FLOGVIT
.bible

SalmaneKapittel 22

+ UndertekstGrunntekst← FørreNeste →Bidra
Vis profetieneDavid beskriver Kristi lidelse 1000 år før korset

Salme 22 er den mest detaljerte Messias-profetien om korsfestelsen. David beskriver lidelser han selv aldri opplevde - men som Jesus oppfylte bokstavelig. Jesus siterte salmens åpningsord på korset.

1

«Min Gud, hvorfor har du forlatt meg?»

Til korleiaren. Etter «Morgonrødens hind». Ein salme av David. Min Gud, min Gud, kvifor har du forlate meg? Kvifor er du så langt frå å frelsa meg, langt frå mine klagerop?

v.1, 2
2

Foraktet av mennesker

Men eg er ein makk og ikkje eit menneske, til spott for folk og forakta av folket. Alle som ser meg, hånar meg, dei vrenger leppa og ristar på hovudet:

v.7, 8
3

«Sett din lit til Herren!»

«Legg det over på Herren, lat han berga han! Lat han fria han ut, sidan han har si glede i han!»

v.9
4

Omringet av fiender

Mange oksar omringar meg, sterke uksar frå Basan kringset meg. Dei sperrar opp gapet mot meg som ei løve som riv og brøler.

v.13, 14
5

Uttømt som vann

Eg er utrend som vatn, alle knoklane mine er or ledd. Hjartet mitt er som voks, det smeltar i brystet mitt.

v.15
6

Tungen kleber til ganen

Krafta mi har tørka ut som eit potteskår, tunga mi klistrar seg til ganen. Du legg meg i dødens støv.

v.16
7

Hender og føtter gjennomboret

For hundar omringar meg, ein flokk med vondskapsfulle kringset meg. Dei held hendene og føtene mine som ei løve.

v.17
8

Alle bein kan telles

Eg kan telja alle knoklane mine. Dei stirar og gløser på meg.

v.18
9

De deler klærne mine

Dei deler kleda mine mellom seg og kastar lodd om kappa mi.

v.19
10

Vendepunktet - bønnesvar

Men du, Herre, ver ikkje langt borte! Du mi styrke, skund deg og hjelp meg! Berg livet mitt frå sverdet, mitt einaste frå hundane sitt vald! Frels meg frå løvegapet! Ja, frå horna til villoksane har du svara meg.

v.20, 21, 22
11

Lovprisning i forsamlingen

Eg vil forkynna namnet ditt for syskena mine, midt i forsamlinga vil eg lovsyngja deg.

v.23
12

Alle jordens ender

Alle endane av jorda skal minnast det og venda om til Herren. Alle slekter av folkeslaga skal bøya seg og tilbe framfor deg. For riket høyrer Herren til, han herskar over folkeslaga. Alle velståande på jorda skal eta og tilbe. Framfor han skal alle som stig ned i støvet, bøya kne – den som ikkje kan halda si eiga sjel i live. Etterkomarane skal tena han. Det skal forteljast om Herren til komande slekter. Dei skal koma og forkynna hans rettferd for eit folk som skal fødast, at han har gjort det.

v.28, 29, 30, 31, 32
Til korleiaren. Etter «Morgonrødens hind». Ein salme av David.
Min Gud, min Gud, kvifor har du forlate meg? Kvifor er du så langt frå å frelsa meg, langt frå mine klagerop?
Min Gud, eg ropar om dagen, men du svarar ikkje, og om natta, men det er inga stille for meg.
Men du er heilag, du som tronar på Israels lovsongar.
Til deg sette fedrane våre si lit, dei stola på deg, og du berga dei.
Til deg ropa dei og vart frelste, til deg sette dei si lit og vart ikkje til skamme.
Men eg er ein makk og ikkje eit menneske, til spott for folk og forakta av folket.
Alle som ser meg, hånar meg, dei vrenger leppa og ristar på hovudet:
«Legg det over på Herren, lat han berga han! Lat han fria han ut, sidan han har si glede i han!»
Ja, du var den som drog meg fram frå mors liv, du lét meg kvila trygt ved mor sitt bryst.
Til deg vart eg kasta frå eg kom til verda, frå mors liv har du vore min Gud.
Ver ikkje langt borte frå meg, for nauda er nær, og det finst ingen som hjelper.
Mange oksar omringar meg, sterke uksar frå Basan kringset meg.
Dei sperrar opp gapet mot meg som ei løve som riv og brøler.
Eg er utrend som vatn, alle knoklane mine er or ledd. Hjartet mitt er som voks, det smeltar i brystet mitt.
Krafta mi har tørka ut som eit potteskår, tunga mi klistrar seg til ganen. Du legg meg i dødens støv.
For hundar omringar meg, ein flokk med vondskapsfulle kringset meg. Dei held hendene og føtene mine som ei løve.
Eg kan telja alle knoklane mine. Dei stirar og gløser på meg.
Dei deler kleda mine mellom seg og kastar lodd om kappa mi.
Men du, Herre, ver ikkje langt borte! Du mi styrke, skund deg og hjelp meg!
Berg livet mitt frå sverdet, mitt einaste frå hundane sitt vald!
Frels meg frå løvegapet! Ja, frå horna til villoksane har du svara meg.
Eg vil forkynna namnet ditt for syskena mine, midt i forsamlinga vil eg lovsyngja deg.
De som fryktar Herren, lovsyng han! Heile Jakobs ætt, gjev han ære! Ottast han, heile Israels ætt!
For han har ikkje forakta eller avvist den hjelpelause si naud. Han har ikkje løynt sitt andlet for han, men høyrt då han ropa til han.
Frå deg kjem min lovsong i den store forsamlinga. Lovnadene mine vil eg oppfylla framfor dei som fryktar han.
Dei audmjuke skal eta og verta mette. Dei som søkjer Herren, skal lovsyngja han. Måtte hjarta dykkar leva til evig tid!
Alle endane av jorda skal minnast det og venda om til Herren. Alle slekter av folkeslaga skal bøya seg og tilbe framfor deg.
For riket høyrer Herren til, han herskar over folkeslaga.
Alle velståande på jorda skal eta og tilbe. Framfor han skal alle som stig ned i støvet, bøya kne – den som ikkje kan halda si eiga sjel i live.
Etterkomarane skal tena han. Det skal forteljast om Herren til komande slekter.
Dei skal koma og forkynna hans rettferd for eit folk som skal fødast, at han har gjort det.
←→