FLOGVIT
.bible

OrdspråkeneKapittel 7

+ UndertekstGrunntekst← ForrigeNeste →
Son min, ta vare på orda mine og gøym boda mine hos deg.
Hald boda mine, så skal du leva, og vakta læra mi som augnesteinen din.
Bind dei om fingrane dine, skriv dei på tavla i hjartet ditt.
Sei til visdomen: «Du er syster mi», og kall innsikta din nære venn.
Så ho kan verna deg mot den framande kvinna, mot den ukjende som talar med sleipe ord.
For frå vindauget i huset mitt, gjennom gitteret, såg eg ut.
Eg la merke til dei uerfarne, eg såg mellom dei unge ein gut utan vit.
Han gjekk over torget, nær hjørnet hennar, og steig fram på vegen mot huset hennar.
I skumringa, då kvelden kom, i nattens mørke og kolsvarte natt.
Og sjå, ei kvinne kom imot han, kledd som ei hore, med svik i hjartet.
Ho er høglytt og ustyrleg, føtene hennar held seg ikkje heime.
Snart på gata, snart på torget, ved kvart eit hjørne ligg ho på lur.
Ho greip tak i han og kyste han, med frekt andlet sa ho til han:
«Eg hadde fredsoffer å bera fram, i dag har eg innfridd lovnadane mine.
Difor gjekk eg ut for å møta deg, for å leita etter deg, og eg fann deg.
Eg har reidd opp senga mi med tepper, med farga linklede frå Egypt.
Eg har dufta leiet mitt med myrra, aloë og kanel.
Kom, lat oss nyta kjærleik til morgonen, lat oss kosa oss med elskov.
For mannen er ikkje heime, han har fare på ei lang reise.
Pengepungen tok han med seg, han kjem ikkje heim att før på den fastsette dagen.»
Ho lokka han med si overtalande tale, med sleipe lepper forførte ho han.
Brått følgjer han etter henne, som ein okse som går til slakting, som ein hjort som spring mot snara,
Til ei pil gjennomborer levra hans, lik ein fugl som skyndar seg mot snara, utan å vita at det gjeld livet hans.
Så høyr no på meg, born, og gjev akt på orda frå munnen min.
Lat ikkje hjartet ditt bøya av mot vegane hennar, villa deg ikkje bort på stigane hennar.
For mange er dei ho har felt, og mektige er alle ho har drepe.
Huset hennar er vegen til dødsriket, som fører ned til dødens kammer.
←→