FLOGVIT
.bible

JosvaKapittel 14

+ UndertekstGrunntekst← ForrigeNeste →
Dette er det israelittane fekk som arv i Kanaan-landet, det som presten Elasar og Josva, son til Nun, og overhovuda for ættefedrane til Israels stammar delte ut til dei.
Arven deira vart fordelt ved loddkasting, slik Herren hadde pålagt Moses, til dei ni og ein halv stammane.
For Moses hadde gjeve dei to og ein halv stammane arven deira på austsida av Jordan, men levittane gav han ikkje nokon arv midt iblant dei.
For Josefs søner utgjorde to stammar, Manasse og Efraim. Dei gav ikkje levittane nokon del av landet, berre byar å bu i og beitemarkene rundt dei til feet og eigedommen deira.
Slik Herren hadde pålagt Moses, slik gjorde israelittane, og dei delte landet.
Då kom Juda-sønene til Josva i Gilgal, og kenisitten Kaleb, son til Jefunne, sa til han: «Du veit kva Herren sa til gudsmannen Moses om meg og om deg i Kadesj-Barnea.
Eg var førti år gammal då Moses, Herrens tenar, sende meg frå Kadesj-Barnea for å speida ut landet, og eg gav han eit svar etter det som låg meg på hjartet.
Den dagen svor Moses og sa: 'Sannleg, det landet foten din har tråkka på, skal vera din arv og borna dine sin arv til evig tid, fordi du har følgt Herren, min Gud, heilhjarta.'
Og no, sjå, Herren har halde meg i live, slik han lova. Det er no førtifem år sidan Herren sa dette til Moses, medan Israel vandra i øydemarka. Og no, sjå, eg er i dag åttifem år gammal.
Eg er framleis like sterk i dag som den dagen Moses sende meg ut. Som krafta mi var den gongen, slik er ho no, både til krig og til å fara ut og inn.
Så gjev meg no dette fjellandet som Herren tala om den dagen. For du høyrde den dagen at anakittane bur der, og at byane er store og befesta. Kanskje vil Herren vera med meg, så eg kan driva dei ut, slik Herren har sagt.»
Difor har Hebron vore arven til kenisitten Kaleb, son til Jefunne, til denne dag, fordi han følgde Herren, Israels Gud, heilhjarta.
←→