FLOGVIT
.bible

1. MosebokKapittel 24

+ UndertekstGrunntekst← ForrigeNeste →
Abraham var no gammal og langt oppe i åra, og Herren hadde velsigna Abraham i alt.
Abraham var gammel og langt oppe i årene, og Herren hadde velsignet Abraham i alt.
Abraham sa til tenaren sin, den eldste i huslyden, som styrte over alt han eigde: «Legg handa di under hofta mi.
Abraham sa til sin tjener, den eldste i hans hus, som hadde tilsyn med alt han eide: «Legg hånden din under hoften min.
Eg vil at du skal sverja ved Herren, himmelens Gud og jordas Gud, at du ikkje skal ta ei kone til son min frå døtrene til kanaanearane, som eg bur iblant.
Jeg vil la deg sverge ved Herren, himmelens Gud og jordens Gud, at du ikke tar en kone til min sønn blant døtrene til kanaaneerne, som jeg bor iblant.
Tenaren sa til han: «Men om kvinna ikkje vil følgja meg til dette landet, skal eg då føra son din tilbake til landet du kom frå?»
Tjeneren sa til ham: «Men om kvinnen ikke vil følge meg til dette landet, skal jeg da føre sønnen din tilbake til landet du kom fra?»
Herren, himmelens Gud, som tok meg frå huset til far min og frå fødelandet mitt, og som tala til meg og svor til meg og sa: 'Til ætta di vil eg gje dette landet' – han skal senda engelen sin føre deg, så du kan henta ei kone til son min derifrå.
Herren, himmelens Gud, som hentet meg fra min fars hus og fra mitt fødeland, og som talte til meg og sverget for meg og sa: 'Til din ætt vil jeg gi dette landet' – han skal sende sin engel foran deg, så du kan hente en kone til min sønn derfra.
Men om kvinna ikkje vil følgja deg, då er du fri frå denne eiden min. Berre før ikkje son min dit tilbake.»
Men hvis kvinnen ikke vil følge deg, er du løst fra denne eden. Bare før ikke sønnen min tilbake dit.»
Då la tenaren handa si under hofta til Abraham, herren sin, og svor på dette.
Da la tjeneren hånden under hoften til sin herre Abraham og sverget for ham på dette.
Tenaren tok ti kamelar av kamelane til herren sin og drog av stad med alle slags gode ting frå herren sin. Han la ut og drog til Aram-Naharajim, til byen til Nakor.
Tjeneren tok ti av sin herres kameler og dro av sted med alle slags kostbarheter fra sin herre. Han reiste til Aram ved de to elvene, til byen der Nakor bodde.
Han lét kamelane leggja seg ned utanfor byen, ved brønnen, om kvelden, på den tida då kvinnene gjekk ut for å henta vatn.
Han lot kamelene knele utenfor byen, ved brønnen, ved kveldstid, når kvinnene pleide å gå ut for å hente vann.
Han sa: «Herre, du som er Gud til herren min Abraham, lat det lukkast for meg i dag, og vis miskunn mot herren min Abraham.
Han ba: «Herre, min herre Abrahams Gud, la det lykkes for meg i dag og vis godhet mot min herre Abraham.
Sjå, eg står her ved kjelda, og døtrene til mennene i byen kjem ut for å henta vatn.
Se, jeg står her ved kilden, og døtrene til byens menn kommer ut for å hente vann.
Lat det vera slik at den unge kvinna eg seier til: 'Hell krukka di så eg kan drikka', og som svarar: 'Drikk, og eg vil òg gje kamelane dine vatn' – lat henne vera den du har valt ut for tenaren din Isak. Då vil eg vita at du har vist miskunn mot herren min.»
La det skje slik: Den unge kvinnen jeg sier til: 'Senk krukken din så jeg kan drikke', og som svarer: 'Drikk, og kamelene dine vil jeg også gi vann' – henne har du utpekt for din tjener Isak. Da skal jeg vite at du har vist godhet mot min herre.»
Før han var ferdig med å tala, kom Rebekka ut. Ho var dotter til Betuel, son til Milka, som var kona til Nakor, bror til Abraham. Ho hadde krukka si på aksla.
Før han hadde sluttet å tale, se, da kom Rebekka ut. Hun var datter av Betuel, sønn av Milka, som var kone til Nakor, Abrahams bror. Hun bar krukken på skulderen.
Den unge kvinna var svært vakker å sjå til, ei jomfru som ingen mann hadde vore nær. Ho gjekk ned til kjelda, fylte krukka si og kom opp att.
Den unge kvinnen var svært vakker, en jomfru som ingen mann hadde vært nær. Hun gikk ned til kilden, fylte krukken og kom opp igjen.
Tenaren sprang henne i møte og sa: «Lat meg få drikka litt vatn frå krukka di.»
Da løp tjeneren henne i møte og sa: «La meg få drikke litt vann fra krukken din.»
Ho sa: «Drikk, herre.» Og ho skunda seg og tok krukka ned i hendene sine og gav han drikka.
Hun sa: «Drikk, min herre.» Og hun skyndte seg og senket krukken ned på hånden og lot ham drikke.
Då ho var ferdig med å gje han drikka, sa ho: «Eg vil òg ausa vatn til kamelane dine til dei har drukke nok.»
Da hun var ferdig med å gi ham å drikke, sa hun: «Også for kamelene dine vil jeg øse vann, til de har drukket nok.»
Ho skunda seg og tømde krukka si i trauet, og sprang tilbake til brønnen for å henta meir vatn. Ho auste til alle kamelane hans.
Hun skyndte seg og tømte krukken i trauet, løp tilbake til brønnen for å hente mer, og øste vann til alle kamelene hans.
Mannen stod og såg på henne i stille undring for å få vita om Herren hadde gjeve reisa hans framgang eller ikkje.
Mannen betraktet henne i stillhet for å forstå om Herren hadde latt reisen hans lykkes eller ikke.
Då kamelane var ferdige med å drikka, tok mannen fram ein gullnasering som vog ein halv sekel, og to armband til hendene hennar som vog ti sekel i gull.
Da kamelene var ferdige med å drikke, tok mannen frem en gull-nesering som veide en halv sekel og to armringer av gull som veide ti sekel.
Han sa: «Kven er du dotter til? Fortel meg det. Er det rom i huset til far din så vi kan overnatta der?»
Han spurte: «Hvem er du datter av? Si meg, finnes det plass i din fars hus for oss til å overnatte?»
Ho sa til han: «Eg er dotter til Betuel, son til Milka, som ho fødde til Nakor.»
Hun svarte ham: «Jeg er datter av Betuel, sønn av Milka, som hun fødte for Nakor.»
Ho sa òg til han: «Vi har rikeleg med halm og fôr, og det er rom til å overnatta.»
Og hun sa: «Vi har både halm og fôr i mengder, og også plass til å overnatte.»
Då bøygde mannen seg og tilbad Herren.
Da bøyde mannen seg og tilba Herren.
Han sa: «Velsigna vere Herren, Gud til herren min Abraham, som ikkje har teke si miskunn og sin truskap frå herren min. Herren har leia meg på vegen til huset åt brørne til herren min.»
Han sa: «Lovet være Herren, min herre Abrahams Gud, som ikke har tatt sin godhet og trofasthet fra min herre. Herren har ledet meg på veien til min herres slektninger.»
Den unge kvinna sprang og fortalde dette til huslyden til mor si.
Den unge kvinnen løp og fortalte dette hjemme hos sin mor.
Rebekka hadde ein bror som heitte Laban. Laban sprang ut til mannen ved kjelda.
Rebekka hadde en bror som het Laban. Laban løp ut til mannen ved kilden.
Då han såg naseringen og armbanda på hendene til syster si, og høyrde orda til Rebekka, syster si, som sa: «Slik tala mannen til meg», gjekk han ut til mannen. Og sjå, han stod ved kamelane ved kjelda.
Da han så neseringen og armringene på søsterens hender, og hørte sin søster Rebekka fortelle: «Slik talte mannen til meg», gikk han ut til mannen. Og se, der sto han ved kamelene ved kilden.
Han sa: «Kom inn, du som er velsigna av Herren! Kvifor står du her ute? Eg har gjort huset klart, og det er plass til kamelane.»
Han sa: «Kom inn, du som er velsignet av Herren! Hvorfor står du her ute? Jeg har gjort huset klart og det er plass til kamelene.»
Så kom mannen inn i huset. Han leste av kamelane og gav dei halm og fôr, og han kom med vatn til å vaska føtene hans og føtene til mennene som var med han.
Mannen kom inn i huset, og kamelene ble spent fra. De ga halm og fôr til kamelene, og vann til å vaske føttene hans og føttene til mennene som var med ham.
Det vart sett fram mat for han, men han sa: «Eg vil ikkje eta før eg har sagt det eg har å seia.» Dei sa: «Tal!»
Det ble satt mat foran ham, men han sa: «Jeg vil ikke spise før jeg har sagt det jeg har å si.» Han sa: «Tal.»
Han sa: «Eg er tenar hos Abraham.
Han sa: «Jeg er Abrahams tjener.
Herren har velsigna herren min rikt, og han har vorte ein stor mann. Han har gjeve han småfe og storfe, sølv og gull, tenarar og tenestejenter, kamelar og esel.
Herren har velsignet min herre rikelig, så han er blitt velstående. Han har gitt ham småfe og storfe, sølv og gull, tjenere og tjenestepiker, kameler og esler.
Sara, kona til herren min, fødde ein son til herren min då ho var gammal, og han har gjeve han alt han eig.
Sara, min herres kone, fødte en sønn til min herre da hun var gammel, og han har gitt ham alt han eier.
Herren min tok meg i eid og sa: 'Du skal ikkje ta ei kone til son min frå døtrene til kanaanearane, i landet der eg bur.
Min herre lot meg sverge og sa: 'Du skal ikke ta en kone til min sønn blant døtrene til kanaaneerne, i hvis land jeg bor.
Nei, du skal gå til huset åt far min og til slekta mi og henta ei kone til son min.'
Nei, du skal dra til min fars hus og til min slekt og hente en kone til min sønn.'
Eg sa til herren min: 'Kanskje kvinna ikkje vil følgja meg.'
Jeg sa til min herre: 'Men om kvinnen ikke vil følge meg?'
Han sa til meg: 'Herren, som eg har vandra for, vil senda engelen sin med deg og gje reisa di framgang. Du skal henta ei kone til son min frå slekta mi og frå huset åt far min.
Han svarte meg: 'Herren, som jeg har vandret for, skal sende sin engel med deg og la reisen din lykkes, så du kan hente en kone til min sønn fra min slekt og fra min fars hus.
Då skal du vera fri frå eiden min: når du kjem til slekta mi. Og om dei ikkje gjev deg henne, skal du vera fri frå eiden min.'
Da skal du være løst fra min ed: når du kommer til min slekt og de ikke gir henne til deg, da er du fri fra eden.'
Eg kom i dag til kjelda og sa: 'Herre, du som er Gud til herren min Abraham, om du vil gje reisa mi framgang,
I dag kom jeg til kilden og sa: 'Herre, min herre Abrahams Gud, om du vil la reisen min lykkes:
sjå, eg står ved vasskjelda. Lat det vera slik at den unge kvinna som kjem ut for å henta vatn, og som eg seier til: «Gjev meg litt vatn å drikka frå krukka di»,
Se, jeg står ved kilden. Når en ung kvinne kommer ut for å hente vann og jeg sier til henne: La meg få drikke litt vann fra krukken din,
og som svarar meg: «Drikk du, og eg vil òg ausa vatn til kamelane dine» – lat henne vera den kvinna som Herren har valt ut til son åt herren min.'
og hun svarer: Drikk du, og jeg vil også hente vann til kamelene dine – da er hun den kvinnen Herren har utpekt for min herres sønn.'
Før eg var ferdig med å tala i hjartet mitt, kom Rebekka ut med krukka si på aksla. Ho gjekk ned til kjelda og auste vatn. Eg sa til henne: 'Gjev meg å drikka.'
Før jeg hadde sluttet å tale i mitt hjerte, se, da kom Rebekka ut med krukken på skulderen. Hun gikk ned til kilden og øste vann. Jeg sa til henne: 'Gi meg å drikke.'
Ho skunda seg og tok krukka ned frå aksla og sa: 'Drikk, og eg vil òg gje kamelane dine vatn.' Så drakk eg, og ho gav òg kamelane vatn.
Hun skyndte seg og senket krukken fra skulderen og sa: 'Drikk, og kamelene dine vil jeg også gi vann.' Så drakk jeg, og hun ga også kamelene vann.
Eg spurde henne: 'Kven er far din?' Ho svara: 'Eg er dotter til Betuel, son til Nakor, som Milka fødde til han.' Då sette eg naseringen i nasen hennar og armbanda på hendene hennar.
Jeg spurte henne: 'Hvem er du datter av?' Hun svarte: 'Jeg er datter av Betuel, Nakors sønn, som Milka fødte ham.' Da satte jeg ringen i nesen hennes og armringene på armene hennes.
Eg bøygde meg og tilbad Herren og velsigna Herren, Gud til herren min Abraham, som hadde leia meg på rett veg for å henta dotter åt bror til herren min til son hans.
Jeg bøyde meg og tilba Herren. Jeg lovet Herren, min herre Abrahams Gud, som hadde ledet meg på rett vei for å hente datteren til min herres bror til hans sønn.
Om de no vil visa miskunn og truskap mot herren min, så sei meg det. Og om ikkje, sei meg det, så eg kan venda meg til høgre eller venstre.»
Hvis dere nå vil vise godhet og troskap mot min herre, så si meg det. Og hvis ikke, si meg det, så jeg kan vende meg til høyre eller venstre.»
Laban og Betuel svara: «Dette kjem frå Herren. Vi kan ikkje seia deg verken vondt eller godt.
Da svarte Laban og Betuel: «Dette kommer fra Herren. Vi kan ikke si noe imot det, verken ondt eller godt.
Sjå, Rebekka står framfor deg. Ta henne og far, og lat henne verta kona til son åt herren din, slik Herren har tala.»
Se, Rebekka står foran deg. Ta henne og dra, så hun kan bli kone for din herres sønn, slik Herren har talt.»
Då tenaren til Abraham høyrde orda deira, bøygde han seg til jorda for Herren.
Da Abrahams tjener hørte ordene deres, kastet han seg til jorden og tilba Herren.
Tenaren tok fram sølvsmykke, gullsmykke og klede og gav dei til Rebekka. Han gav òg kostbare gåver til bror hennar og mor hennar.
Tjeneren tok frem gjenstander av sølv og gull og klær og ga dem til Rebekka. Også til broren og moren ga han kostbare gaver.
Så åt dei og drakk, han og mennene som var med han, og dei overnatta der. Då dei stod opp om morgonen, sa han: «Lat meg fara til herren min.»
Så spiste og drakk de, han og mennene som var med ham, og de overnattet der. Da de sto opp om morgenen, sa han: «Send meg tilbake til min herre.»
Bror hennar og mor hennar sa: «Lat den unge kvinna bli hos oss ei tid, kanskje ti dagar. Etterpå kan ho fara.»
Broren og moren hennes sa: «La den unge kvinnen bli hos oss noen dager, kanskje ti. Deretter kan hun dra.»
Han sa til dei: «Hald meg ikkje tilbake når Herren har gjeve reisa mi framgang. Lat meg fara, så eg kan dra til herren min.»
Men han sa til dem: «Hold meg ikke tilbake når Herren har latt reisen min lykkes. Send meg av sted, så jeg kan dra til min herre.»
Dei sa: «Vi vil kalla på den unge kvinna og spørja henne sjølv.»
De sa: «La oss kalle på den unge kvinnen og spørre hva hun selv sier.»
Dei kalla på Rebekka og sa til henne: «Vil du fara med denne mannen?» Ho svara: «Ja, eg vil fara.»
De kalte på Rebekka og spurte henne: «Vil du dra med denne mannen?» Hun svarte: «Ja, jeg vil dra.»
Så sende dei Rebekka, syster si, av stad, saman med amma hennar og tenaren til Abraham og mennene hans.
Så sendte de av sted Rebekka, søsteren sin, med ammen hennes, og Abrahams tjener med mennene hans.
Dei velsigna Rebekka og sa til henne: «Syster vår, måtte du verta til tusen gonger titusen, og måtte ætta di eiga portane til fiendane sine!»
De velsignet Rebekka og sa til henne: «Vår søster, måtte du bli til titusener av tusener! Måtte din ætt ta fiendens porter i eie!»
Rebekka reiste seg saman med tenestejentene sine, og dei reid på kamelane og følgde mannen. Tenaren tok med seg Rebekka og drog av stad.
Da reiste Rebekka seg sammen med tjenestepikene sine, og de satte seg opp på kamelene og fulgte etter mannen. Tjeneren tok med seg Rebekka og dro av sted.
Isak hadde kome frå Beer-Lakai-Roi, for han budde i Negev-landet.
Isak hadde kommet tilbake fra Beer-Lakai-Roi, og han bodde i Negev-landet.
Isak gjekk ut på marka for å gå i eigne tankar då det leid mot kveld. Han såg opp og fekk auge på kamelar som kom.
Isak hadde gått ut på marken for å grunne, da det led mot kveld. Han løftet blikket og så at det kom kameler.
Rebekka såg opp og fekk auge på Isak. Ho lét seg gli ned frå kamelen.
Da Rebekka løftet blikket og fikk øye på Isak, lot hun seg gli ned fra kamelen.
Ho sa til tenaren: «Kven er den mannen som kjem oss i møte på marka?» Tenaren svara: «Det er herren min.» Då tok ho sløret og dekte seg til.
Hun spurte tjeneren: «Hvem er den mannen som kommer gående mot oss over marken?» Tjeneren svarte: «Det er min herre.» Da tok hun sløret og dekket seg til.
Tenaren fortalde Isak alt han hadde gjort.
Tjeneren fortalte Isak om alt han hadde gjort.
Isak førte henne inn i teltet til Sara, mor si. Han tok Rebekka til kone, og han elska henne. Slik fann Isak trøyst etter at mor hans var død.
Isak førte henne inn i teltet til Sara, sin mor. Han tok Rebekka til ekte, og hun ble hans hustru. Han elsket henne, og slik ble Isak trøstet etter sin mor.
←→