FLOGVIT
.bible

JesajaKapittel 40

+ UndertekstGrunntekst← FørreNeste →Bidra
Vis trøstebudskapetJesajas trøstebok begynner

Jesaja 40 markerer begynnelsen på «Trøsteboken» (kap. 40-66). Etter domsprofetier kommer nå løfter om trøst og gjenopprettelse. Kapitlet åpner med det berømte «Trøst, trøst mitt folk» og inneholder noen av Bibelens mest majestiske beskrivelser av Gud.

1

Trøst, trøst mitt folk

Trøyst, trøyst folket mitt, seier dykkar Gud. Tal til hjarta åt Jerusalem og rop til henne at stridstenesta hennar er fullenda, at skulda hennar er betalt, at ho har fått dobbelt av Herrens hand for alle syndene sine.

v.1, 2
2

Røsten i ørkenen

Ei røyst ropar: Rydd veg for Herren i øydemarka, jamn ein hovudveg i det aude landet for vår Gud!

v.3
3

Herrens herlighet åpenbares

Kvar dal skal hevast, kvart fjell og kvar haug skal senkast. Det bakkete skal verta flat mark, og fjellryggane skal verta sletter. Herrens herlegdom skal openberrast, og alt kjøt skal sjå det saman, for Herrens munn har tala.

v.4, 5
4

Alt kjøtt er gress

Ei røyst seier: «Rop!» Og eg seier: «Kva skal eg ropa?» Alt kjøt er gras, og all deira prakt er som blomen på marka. Graset visnar, blomen falmnar, for Herrens ande blæs på det. Sanneleg, folket er gras. Graset visnar, blomen falmnar, men ordet frå vår Gud står fast til evig tid.

v.6, 7, 8
5

Gledebud til Sion

Stig opp på eit høgt fjell, du som ber gledebod til Sion! Lyft røysta di med kraft, du som ber gledebod til Jerusalem! Lyft henne, ver ikkje redd! Sei til byane i Juda: Sjå, her er dykkar Gud!

v.9
6

Hyrden og lammene

Som ein gjetar skal han gjeta flokken sin, med armen sin skal han samla lamma og bera dei ved barmen, og varsamt skal han leia dei som gjev die.

v.11
7

Hvem har målt havet?

Kven har målt vatnet med si hole hand og mælt himmelen med fingerspenn? Kven har samla støvet på jorda i eit tredingsmål og vege fjella på vekt og haugane på skålvekt?

v.12
8

Folkeslagene er som en dråpe

Sjå, folkeslaga er som ein drope i ei bytte, og som støv på ei vektskål vert dei rekna. Sjå, øyane er som fint støv han løfter.

v.15
9

Hvem er Gud lik?

Kven vil de likna Gud med? Kva bilete vil de samanlikna han med?

v.18
10

Han som troner over jorden

Han tronar over jordkrinsen, og dei som bur der, er som grashopper. Han breier ut himmelen som eit tynt slør og spenner han ut som eit telt å bu i.

v.22
11

Løft øynene mot det høye

Lyft auga mot det høge og sjå: Kven har skapt alt dette? Han som fører hæren deira ut i tal og kallar dei alle ved namn. På grunn av hans store makt og veldige kraft manglar ikkje ein einaste.

v.26
12

De som venter på Herren

Men dei som ventar på Herren, får ny kraft. Dei lyfter vengene som ørnar, dei spring og vert ikkje slitne, dei går og vert ikkje trøytte.

v.31
Trøyst, trøyst folket mitt, seier dykkar Gud.
Tal til hjarta åt Jerusalem og rop til henne at stridstenesta hennar er fullenda, at skulda hennar er betalt, at ho har fått dobbelt av Herrens hand for alle syndene sine.
Ei røyst ropar: Rydd veg for Herren i øydemarka, jamn ein hovudveg i det aude landet for vår Gud!
Kvar dal skal hevast, kvart fjell og kvar haug skal senkast. Det bakkete skal verta flat mark, og fjellryggane skal verta sletter.
Herrens herlegdom skal openberrast, og alt kjøt skal sjå det saman, for Herrens munn har tala.
Ei røyst seier: «Rop!» Og eg seier: «Kva skal eg ropa?» Alt kjøt er gras, og all deira prakt er som blomen på marka.
Graset visnar, blomen falmnar, for Herrens ande blæs på det. Sanneleg, folket er gras.
Graset visnar, blomen falmnar, men ordet frå vår Gud står fast til evig tid.
Stig opp på eit høgt fjell, du som ber gledebod til Sion! Lyft røysta di med kraft, du som ber gledebod til Jerusalem! Lyft henne, ver ikkje redd! Sei til byane i Juda: Sjå, her er dykkar Gud!
Sjå, Herren Gud kjem med velde, og armen hans rår for han. Sjå, løna hans er med han, og gjengjeldinga hans går føre han.
Som ein gjetar skal han gjeta flokken sin, med armen sin skal han samla lamma og bera dei ved barmen, og varsamt skal han leia dei som gjev die.
Kven har målt vatnet med si hole hand og mælt himmelen med fingerspenn? Kven har samla støvet på jorda i eit tredingsmål og vege fjella på vekt og haugane på skålvekt?
Kven har granska Herrens Ande, og kven var rådgjevaren hans som kunne gje han kunnskap?
Kven rådførte han seg med så dei gav han innsikt og lærte han rettens veg? Kven lærte han kunnskap og viste han vegen til forstand?
Sjå, folkeslaga er som ein drope i ei bytte, og som støv på ei vektskål vert dei rekna. Sjå, øyane er som fint støv han løfter.
Libanon strekkjer ikkje til som brensel, og dyra der er ikkje nok til brennoffer.
Alle folkeslaga er som ingenting framfor han, som tomleik og tomrom vert dei rekna for han.
Kven vil de likna Gud med? Kva bilete vil de samanlikna han med?
Eit gudebilete? Det støyper handverkaren, og gullsmeden kler det med gull og smir sølvkjeder til det.
Den som er for fattig til ei slik gåve, vel ut tre som ikkje rotnar. Han finn seg ein kunnig handverkar til å laga eit gudebilete som ikkje veltar.
Veit de ikkje? Har de ikkje høyrt? Er det ikkje fortalt dykk frå opphavet? Har de ikkje skjøna det sidan jorda vart grunnlagd?
Han tronar over jordkrinsen, og dei som bur der, er som grashopper. Han breier ut himmelen som eit tynt slør og spenner han ut som eit telt å bu i.
Han gjer fyrstane til ingenting, dommarane på jorda gjer han til tomleik.
Knapt er dei planta, knapt er dei sådde, knapt har stamma deira slege rot i jorda, så blæs han på dei, og dei visnar, og stormen fører dei bort som halm.
Kven vil de likna meg med, kven er eg lik? seier Den heilage.
Lyft auga mot det høge og sjå: Kven har skapt alt dette? Han som fører hæren deira ut i tal og kallar dei alle ved namn. På grunn av hans store makt og veldige kraft manglar ikkje ein einaste.
Kvifor seier du, Jakob, og talar du, Israel: Vegen min er løynd for Herren, og retten min går Gud min forbi?
Veit du ikkje, har du ikkje høyrt? Herren er ein evig Gud, skaparen av endane på jorda. Han vert ikkje trøytt og ikkje sliten. Hans forstand er urannsakeleg.
Han gjev den trøytte kraft, og den som manglar styrke, gjev han rikeleg med makt.
Sjølv unge gutar vert trøytte og slitne, og dei utvalde unge snublar og fell.
Men dei som ventar på Herren, får ny kraft. Dei lyfter vengene som ørnar, dei spring og vert ikkje slitne, dei går og vert ikkje trøytte.
←→