FLOGVIT
.bible

SalmaneKapittel 139

+ UndertekstGrunntekst← FørreNeste →Bidra
Vis salmens temaGuds allvitenhet og nærvær

David mediterer over Guds fullstendige kunnskap om ham - hans tanker, ord og veier. Salmen er en dyp teologisk refleksjon over Guds allvitenhet, allestedsnærvær og skaperkunst.

1

Du ransaker meg

Til kormeisteren. Ein salme av David. Herre, du har granska meg og kjenner meg. Du veit når eg set meg og når eg reiser meg, du forstår tankane mine langt bortefrå.

v.1, 2
2

Du kjenner mine tanker

Du veit når eg set meg og når eg reiser meg, du forstår tankane mine langt bortefrå. Du følgjer med på mi ferd og mi kvile, du kjenner alle vegane mine.

v.2, 3
3

Du kjenner hvert ord

For det er ikkje eit ord på tunga mi som du, Herre, ikkje kjenner heilt ut.

v.4
4

Din hånd over meg

Bakfrå og framanfrå omgjev du meg, du held handa di over meg.

v.5
5

For vidunderlig

Denne kunnskapen er for underleg for meg, han er så høg at eg ikkje kan fatta han.

v.6
6

Hvor kan jeg fly?

Kvar skal eg gå frå din Ande? Kvar skal eg rømma frå ditt andlet?

v.7
7

I himmel og dødsrike

Fer eg opp til himmelen, er du der. Reier eg seng i dødsriket, så er du der.

v.8
8

Ved havets ende

Tek eg morgonrodens vengjer og slår meg ned ved det fjernaste havet, så skal handa di leia meg også der, og høgrehanda di halda meg fast.

v.9, 10
9

Mørket skjuler ikke

Og seier eg: «Lat mørkret skjula meg, og lyset bli natt omkring meg,» så er ikkje mørkret mørkt for deg, og natta lyser som dagen; mørkret er som lyset for deg.

v.11, 12
10

Du skapte mitt indre

For du har skapt mitt indre, du vov meg saman i mors liv. Eg takkar deg fordi eg er skapt på eit fryktinngytande og underfullt vis. Underlege er dine gjerningar, det veit mi sjel så vel.

v.13, 14
11

Sett i mors liv

Kroppen min var ikkje dold for deg då eg vart forma i det løynde, då eg vart voven i djupnene av jorda.

v.15
12

Alle dager skrevet opp

Auga dine såg meg som foster. I boka di vart alle dagar skrivne, dei var forma før ein einaste av dei var komen.

v.16
13

Dine tanker er kostbare

Kor dyre tankane dine er for meg, Gud! Kor veldig er summen av dei!

v.17
14

Flere enn sand

Vil eg telja dei, er dei fleire enn sandkorna. Når eg vaknar, er eg framleis hos deg.

v.18
15

Ransak meg, Gud

Granska meg, Gud, og kjenn hjartet mitt! Prøv meg og kjenn mine urolege tankar!

v.23
16

Led meg på evighets vei

Sjå om eg er på ein vond veg, og lei meg på den evige vegen!

v.24
Til kormeisteren. Ein salme av David. Herre, du har granska meg og kjenner meg.
Du veit når eg set meg og når eg reiser meg, du forstår tankane mine langt bortefrå.
Du følgjer med på mi ferd og mi kvile, du kjenner alle vegane mine.
For det er ikkje eit ord på tunga mi som du, Herre, ikkje kjenner heilt ut.
Bakfrå og framanfrå omgjev du meg, du held handa di over meg.
Denne kunnskapen er for underleg for meg, han er så høg at eg ikkje kan fatta han.
Kvar skal eg gå frå din Ande? Kvar skal eg rømma frå ditt andlet?
Fer eg opp til himmelen, er du der. Reier eg seng i dødsriket, så er du der.
Tek eg morgonrodens vengjer og slår meg ned ved det fjernaste havet,
så skal handa di leia meg også der, og høgrehanda di halda meg fast.
Og seier eg: «Lat mørkret skjula meg, og lyset bli natt omkring meg,»
så er ikkje mørkret mørkt for deg, og natta lyser som dagen; mørkret er som lyset for deg.
For du har skapt mitt indre, du vov meg saman i mors liv.
Eg takkar deg fordi eg er skapt på eit fryktinngytande og underfullt vis. Underlege er dine gjerningar, det veit mi sjel så vel.
Kroppen min var ikkje dold for deg då eg vart forma i det løynde, då eg vart voven i djupnene av jorda.
Auga dine såg meg som foster. I boka di vart alle dagar skrivne, dei var forma før ein einaste av dei var komen.
Kor dyre tankane dine er for meg, Gud! Kor veldig er summen av dei!
Vil eg telja dei, er dei fleire enn sandkorna. Når eg vaknar, er eg framleis hos deg.
Om du berre ville drepa den ugudelege, Gud! Vik frå meg, de blodtørstige menn!
Dei som talar om deg med vonde planar, som misbrukar namnet ditt – dine fiendar.
Skulle eg ikkje hata dei som hatar deg, Herre? Skulle eg ikkje avsky dei som reiser seg mot deg?
Eg hatar dei med eit fullkome hat, dei er vortne mine fiendar.
Granska meg, Gud, og kjenn hjartet mitt! Prøv meg og kjenn mine urolege tankar!
Sjå om eg er på ein vond veg, og lei meg på den evige vegen!
←→