FLOGVIT
.bible

JohannesKapittel 11

+ UndertekstGrunntekst← ForrigeNeste →
Vis tegnetFire dager i graven

Det største tegnet før Jesu egen oppstandelse: Lasarus har vært død i fire dager. Jesus viser at han er «oppstandelsen og livet» ved å kalle sin venn tilbake fra døden.

1

Lasarus er syk

Det var en mann som var syk, Lasarus fra Betania, landsbyen der Maria og hennes søster Marta bodde. Søstrene sendte derfor bud til Jesus og sa: «Herre, han som du er glad i, er syk.»

v.1, 3
2

Denne sykdommen fører ikke til døden

Da Jesus hørte dette, sa han: «Denne sykdommen fører ikke til døden, men skal være til Guds ære, så Guds Sønn kan bli herliggjort gjennom den.»

v.4
3

Jesus ventet to dager

Da han hørte at Lasarus var syk, ble han likevel værende to dager til på stedet der han var.

v.6
4

Lasarus er død

Da sa Jesus rett ut til dem: «Lasarus er død. Og for deres skyld er jeg glad for at jeg ikke var der, så dere kan komme til tro. Men la oss gå til ham.»

v.14, 15
5

Fire dager i graven

Da Jesus kom fram, fant han at Lasarus allerede hadde ligget fire dager i graven.

v.17
6

Marta møter Jesus

Marta sa til Jesus: «Herre, hvis du hadde vært her, ville ikke broren min ha dødd. Men også nå vet jeg at alt du ber Gud om, vil Gud gi deg.»

v.21, 22
7

Jeg er oppstandelsen og livet

Jesus sa til henne: «Jeg er oppstandelsen og livet. Den som tror på meg, skal leve selv om han dør.

v.25
8

Jesus gråt

Da Jesus så henne gråte, og jødene som var kommet sammen med henne også gråt, ble han dypt beveget i ånden og rystet i sitt indre. Jesus gråt.

v.33, 35
9

Rull steinen bort

Jesus sa: «Ta bort steinen!» Marta, den dødes søster, sa til ham: «Herre, det lukter alt, for han har ligget der i fire dager.» Jesus sa til henne: «Sa jeg ikke til deg at hvis du tror, skal du se Guds herlighet?»

v.39, 40
10

Lasarus, kom ut!

Da han hadde sagt dette, ropte han med høy røst: «Lasarus, kom ut!» Da kom den døde ut, med føtter og hender bundet med liksvøp og med et tørkle over ansiktet. Jesus sa til dem: «Løs ham og la ham gå!»

v.43, 44
11

Mange kom til tro

Mange av jødene som var kommet til Maria og hadde sett det Jesus gjorde, kom til tro på ham.

v.45
Det var ein mann som var sjuk, Lasarus frå Betania, landsbyen der Maria og syster hennar Marta budde.
Det var Maria som hadde salva Herren med velluktande olje og tørka føtene hans med håret sitt. Det var bror hennar, Lasarus, som var sjuk.
Systrene sende då bod til Jesus og sa: «Herre, han du er glad i, er sjuk.»
Då Jesus høyrde det, sa han: «Denne sjukdomen fører ikkje til døden, men er til Guds ære, så Guds Son skal bli herleggjord gjennom han.»
Jesus elska Marta og syster hennar og Lasarus.
Læresveinane sa til han: «Rabbi, nettopp no prøvde jødane å steina deg, og så vil du fara dit att?»
Jesus svara: «Er det ikkje tolv timar i dagen? Den som går om dagen, snublar ikkje, for han ser lyset frå denne verda.
Men Jesus hadde tala om døden hans. Dei trudde han tala om vanleg søvn.
Og for dykkar skuld er eg glad at eg ikkje var der, så de kan koma til tru. Men lat oss gå til han.»
Tomas, som vart kalla Didymos, sa til dei andre læresveinane: «Lat oss gå, vi òg, så vi kan døy saman med han.»
Då Jesus kom, fann han at Lasarus alt hadde lege fire dagar i grava.
Mange av jødane hadde kome til Marta og Maria for å trøysta dei i sorga over bror deira.
Jesus sa til henne: «Eg er oppstoda og livet. Den som trur på meg, skal leva om han så døyr.
Og kvar den som lever og trur på meg, skal aldri i æva døy. Trur du dette?»
Ho sa til han: «Ja, Herre, eg trur at du er Messias, Guds Son, han som skal koma til verda.»
Då ho hadde sagt dette, gjekk ho og kalla på Maria, syster si, og kviskra til henne: «Meisteren er her og spør etter deg.»
Då Maria høyrde det, reiste ho seg straks og gjekk til han.
Då jødane som var i huset hos henne og trøysta henne, såg at Maria reiste seg brått og gjekk ut, følgde dei etter henne. Dei trudde ho gjekk til grava for å gråta der.
Då Maria kom dit Jesus var og fekk sjå han, fall ho ned for føtene hans og sa: «Herre, hadde du vore her, hadde ikkje bror min døydd.»
Då Jesus såg henne gråta, og såg at jødane som var med henne, også gråt, vart han opprørt i ånda og skaka i sitt indre.
Jesus gret.
Men nokre av dei sa: «Kunne ikkje han som opna auga på den blinde, ha hindra at denne mannen døydde?»
Jesus var igjen opprørt i sitt indre og gjekk til grava. Det var ei hole, og ein stein låg framfor opninga.
Jesus sa: «Ta bort steinen!» Marta, syster til den døde, sa til han: «Herre, det luktar alt, for han har lege der i fire dagar.»
Så tok dei bort steinen. Jesus lyfte blikket mot himmelen og sa: «Far, eg takkar deg fordi du har høyrt meg.
Eg visste at du alltid høyrer meg. Men eg sa det for folket som står her, så dei skal tru at du har sendt meg.»
Då kom den døde ut, med føter og hender bundne med gravbind og med eit tørkle over andletet. Jesus sa til dei: «Løys han og lat han gå!»
Men nokre av dei gjekk til farisearane og fortalde dei kva Jesus hadde gjort.
Overprestane og farisearane kalla saman Rådet og sa: «Kva skal vi gjera? Denne mannen gjer mange teikn.
Lèt vi han halda på slik, kjem alle til å tru på han. Då kjem romarane og tek frå oss både den heilage staden og folket vårt.
Ein av dei, Kaifas, som var øvsteprest det året, sa til dei: «De skjønar ingenting!
De tenkjer ikkje på at det er betre for dykk at eitt menneske døyr for folket, enn at heile folket går til grunne.»
Dette sa han ikkje av seg sjølv, men fordi han var øvsteprest det året, profeterte han at Jesus skulle døy for folket.
Ja, ikkje berre for folket, men for å samla til eitt dei Guds born som er spreidde rundt omkring.
Frå den dagen la dei planar om å drepa han.
Difor gjekk ikkje Jesus lenger ope omkring mellom jødane, men drog bort derifrå til ein by som heitte Efraim, i nærleiken av øydemarka. Der vart han verande saman med læresveinane.
Det var snart påske, jødane si høgtid, og mange drog opp til Jerusalem frå landsbygda før påske for å reinsa seg.
Dei leita etter Jesus, og medan dei stod i tempelet, sa dei til kvarandre: «Kva trur de? Kjem han til høgtida eller ikkje?»
Overprestane og farisearane hadde gjeve ordre om at dersom nokon fekk vita kvar han var, skulle dei melda frå, så dei kunne gripa han.
←→