FLOGVIT
.bible

LukasKapittel 2

+ UndertekstGrunntekst← ForrigeNeste →
Vis julefortellingenJesu fødsel i Betlehem

Lukas 2 er det klassiske juleevangeliet som leses i kirker over hele verden hver julaften. Det forteller om Jesu fødsel i Betlehem, hyrdene på marken, englenes lovsang, og de første som tilba Frelseren.

1

Keiser Augustus' folketelling

I de dager gikk det ut en befaling fra keiser Augustus om at hele verden skulle skrives inn i manntall. Dette var den første innskrivningen, og den fant sted mens Kvirinius var landshøvding i Syria.

v.1, 2
2

Josef og Maria til Betlehem

Alle dro av sted for å la seg innskrive, hver til sin by. Også Josef dro opp fra Galilea, fra byen Nasaret, til Judea, til Davids by som heter Betlehem, fordi han var av Davids hus og ætt. Han skulle la seg innskrive sammen med Maria, som var lovet bort til ham, og som ventet barn.

v.3, 4, 5
3

Frelseren er født

Mens de var der, kom tiden da hun skulle føde. Hun fødte sin førstefødte sønn, svøpte ham og la ham i en krybbe, for det var ikke plass til dem i herberget.

v.6, 7
4

Hyrdene på marken

Det var noen gjetere i samme trakt som holdt seg ute på marken og voktet flokken sin om natten.

v.8
5

Engelens budskap

Da sto en Herrens engel foran dem, og Herrens herlighet strålte omkring dem. De ble grepet av stor frykt. Men engelen sa til dem: «Frykt ikke! For se, jeg forkynner dere en stor glede, en glede for hele folket:

v.9, 10
6

«I dag er det født dere en frelser»

I dag er det født dere en frelser i Davids by; han er Kristus, Herren. Og dette skal være tegnet for dere: Dere skal finne et barn som er svøpt og ligger i en krybbe.»

v.11, 12
7

Englenes lovsang

Med ett var det sammen med engelen en himmelsk hærskare, som lovpriste Gud og sa: «Ære være Gud i det høyeste, og fred på jorden blant mennesker som Gud har behag i.»

v.13, 14
8

Hyrdene finner barnet

Da englene hadde forlatt dem og dratt tilbake til himmelen, sa gjeterne til hverandre: «La oss gå inn til Betlehem og se dette som har hendt, det som Herren har kunngjort for oss.» De skyndte seg av sted og fant Maria og Josef og det lille barnet som lå i krybben.

v.15, 16
9

Hyrdene forteller

Da de hadde sett ham, fortalte de om det som var blitt sagt dem om dette barnet. Alle som hørte det, undret seg over det gjeterne fortalte.

v.17, 18
10

Maria gjemte ordene i sitt hjerte

Men Maria tok vare på alt dette og grunnet på det i sitt hjerte.

v.19
11

Omskjærelsen og navngivningen

Da åtte dager var gått og han skulle omskjæres, fikk han navnet Jesus, det navnet engelen hadde gitt ham før han ble unnfanget i mors liv.

v.21
12

Simeon og Anna i tempelet

I Jerusalem var det en mann som het Simeon. Han var en rettferdig og gudfryktig mann som ventet på Israels trøst, og Den hellige ånd var over ham. Den hellige ånd hadde åpenbart for ham at han ikke skulle se døden før han hadde sett Herrens Salvede. Ledet av Ånden kom han til tempelet. Og da foreldrene bar barnet Jesus inn for å gjøre med ham som loven påbød, tok Simeon ham i armene sine, priste Gud og sa: «Herre, nå lar du din tjener fare herfra i fred, slik som du har lovet. For mine øyne har sett din frelse, som du har beredt for alle folks åsyn, et lys til åpenbaring for hedningene og til ære for ditt folk Israel.»

v.25, 26, 27, 28, 29, 30, 31, 32
Parallelle tekster1 parallell i dette kapitlet
Jesu fødselML

Matteus forteller om vismennene, Lukas om hyrdene.

MatteusMatt 2:1-12

1Då Jesus var fødd i Betlehem i Judea, i kong Herodes si tid, kom det vise menn frå Austen til Jerusalem.

2Dei spurde: «Kvar er han som er fødd til å vera jødanes konge? For vi såg stjerna hans gå opp og har kome for å tilbe han.»

3Då kong Herodes høyrde dette, vart han uroa, og heile Jerusalem med han.

4Han kalla saman alle overprestane og dei skriftlærde i folket og spurde dei ut om kvar Messias skulle bli fødd.

5Dei svara han: «I Betlehem i Judea, for slik står det skrive gjennom profeten:

6Og du, Betlehem i Juda land, er slett ikkje den minste blant fyrstane i Juda. For frå deg skal det koma ein leiar som skal vera hyrding for folket mitt Israel.»

7Då kalla Herodes dei vise mennene til seg i løynd og spurde dei nøye ut om kva tid stjerna hadde vist seg.

8Så sende han dei til Betlehem og sa: «Gå og leit nøye etter barnet. Og når de finn det, så meld frå til meg, så eg òg kan koma og tilbe det.»

9Då dei hadde høyrt på kongen, drog dei av stad. Og sjå, stjerna som dei hadde sett gå opp, gjekk føre dei til ho kom og stod stille over staden der barnet var.

10Då dei såg stjerna, vart dei fylte av overlag stor glede.

11Dei gjekk inn i huset og såg barnet hos Maria, mor hans. Då fall dei ned og tilbad det, og dei opna skattane sine og bar fram gåver til det: gull, røykjelse og myrra.

12Og då dei i ein draum fekk ei åtvaring om ikkje å fara attende til Herodes, drog dei ein annan veg heim til landet sitt.

Lukas(du leser)

1I dei dagane gjekk det ut ei befaling frå keisar Augustus om at heile verda skulle skrivast i manntall.

2Dette var den fyrste innskrivinga, og ho fann stad medan Kvirinius var landshovding i Syria.

3Og alle drog av stad for å la seg skriva inn, kvar til sin eigen by.

4Også Josef drog opp frå Galilea, frå byen Nasaret, til Judea, til Davidsbyen som heiter Betlehem, fordi han var av Davids hus og ætt.

5Han skulle skriva seg inn saman med Maria, som var lova bort til han, og som venta barn.

6Medan dei var der, kom tida då ho skulle føda.

7Og ho fødde son sin, den førstefødde, sveipte han og la han i ei krubbe, for det var ikkje rom for dei i herberget.

8Det var nokre gjetarar der i området som var ute på marka og heldt vakt over flokken sin om natta.

9Då stod ein engel frå Herren framfor dei, og Herrens herlegdom lyste omkring dei, og dei vart gripne av stor frykt.

10Men engelen sa til dei: «Ver ikkje redde! For sjå, eg kjem med bod til dykk om ei stor glede, ei glede for heile folket:

11I dag er det fødd dykk ein frelsar i Davidsbyen. Han er Kristus, Herren.

12Og dette skal vera teiknet for dykk: De skal finna eit barn som er sveipt og ligg i ei krubbe.»

13Med eitt var det ein stor himmelsk hærskare saman med engelen, som lova Gud og sa:

14«Ære vere Gud i det høgste, og fred på jorda blant menneske som Gud har velvilje for!»

15Då englane hadde fare frå dei opp til himmelen, sa gjetarane til kvarandre: «Lat oss gå inn til Betlehem og sjå dette som har hendt, det som Herren har kunngjort for oss.»

16Så skunda dei seg dit og fann Maria og Josef og det vesle barnet som låg i krubba.

17Då dei fekk sjå det, fortalde dei det som var sagt til dei om dette barnet.

18Alle som høyrde på, undra seg over det gjetarane fortalde dei.

19Men Maria gøymde alt dette i hjarta sitt og grunda på det.

20Gjetarane vende attende og lova og prisa Gud for alt dei hadde høyrt og sett, slik det var sagt til dei.

I dei dagane gjekk det ut ei befaling frå keisar Augustus om at heile verda skulle skrivast i manntall.
Dette var den fyrste innskrivinga, og ho fann stad medan Kvirinius var landshovding i Syria.
Og alle drog av stad for å la seg skriva inn, kvar til sin eigen by.
Også Josef drog opp frå Galilea, frå byen Nasaret, til Judea, til Davidsbyen som heiter Betlehem, fordi han var av Davids hus og ætt.
Han skulle skriva seg inn saman med Maria, som var lova bort til han, og som venta barn.
Medan dei var der, kom tida då ho skulle føda.
Og ho fødde son sin, den førstefødde, sveipte han og la han i ei krubbe, for det var ikkje rom for dei i herberget.
Det var nokre gjetarar der i området som var ute på marka og heldt vakt over flokken sin om natta.
Då stod ein engel frå Herren framfor dei, og Herrens herlegdom lyste omkring dei, og dei vart gripne av stor frykt.
Men engelen sa til dei: «Ver ikkje redde! For sjå, eg kjem med bod til dykk om ei stor glede, ei glede for heile folket:
I dag er det fødd dykk ein frelsar i Davidsbyen. Han er Kristus, Herren.
Og dette skal vera teiknet for dykk: De skal finna eit barn som er sveipt og ligg i ei krubbe.»
Med eitt var det ein stor himmelsk hærskare saman med engelen, som lova Gud og sa:
«Ære vere Gud i det høgste, og fred på jorda blant menneske som Gud har velvilje for!»
Då englane hadde fare frå dei opp til himmelen, sa gjetarane til kvarandre: «Lat oss gå inn til Betlehem og sjå dette som har hendt, det som Herren har kunngjort for oss.»
Så skunda dei seg dit og fann Maria og Josef og det vesle barnet som låg i krubba.
Då dei fekk sjå det, fortalde dei det som var sagt til dei om dette barnet.
Alle som høyrde på, undra seg over det gjetarane fortalde dei.
Men Maria gøymde alt dette i hjarta sitt og grunda på det.
Gjetarane vende attende og lova og prisa Gud for alt dei hadde høyrt og sett, slik det var sagt til dei.
Då åtte dagar var gått og han skulle omskjerast, fekk han namnet Jesus, det namnet engelen hadde gjeve han før han vart avla i mors liv.
Då reinsingsdagane deira var omme etter Moselova, førte dei han opp til Jerusalem for å bera han fram for Herren.
For det står skrive i Herrens lov: «Alt førstefødd av hankjønn som opnar morslivet, skal kallast heilagt for Herren.»
Dei skulle òg bera fram offer slik det er sagt i Herrens lov: eit par turtelduer eller to dueungar.
I Jerusalem var det ein mann som heitte Simeon. Han var ein rettferdig og gudfryktig mann som venta på Israels trøyst, og Den heilage ande var over han.
Den heilage ande hadde late han vita at han ikkje skulle sjå døden før han hadde sett Herrens Messias.
Driven av Anden kom han til tempelet. Og då foreldra bar inn Jesusbarnet for å gjera med han det som var sedvane etter lova,
tok Simeon barnet i armane sine, lova Gud og sa:
«Herre, no lèt du tenaren din fara herifrå i fred, slik som du har lova.
For augo mine har sett di frelse,
som du har gjort i stand framfor andletet på alle folk,
eit lys til openberring for folkeslaga og til ære for folket ditt, Israel.»
Far hans og mor hans undra seg over det som vart sagt om han.
Simeon velsigna dei og sa til Maria, mor hans: «Sjå, dette barnet er sett til fall og oppreising for mange i Israel, og til eit teikn som blir motsagt.
Ja, òg gjennom di eiga sjel skal det gå eit sverd. Slik skal tankane i mange hjarte koma for dagen.»
Det var òg ei profetinne der, Anna, dotter til Fanuel, av Asjers stamme. Ho var langt oppe i åra og hadde levd sju år med mannen sin etter bryllaupet.
Sidan hadde ho vore enkje, og no var ho åttifire år gamal. Ho var aldri borte frå tempelet, men tente Gud med faste og bøn natt og dag.
I same stunda kom ho fram og takka Gud, og ho tala om barnet til alle som venta på utfriinga av Jerusalem.
Då dei hadde fullført alt det som Herrens lov kravde, fór dei attende til Galilea, til heimbyen sin, Nasaret.
Kvart år fór foreldra hans til Jerusalem til påskehøgtida.
Då høgtidsdagane var til ende og dei skulle fara heim, vart guten Jesus verande att i Jerusalem utan at foreldra visste om det.
Dei trudde han var med i reisefølgjet, og fór ei dagsreise fram før dei tok til å leita etter han blant slektningar og kjenningar.
Då dei ikkje fann han, vende dei attende til Jerusalem og leita etter han.
Etter tre dagar fann dei han i tempelet. Der sat han midt blant lærarane, lydde på dei og stilte spørsmål.
Og alle som høyrde på han, var fulle av undring over kor klok han var, og over svara han gav.
Då foreldra fekk sjå han, vart dei slegne av undring, og mor hans sa til han: «Barnet mitt, kvifor har du gjort dette mot oss? Far din og eg har leita etter deg med stor uro.»
Han svara dei: «Kvifor leita de etter meg? Visste de ikkje at eg må vera i det som høyrer Far min til?»
Men dei skjøna ikkje kva han meinte med det han sa til dei.
Så vart han med dei heim til Nasaret og var lydig mot dei. Men mor hans gøymde alt dette i hjarta sitt.
Og Jesus gjekk fram i visdom og alder og i nåde hos Gud og menneske.
←→