FLOGVIT
.bible

DanielKapittel 10

+ UndertekstGrunntekst← ForrigeNeste →
I kong Kyros' tredje regjeringsår ble et ord åpenbart for Daniel, han som ble kalt Beltsasar. Ordet var sant og handlet om en stor strid. Han forsto ordet, for han fikk forståelse gjennom synet.
I det tredje året til Kyros, kongen av Persia, vart eit ord openberra for Daniel, som vart kalla Beltsasar. Ordet var sant og handla om ein stor strid. Han forstod ordet og fekk innsikt i synet.
På den tiden sørget jeg, Daniel, i tre hele uker.
I dei dagane sørgde eg, Daniel, i tre fulle veker.
Jeg spiste ikke velsmakende mat, hverken kjøtt eller vin kom i min munn, og jeg salvet meg ikke før de tre ukene var til ende.
Eg åt ikkje god mat, kjøt og vin kom ikkje i munnen min, og eg salva meg ikkje før dei tre vekene var omme.
På den tjuefjerde dagen i den første måneden sto jeg ved bredden av den store elven, det vil si Tigris.
På den tjuefjerde dagen i den første månaden var eg ved breidda av den store elva, det er Tigris.
Jeg løftet blikket og så, og se – der sto en mann kledd i lin, med et belte av rent gull fra Ufas rundt livet.
Eg lyfte blikket og såg, og sjå, der stod ein mann kledd i lin, og rundt hoftene hadde han eit belte av gull frå Ufas.
Kroppen hans var som krysolitt, ansiktet som lynet, øynene som flammende fakler, armene og føttene som blankt bronse, og lyden av hans ord var som drønnet av en folkemengde.
Kroppen hans var som krysolitt, andletet hans som eit lyn, auga hans som eldsfaklar, armane og føtene som skinnande bronse, og lyden av orda hans var som lyden av ei folkemengd.
Bare jeg, Daniel, så synet. Mennene som var med meg, så det ikke, men en stor redsel falt over dem, og de flyktet og gjemte seg.
Berre eg, Daniel, såg synet. Mennene som var med meg, såg ikkje synet, men ei stor redsle kom over dei, og dei rømde og gøymde seg.
Jeg ble igjen alene og så dette store synet. All kraft forlot meg, ansiktsfargen min skiftet til dødsblekhet, og jeg mistet all styrke.
Så vart eg åleine att og såg dette store synet. Det var inga kraft att i meg, andletsglansen min vart til bleikleik, og eg hadde inga kraft att.
Så hørte jeg lyden av hans ord, og da jeg hørte den, falt jeg i dyp søvn med ansiktet mot jorden.
Då høyrde eg lyden av orda hans, og då eg høyrde lyden av orda hans, fall eg i djup svevn med andletet mot jorda.
Da rørte en hånd ved meg og fikk meg opp på knærne og hendene.
Og sjå, ei hand rørte ved meg og fekk meg skjelvande opp på kne og handflater.
Han sa til meg: «Daniel, du høyt elskede mann, gi akt på ordene jeg taler til deg, og reis deg opp, for nå er jeg sendt til deg.» Da han sa dette, reiste jeg meg skjelvende.
Han sa til meg: «Daniel, du høgt elska mann, gjev akt på orda eg talar til deg, og reis deg opp, for no er eg send til deg.» Då han sa dette til meg, reiste eg meg skjelvande.
Han sa til meg: «Frykt ikke, Daniel! For fra den første dagen du satte deg fore å søke forståelse og ydmyke deg for din Gud, ble dine ord hørt. Og jeg er kommet på grunn av dine ord.
Så sa han til meg: «Ver ikkje redd, Daniel, for frå den første dagen du sette deg føre å forstå og audmjuka deg for din Gud, vart orda dine høyrde, og eg er komen på grunn av orda dine.
Fyrsten over Perserriket sto imot meg i tjueen dager. Men se, Mikael, en av de fremste fyrstene, kom meg til hjelp, og jeg ble tilbake der hos Persias konger.
Men fyrsten over Persia-riket stod imot meg i tjuéin dagar. Då kom Mikael, ein av dei øvste fyrstane, og hjelpte meg, for eg var att der ved sida av kongane av Persia.
Nå er jeg kommet for å gi deg forståelse av hva som skal hende ditt folk i de siste dager, for synet gjelder en fjern fremtid.»
No er eg komen for å la deg forstå kva som skal henda folket ditt i dei siste dagane, for synet gjeld framleis dagar som kjem.»
Da han talte disse ordene til meg, bøyde jeg ansiktet mot jorden og ble målløs.
Då han tala desse orda til meg, bøygde eg andletet mot jorda og vart mållaus.
Og se, en som lignet et menneske, rørte ved leppene mine. Da åpnet jeg munnen og talte. Jeg sa til ham som sto foran meg: «Min herre, av synet kom veer over meg, og jeg har ingen kraft igjen.
Og sjå, ein som likna eit menneske, rørte ved leppene mine. Då opna eg munnen og tala og sa til han som stod framfor meg: «Herre, på grunn av synet har smerter velta over meg, og eg har inga kraft att.
Hvordan kan min herres tjener tale med min herre? For nå er det ingen kraft igjen i meg, og det er ikke pust tilbake i meg.»
Korleis kan tenaren til min herre tala med min herre? For no er det inga kraft i meg, og det er ikkje pust att i meg.»
Da rørte han som så ut som et menneske, ved meg igjen og styrket meg.
Då rørte han som såg ut som eit menneske, ved meg att og styrkte meg.
Han sa: «Frykt ikke, du høyt elskede mann! Fred være med deg! Vær sterk, ja, vær sterk!» Da han talte til meg, kjente jeg meg styrket og sa: «Tal, min herre, for du har styrket meg.»
Han sa: «Ver ikkje redd, du høgt elska mann! Fred vere med deg! Ver sterk, ja, ver sterk!» Då han tala til meg, vart eg styrkt og sa: «Tal, min herre, for du har styrkt meg.»
Han sa: «Vet du hvorfor jeg er kommet til deg? Nå må jeg vende tilbake for å kjempe mot fyrsten over Persia, og når jeg drar ut, se, da kommer fyrsten over Grekenland.
Han sa: «Veit du kvifor eg har kome til deg? No må eg attende for å kjempa mot fyrsten av Persia, og når eg dreg ut, sjå, då kjem fyrsten av Hellas.
Men jeg vil fortelle deg det som er skrevet i sannhetens bok. Det er ingen som står sammen med meg mot disse, unntatt Mikael, deres fyrste.
Men eg vil fortelja deg det som er skrive i sanningsboka. Det er ingen som står saman med meg mot desse, utan Mikael, fyrsten dykkar.»
←→