FLOGVIT
Tema
.bible

OrdspråkeneKapittel 14

+ UndertekstGrunntekst← ForrigeNeste →
Den vise kvinna byggjer huset sitt, men den dårlege riv det ned med sine eigne hender.
Den som går på rett veg, fryktar Herren, men den som går krokete vegar, foraktar han.
I munnen til dåren er det ein ris for ryggen, men leppene til dei vise vernar dei.
Utan oksar er krubba tom, men med kreftene til oksen kjem stor avling.
Eit truverdig vitne lyg ikkje, men eit falskt vitne andar ut løgner.
Spottaren søkjer visdom og finn ingen, men for den forstandige er kunnskap lett å få.
Gå bort frå ein dårleg mann, for der finn du ikkje kloke ord.
Visdomen til den kloke er å forstå sin veg, men dårskapen til narrar er bedrag.
Dårar spottar skuld, men blant dei rettvise er det velvilje.
Hjartet kjenner si eiga bitterheit, og ingen framand kan dela gleda hans.
Huset til dei ugudelege skal rivast ned, men teltet til dei rettvise skal bløma.
Det finst ein veg som synest rett for eit menneske, men enden på han er dødens vegar.
Sjølv under latter kan hjartet ha det vondt, og gleda kan enda i sorg.
Den fråfalne i hjartet får løn for sine vegar, men ein god mann får løn for sine gjerningar.
Den tankelause trur på kvart ord, men den kloke gjev akt på stega sine.
Den vise fryktar og held seg borte frå det vonde, men dåren brasar fram og er sjølvsikker.
Den som er snart sint, gjer dårskap, og ein som legg listige planar, vert hata.
Dei tankelause arvar dårskap, men dei kloke vert krona med kunnskap.
Dei vonde må bøya seg for dei gode, og dei ugudelege ved portane til den rettferdige.
Sjølv av sin neste vert den fattige hata, men den rike har mange vener.
Den som foraktar sin neste, syndar, men sæl er den som er god mot dei fattige.
Fer ikkje dei som planlegg vondt, vill? Men dei som planlegg godt, møter truskap og miskunn.
Alt strev gjev vinning, men tome ord fører berre til fattigdom.
Krona til dei vise er rikdomen deira, men dårskapen til narrar er berre dårskap.
Eit sant vitne bergar liv, men den som andar ut løgner, er ein bedragar.
I frykt for Herren er det trygg tillit, og for borna hans skal det vera ein tilfluktsstad.
Frykt for Herren er ei kjelde til liv, så ein slepp unna dødens snarer.
I eit stort folk ligg kongens ære, men utan folk er det fyrsten sin undergang.
Den som er sein til vreide, har stor forstand, men den som er bråsinna, viser fram dårskap.
Eit roleg hjarte er liv for kroppen, men misunning er råte i beina.
Den som undertrykkjer den fattige, hånar skaparen hans, men den som er god mot den trengande, ærar han.
Den ugudelege vert støytt ned i si ulukke, men den rettferdige har von sjølv i døden.
I hjartet til den forstandige kviler visdom, men blant dårar vert ho ikkje kjend.
Rettferd lyfter eit folk, men synd er ei vanære for folkeslag.
Kongen har behag i ein klok tenar, men vreiden hans rammar den som gjer skam.
←→