampa hans skal sløkkjast i det djupaste mørker.
Ein arv som er hasteleg tileigna frå starten, vil ikkje verta velsigna til slutt.
Sei ikkje: «Eg vil gjengjelde vondt!» Vent på Herren, så skal han frelsa deg.
Ulike vekter er avskyelege for Herren, og falske vektskåler er ikkje godt.
Stega til ein mann vert styrte av Herren; korleis kan då eit menneske forstå sin eigen veg?
Det er ei snare for eit menneske å forhastig ropa «Heilagt!», og først etterpå tenkja over lovnadene sine.
Ein vis konge skil ut dei gudlause og lèt treskjehjulet gå over dei.
Herren si lampe er menneskeanden; ho granskar alle dei djupaste romma i hjarta.
Godleik og truskap vaktar kongen, og han held trona si oppe ved godleik.
Prakt for dei unge er styrken deira, og æra til dei gamle er det grå håret.
Sår som gjev blåmerke reinsar bort det vonde, og slag når dei djupaste romma i kroppen.
←→