MatteusKapittel 8

22Ein dag steig han om bord i ein båt saman med læresveinane sine, og han sa til dei: «Lat oss fara over til andre sida av sjøen.» Så la dei ut.

23Medan dei sigla, sovna han. Då kom det ein stormvind ned over sjøen. Båten tok inn vatn, og dei var i fare.

24Då gjekk dei bort og vekte han og sa: «Meister, meister, vi går under!» Han reiste seg og truga vinden og bølgjene. Då stilna det, og det vart blikstille.

25Han sa til dei: «Kvar er trua dykkar?» Dei vart redde og undrast og sa til kvarandre: «Kven er han, som byd både vindane og vatnet, og dei lyder han?»

1Då han hadde fullført alle orda sine for folket som høyrde på, gjekk han inn i Kapernaum.

2Ein offiser hadde ein tenar som var sjuk og nær ved å døy. Tenaren var høgt akta av han.

3Då han høyrde om Jesus, sende han nokre av dei jødiske eldste til han og bad han koma og berga tenaren hans.

4Då dei kom til Jesus, bad dei han inderleg og sa: «Han er verdig til at du gjer dette for han,

5for han elskar folket vårt, og han har bygd synagogen vår.»

6Jesus gjekk med dei. Men då han ikkje var langt frå huset, sende offiseren nokre vener og sa til han: «Herre, gjer deg ikkje umak, for eg er ikkje verdig til at du kjem inn under taket mitt.

7Difor rekna eg meg heller ikkje verdig til å koma til deg sjølv. Men sei berre eit ord, så vert tenaren min lækt.

8For eg er òg ein mann som står under kommando, og eg har soldatar under meg. Seier eg til ein: 'Gå!' så går han, og til ein annan: 'Kom!' så kjem han, og til tenaren min: 'Gjer dette!' så gjer han det.»

9Då Jesus høyrde dette, undra han seg over han. Han snudde seg til folkemengda som følgde han, og sa: «Eg seier dykk: Ikkje eingong i Israel har eg funne ei så stor tru.»

10Då dei som var utsende, kom attende til huset, fann dei tenaren frisk.

26Dei sigla inn til gerasenarlandet, som ligg midt imot Galilea.

27Då han steig i land, kom ein mann frå byen imot han. Han var plaga av vonde ånder. I lang tid hadde han ikkje hatt klede på seg, og han budde ikkje i hus, men mellom gravene.

28Då han fekk sjå Jesus, skreik han og kasta seg ned framfor han og ropa høgt: «Kva har eg med deg å gjera, Jesus, Son til Den Høgste Gud? Eg bed deg, pin meg ikkje!»

29For Jesus hadde bode den ureine ånda fara ut av mannen. I lange tider hadde ånda rive han med seg. Han hadde vore bunden med lenkjer og fotjern og halden under vakt, men han hadde slite sund banda og vorte driven ut i øydemarka av den vonde ånda.

30Jesus spurde han: «Kva er namnet ditt?» Han svara: «Legion», for mange vonde ånder hadde fare inn i han.

31Og dei bad han at han ikkje måtte senda dei ned i avgrunnen.

32No gjekk det ein stor svineflokk og beita der i fjellet. Dei vonde åndene bad om å få fara inn i svina, og han gav dei lov.

33Då fór dei vonde åndene ut av mannen og inn i svina. Flokken styrta utfor stupet og ned i sjøen og drukna.

34Då dei som gjette svina, såg det som hadde hendt, sprang dei av stad og fortalde det i byen og på landsbygda.

35Folk gjekk ut for å sjå det som hadde hendt. Dei kom til Jesus og fann mannen som dei vonde åndene hadde fare ut av. Han sat ved føtene til Jesus, påkledd og ved fullt vit. Då vart dei redde.

36Dei som hadde sett det, fortalde dei korleis den demonplaga mannen hadde vorte frelst.

37Då bad heile folkemengda frå området til gerasenarane han om å fara bort frå dei, for dei var gripne av stor redsle. Så gjekk han i båten og drog tilbake.

38Mannen som dei vonde åndene hadde fare ut av, bad om å få vera med han. Men Jesus sende han frå seg og sa:

39«Gå heim att og fortel alt det Gud har gjort for deg.» Så gjekk han bort og forkynte i heile byen alt det Jesus hadde gjort for han.