FLOGVIT
.bible

OrdspråkeneKapittel 6

+ UndertekstGrunntekst← ForrigeNeste →
Son min, om du har gått god for nesten din, om du har gjeve ein framand handslag,
då er du snara av orda frå din eigen munn, då er du fanga av orda frå din eigen munn.
Gjer då dette, son min, og berg deg ut, for du har kome i hendene på nesten din: Gå, audmjuk deg og mas på nesten din.
Lat ikkje augo dine få sova, lat ikkje augeloka dine slumra.
Riv deg laus som ei gaselle frå handa til jegeren, som ein fugl frå fuglefangaren si hand.
Gå til mauren, du late, sjå korleis ho lever, og bli vis!
Ho har ingen leiar, ingen oppsynsmann eller herskar,
likevel skaffar ho maten sin om sommaren og samlar føda si i skurdonna.
Kor lenge vil du liggja, du late? Når vil du stå opp frå søvnen din?
Litt meir søvn, litt meir slumring, litt meir kvile med hendene i fanget,
så kjem fattigdomen over deg som ein landstrykar, og nauda di som ein væpna mann.
Ein nidding, ein vondskapsmann, går omkring med falsk tale.
Han blunkar med augo, skrapar med føtene og peikar med fingrane.
Han har vondskap i hjartet, han planlegg vondt til alle tider og sår strid.
Difor skal ulukka koma brått over han, på eit augeblink blir han knust, og ingen kan lækja han.
Seks ting hatar Herren, ja, sju er ein styggedom for han:
Stolte auge, ei løgnaktig tunge og hender som auser ut uskuldig blod,
eit hjarte som legg vonde planar, føter som er snare til å springa mot det vonde,
eit falskt vitne som spreier løgner, og den som sår strid mellom brør.
Son min, ta vare på boda til far din, og forkast ikkje læra til mor di.
Bind dei alltid til hjartet ditt, knyt dei om halsen din.
Når du går, skal dei leia deg, når du ligg, skal dei vakta deg, og når du vaknar, skal dei tala til deg.
For bodet er ei lampe og læra eit lys, og rettleiande tukt er vegen til livet.
Dei skal verna deg mot ei vond kvinne, mot den glatte tunga til ei framand kvinne.
Trå ikkje etter hennar venleik i hjartet ditt, lat henne ikkje fanga deg med augeloka sine.
For ei hore kostar berre eit brød, men ei gift kvinne jaktar på eit dyrebart liv.
Kan ein mann bera eld i fanget utan at kleda hans brenn?
Eller kan ein mann gå på glødande kol utan at føtene hans blir svidde?
Slik er det med den som går inn til kona til nesten sin; ingen som rører henne, vil vera utan skuld.
Folk foraktar ikkje tjuven når han stel for å stilla svolten sin,
men blir han teken, må han betala sjufaldig att, han må gje alt han eig i huset sitt.
Den som driv hor med ei kvinne, manglar vit; den som gjer slikt, øydelegg seg sjølv.
Sår og vanære skal han finna, og skamma hans blir aldri viska ut.
For sjalusi er harmen til ein mann, og han viser inga nåde på hemndagen.
Han tek ikkje imot nokon løysesum, han let seg ikkje nøya same kor stor gåva er.
←→