FLOGVIT
.bible

2. KorinterneKapittel 5

+ UndertekstGrunntekst← ForrigeNeste →
For vi vet at dersom vårt jordiske telthus blir revet ned, har vi en bygning fra Gud, et hus som ikke er laget med hender, et evig hjem i himmelen.
For vi veit at dersom det jordiske teltet vi bur i, blir rive ned, så har vi ein bygning frå Gud, eit hus som ikkje er laga med hender, evig i himmelen.
For i dette teltet sukker vi og lengter etter å bli ikledd vår himmelske bolig,
For i dette teltet sukkar vi og lengtar etter å bli ikledde bustaden vår frå himmelen.
om vi da blir funnet påkledd og ikke nakne.
Om vi då verkeleg blir funne ikledde og ikkje nakne.
For vi som er i dette teltet, sukker under en tung byrde. Vi vil ikke bli avkledd, men overkledd, slik at det dødelige blir oppslukt av livet.
For vi som er i dette teltet, sukkar under ei tung bør. Vi vil ikkje bli avkledde, men ikledde, så det dødelege kan bli oppslukt av livet.
Men han som har forberedt oss til nettopp dette, er Gud, som har gitt oss Ånden som pant.
Han som har førebudd oss til nettopp dette, er Gud, som har gjeve oss Anden som pant.
Derfor er vi alltid ved godt mot og vet at så lenge vi er hjemme i kroppen, er vi borte fra Herren.
Difor er vi alltid ved godt mot og veit at så lenge vi er heime i kroppen, er vi borte frå Herren.
For vi vandrer ved tro, ikke ved syn.
For vi vandrar i tru, ikkje i syn.
Vi er ved godt mot og vil heller flytte bort fra kroppen og være hjemme hos Herren.
Men vi er ved godt mot og vil heller flytta bort frå kroppen og heim til Herren.
Derfor setter vi vår ære i å være til behag for ham, enten vi er hjemme eller borte.
Difor set vi vår ære i å vera til hugnad for han, anten vi er heime eller borte.
For vi må alle stå frem for Kristi domstol, for at hver skal få igjen for det han har gjort mens han var i kroppen, enten godt eller ondt.
For vi må alle stå fram for Kristi domstol, så kvar og ein kan få att for det han har gjort i kroppen, anten godt eller vondt.
Siden vi altså kjenner frykten for Herren, søker vi å overbevise mennesker. For Gud er vi åpenbare, og jeg håper vi også er åpenbare for samvittigheten deres.
Sidan vi då kjenner frykta for Herren, prøver vi å overtala menneske. For Gud er vi openberra, og eg vonar at vi òg er openberra i samvita dykkar.
Vi anbefaler ikke oss selv for dere igjen, men gir dere en grunn til å rose oss, så dere kan svare dem som skryter av det ytre og ikke av det som er i hjertet.
Vi prøver ikkje å anbefala oss sjølve for dykk på nytt, men gjev dykk høve til å rosa dykk av oss, så de kan svara dei som rosar seg av det ytre og ikkje av det som er i hjartet.
For om vi er ute av oss selv, er det for Gud; om vi er ved sans og samling, er det for dere.
For om vi er frå sans og samling, er det for Gud. Om vi er ved sans og samling, er det for dykk.
For Kristi kjærlighet driver oss, vi som har kommet til denne erkjennelse: Én døde for alle, derfor døde alle.
For Kristi kjærleik tvingar oss. Vi har kome til den slutninga at éin døydde for alle, og difor har alle døydd.
Og han døde for alle, for at de som lever, ikke lenger skal leve for seg selv, men for ham som døde og sto opp for dem.
Og han døydde for alle, så dei som lever, ikkje lenger skal leva for seg sjølve, men for han som døydde og stod opp for dei.
Derfor kjenner vi fra nå av ingen på menneskelig vis. Selv om vi har kjent Kristus på menneskelig vis, kjenner vi ham ikke lenger slik.
Difor kjenner vi frå no av ingen etter kjøtet. Sjølv om vi har kjent Kristus etter kjøtet, kjenner vi han ikkje lenger slik.
Derfor, om noen er i Kristus, er han en ny skapning. Det gamle er forbi, se, det nye er kommet!
Difor, om nokon er i Kristus, er han ein ny skapning. Det gamle er borte. Sjå, alt har vorte nytt!
Men alt dette er fra Gud, som forsonet oss med seg selv ved Kristus og ga oss forsoningstjenesten.
Men alt dette er frå Gud, som forsona oss med seg sjølv ved Kristus og gav oss forsoningstenesta.
Det vil si at Gud var i Kristus og forsonte verden med seg selv. Han tilregner dem ikke deres overtredelser, og han har betrodd oss budskapet om forsoningen.
For det var Gud som i Kristus forsona verda med seg sjølv, så han ikkje tilreknar dei misgjerningane deira, og han har betrudd oss forsoningsordet.
Så er vi da sendebud for Kristus, og det er som om Gud formaner gjennom oss. Vi ber på Kristi vegne: La dere forsone med Gud!
Så er vi då utsendingar for Kristus, og det er som om Gud formanar gjennom oss. Vi bed på Kristi vegner: Lat dykk forsona med Gud!
Ham som ikke kjente til synd, gjorde han til synd for oss, for at vi i ham skulle bli Guds rettferdighet.
Han som ikkje kjende til synd, han gjorde Gud til synd for oss, så vi skulle bli Guds rettferd i han.
←→