FLOGVIT
.bible

DommerneKapittel 3

+ UndertekstGrunntekst← ForrigeNeste →
Dette er dei folka som Herren lét bli att for å prøva Israel med, alle dei som ikkje hadde kjent til krigane i Kanaan.
Dette er de folkeslagene som Herren lot bli igjen for å prøve Israel med dem – alle de som ikke hadde opplevd noen av krigene i Kanaan.
Det var berre for at dei komande slektene av israelittane skulle læra seg krig, dei som ikkje hadde kjent til dette før.
Det var bare for at de kommende slekter av israelitter skulle lære å føre krig – de som ikke hadde kjent til det før.
Det var dei fem filisterfyrstane, alle kanaanearane, sidonarane og hevittane som budde i Libanon-fjella, frå Baal-Hermon-fjellet til vegen inn til Hamat.
Det var de fem filisterfyrstene, alle kanaaneerne, sidonerne og hevittene som bodde i Libanon-fjellene, fra Baal-Hermon-fjellet til veien inn mot Hamat.
Desse folka var der for å prøva Israel, så ein kunne sjå om dei ville lyda Herrens bod, dei boda han hadde gjeve fedrane deira gjennom Moses.
De ble der for å prøve Israel, så det kunne vise seg om de ville adlyde Herrens bud, de som han hadde gitt fedrene deres gjennom Moses.
Israelittane budde midt mellom kanaanearane, hetittane, amorittane, perisittane, hevittane og jebusittane.
Israelittene bodde midt iblant kanaaneerne, hetittene, amorittene, perisittene, hevittene og jebusittene.
Dei tok døtrene deira til koner og gav sine eigne døtrer til sønene deira, og dei dyrka gudane deira.
De tok døtrene deres til koner og ga sine egne døtre til sønnene deres, og de dyrket gudene deres.
Israelittane gjorde det som var vondt i Herrens auge. Dei gløymde Herren, sin Gud, og dyrka Baal-gudane og Asjera-stolpane.
Israelittene gjorde det som var ondt i Herrens øyne. De glemte Herren sin Gud og dyrket Ba'al-gudene og Asjera-stolpene.
Då vart Herren brennande harm på Israel og selde dei til Kusjan-Risjatajim, kongen i Aram-Naharajim. Israelittane tente Kusjan-Risjatajim i åtte år.
Da flammet Herrens vrede opp mot Israel, og han solgte dem til Kusjan-Risjatajim, kongen av Aram-Naharajim. Israelittene tjente Kusjan-Risjatajim i åtte år.
Då ropa israelittane til Herren, og Herren reiste opp ein frelsar for dei som berga dei: Otniel, son til Kenas, yngre bror til Kaleb.
Da ropte israelittene til Herren, og Herren reiste opp en frelser for dem som fridde dem ut: Otniel, sønn av Kenas, Kalebs yngre bror.
Herrens Ande kom over han, og han vart dommar i Israel. Han drog ut til strid, og Herren gav Kusjan-Risjatajim, kongen i Aram, i hans hand. Han sigra over Kusjan-Risjatajim.
Herrens Ånd kom over ham, og han ble dommer i Israel. Han dro ut til krig, og Herren ga Kusjan-Risjatajim, kongen av Aram, i hans hånd. Han fikk overmakt over Kusjan-Risjatajim.
Israelittane gjorde på nytt det som var vondt i Herrens auge. Då gav Herren Eglon, kongen i Moab, makt over Israel, fordi dei hadde gjort det som var vondt i Herrens auge.
Israelittene gjorde igjen det som var ondt i Herrens øyne. Da styrket Herren moabitterkongen Eglon mot Israel, fordi de hadde gjort det som var ondt i Herrens øyne.
Eglon samla ammonittane og amalekittane med seg, drog ut og slo Israel. Dei tok Palmebyen.
Han samlet ammonittene og amalekittene om seg, dro ut og slo Israel, og de tok Palmebyen.
Då ropa israelittane til Herren, og Herren reiste opp ein frelsar for dei: Ehud, son til Gera, ein benjaminitt som var venstrehendt. Israelittane sende han med skattegåve til Eglon, kongen i Moab.
Da ropte israelittene til Herren, og Herren reiste opp en frelser for dem: Ehud, sønn av Gera, en benjaminitt som var keivhendt. Israelittene sendte med ham en tributt til moabitterkongen Eglon.
Ehud laga seg eit tvieggja sverd, ein gomed langt, og festa det under kleda på høgre låret.
Ehud laget seg et tveegget sverd, en gomed langt, og festet det under kappen på høyre hofte.
Han bar fram skattegåva til Eglon, kongen i Moab. Eglon var ein svært feit mann.
Han bar fram tributten til moabitterkongen Eglon. Eglon var en svært feit mann.
Då han var ferdig med å gje frå seg skattegåva, sende han bort folka som hadde bore henne.
Da han var ferdig med å overrekke tributten, sendte han av sted folkene som hadde båret den.
Men sjølv snudde han ved steinfigurane ved Gilgal og sa: «Eg har eit hemmeleg ord til deg, konge.» Kongen sa: «Stille!» Og alle som stod hos han, gjekk ut.
Men selv vendte han om ved steinbildene ved Gilgal og sa: «Jeg har et hemmelig budskap til deg, konge.» Kongen sa: «Stille!» Og alle som sto hos ham, gikk ut.
Ehud gjekk inn til han der han sat åleine i det svale rommet på taket. Ehud sa: «Eg har eit ord frå Gud til deg.» Då reiste kongen seg frå stolen.
Ehud gikk inn til ham der han satt alene i sitt svale takkammer. Ehud sa: «Jeg har et budskap fra Gud til deg.» Da reiste kongen seg fra stolen.
Ehud rette ut venstre handa, greip sverdet frå høgre låret og støytte det i magen på han.
Ehud rakte ut venstre hånd, grep sverdet fra høyre hofte og støtte det i magen hans.
Også handtaket gjekk inn etter bladet, og feittet slutta seg om bladet. For han drog ikkje sverdet ut or magen, og det kom ut bak.
Også skjeftet trengte inn etter bladet, og fettet lukket seg om bladet. Han trakk ikke sverdet ut av magen, og det kom ut baktil.
Ehud gjekk ut gjennom forhallen, stengde dørene til takrommet etter seg og låste.
Ehud gikk ut gjennom søylegangen, lukket dørene til takkammeret etter seg og låste.
Då han var gått, kom tenarane og såg at dørene til takrommet var låste. Dei tenkte: «Han gjer visst frå seg i det svale rommet.»
Da han var gått, kom tjenerne inn. De så at dørene til takkammeret var låst og sa: «Han gjør visst sitt fornødne i det svale kammeret.»
Dei venta til dei vart skamfulle, men han opna ikkje dørene til rommet. Då tok dei nøkkelen og låste opp, og der låg herren deira død på golvet.
De ventet til de ble forlegen. Men da han fortsatt ikke åpnet dørene til takkammeret, tok de nøkkelen og låste opp. Og se, deres herre lå død på gulvet.
Medan dei drygde, hadde Ehud kome seg unna. Han gjekk forbi steinfigurane og slapp unna til Seira.
Mens de nølte, kom Ehud seg unna. Han passerte steinbildene og flyktet til Se'ira.
Då han kom fram, bles han i horn i Efraim-fjella. Israelittane gjekk ned frå fjella saman med han, og han gjekk føre dei.
Da han kom dit, blåste han i hornet i Efraim-fjellene. Israelittene dro ned fra fjellet sammen med ham, og han gikk foran dem.
Han sa til dei: «Følg meg, for Herren har gjeve fiendane dykkar, moabittane, i hendene dykkar.» Dei følgde han og tok vadeplassane over Jordan mot Moab, og dei lét ingen koma over.
Han sa til dem: «Følg etter meg! For Herren har gitt fiendene deres, moabittene, i deres hånd.» De fulgte etter ham, tok vadestedene over Jordan mot Moab og lot ingen komme over.
Den gongen slo dei om lag ti tusen moabittar, alle kraftige og djerve menn. Ingen slapp unna.
Den gangen slo de ned omkring ti tusen moabitter, alle kraftige og tapre menn. Ingen slapp unna.
Etter han kom Sjamgar, son til Anat. Han slo seks hundre filistarar med ein oksestav. Han òg frelste Israel.
Etter ham kom Sjamgar, sønn av Anat. Han slo ned seks hundre filistere med en oksedriverstav. Også han frelste Israel.
←→