FLOGVIT
.bible

MarkusKapittel 2

+ UndertekstGrunntekst← ForrigeNeste →
Parallelle tekster1 parallell i dette kapitlet
Den lamme helbredetMML

Venner senker den lamme gjennom taket.

MatteusMatt 9:1-8

1Han gjekk om bord i båten, fór over sjøen og kom til heimbyen sin.

2Då bar dei fram til han ein lam mann som låg på ei seng. Då Jesus såg trua deira, sa han til den lamme: «Ver frimodig, son min! Syndene dine er tilgjevne.»

3Då sa nokre av dei skriftlærde ved seg sjølve: «Denne mannen spottar Gud.»

4Men Jesus kjende tankane deira og sa: «Kvifor tenkjer de vondt i hjarta dykkar?»

5For kva er lettast å seia: 'Syndene dine er tilgjevne', eller å seia: 'Stå opp og gå'?

6Men for at de skal vita at Menneskesonen har makt på jorda til å tilgje synder» – då sa han til den lamme: «Stå opp, ta senga di og gå heim!»

7Og han stod opp og gjekk heim.

8Då folket såg det, vart dei fylte av ærefrykt og prisa Gud, som hadde gjeve menneske slik makt.

Markus(du leser)

1Nokre dagar seinare kom han attende til Kapernaum, og det vart kjent at han var heime.

2Så mange samla seg at det ikkje lenger var plass, ikkje eingong framfor døra. Og han tala ordet til dei.

3Då kom dei til han med ein lam mann, boren av fire menn.

4Sidan dei ikkje kunne koma fram til han på grunn av folkemengda, tok dei av taket over den staden der han var. Dei laga ei opning og firte ned båra som den lamme låg på.

5Då Jesus såg trua deira, sa han til den lamme: «Barn, syndene dine er tilgjevne.»

6Men nokre av dei skriftlærde sat der og tenkte med seg sjølve:

7«Kvifor talar han slik? Han spottar! Kven kan tilgje synder utan éin – Gud?»

8Straks kjende Jesus i ånda si at dei tenkte slik, og han sa til dei: «Kvifor tenkjer de slik i hjarta dykkar?»

9Kva er lettast å seia til den lamme: 'Syndene dine er tilgjevne', eller å seia: 'Stå opp, ta båra di og gå'?

10Men for at de skal vita at Menneskesonen har makt på jorda til å tilgje synder» – sa han til den lamme:

11«Eg seier deg: Stå opp, ta båra di og gå heim til huset ditt.»

12Då stod han opp, tok straks båra si og gjekk ut framfor auga på alle. Alle vart fulle av undring og prisa Gud og sa: «Noko slikt har vi aldri sett!»

LukasLuk 5:17-26

17Ein dag medan han underviste, sat det farisearar og lovlærarar der som var komne frå alle landsbyar i Galilea og Judea og frå Jerusalem. Og Herrens kraft var til stades så han kunne lækja.

18Då kom det nokre menn som bar ein lam mann på ei båre. Dei prøvde å få han inn og leggja han ned framfor Jesus.

19Men dei fann ikkje nokon måte å få han inn på grunn av folkemengda. Difor gjekk dei opp på taket og firte han ned gjennom taksteinen på båra, midt framfor Jesus.

20Då Jesus såg trua deira, sa han: «Menneske, syndene dine er tilgjevne.»

21Då tok dei skriftlærde og farisearane til å tenkja: «Kven er han som talar slik spott? Kven kan tilgje synder utan Gud åleine?»

22Men Jesus kjende tankane deira, og sa til dei: «Kva er det de tenkjer i hjarto dykkar?»

23Kva er lettast å seia: 'Syndene dine er tilgjevne', eller å seia: 'Stå opp og gå'?

24Men for at de skal vita at Menneskesonen har makt på jorda til å tilgje synder» – så sa han til den lamme: «Eg seier deg: Stå opp, ta båra di og gå heim!»

25Og straks reiste han seg framfor dei, tok det han hadde lege på, og gjekk heim medan han lova Gud.

26Alle vart gripne av undring og lova Gud. Dei vart fylte av ærefrykt og sa: «Vi har sett utruleg ting i dag!»

Nokre dagar seinare kom han attende til Kapernaum, og det vart kjent at han var heime.
Καὶ ⸀εἰσελθὼν πάλιν εἰς Καφαρναοὺμ διʼ ⸀ἡμερῶν ἠκούσθη ὅτι ⸂ἐν οἴκῳ⸃ ἐστίν·
Så mange samla seg at det ikkje lenger var plass, ikkje eingong framfor døra. Og han tala ordet til dei.
⸀καὶ συνήχθησαν πολλοὶ ὥστε μηκέτι χωρεῖν μηδὲ τὰ πρὸς τὴν θύραν, καὶ ἐλάλει αὐτοῖς τὸν λόγον.
Då kom dei til han med ein lam mann, boren av fire menn.
καὶ ἔρχονται ⸂φέροντες πρὸς αὐτὸν παραλυτικὸν⸃ αἰρόμενον ὑπὸ τεσσάρων.
Sidan dei ikkje kunne koma fram til han på grunn av folkemengda, tok dei av taket over den staden der han var. Dei laga ei opning og firte ned båra som den lamme låg på.
καὶ μὴ δυνάμενοι ⸀προσενέγκαι αὐτῷ διὰ τὸν ὄχλον ἀπεστέγασαν τὴν στέγην ὅπου ἦν, καὶ ἐξορύξαντες χαλῶσι τὸν κράβαττον ⸀ὅπου ὁ παραλυτικὸς κατέκειτο.
Då Jesus såg trua deira, sa han til den lamme: «Barn, syndene dine er tilgjevne.»
⸂καὶ ἰδὼν⸃ ὁ Ἰησοῦς τὴν πίστιν αὐτῶν λέγει τῷ παραλυτικῷ· Τέκνον, ⸂ἀφίενταί σου⸃ αἱ ⸀ἁμαρτίαι.
Men nokre av dei skriftlærde sat der og tenkte med seg sjølve:
ἦσαν δέ τινες τῶν γραμματέων ἐκεῖ καθήμενοι καὶ διαλογιζόμενοι ἐν ταῖς καρδίαις αὐτῶν·
«Kvifor talar han slik? Han spottar! Kven kan tilgje synder utan éin – Gud?»
Τί οὗτος οὕτως λαλεῖ; ⸀βλασφημεῖ· τίς δύναται ἀφιέναι ἁμαρτίας εἰ μὴ εἷς ὁ θεός;
Straks kjende Jesus i ånda si at dei tenkte slik, og han sa til dei: «Kvifor tenkjer de slik i hjarta dykkar?»
καὶ ⸀εὐθὺς ἐπιγνοὺς ὁ Ἰησοῦς τῷ πνεύματι αὐτοῦ ὅτι ⸀οὕτως διαλογίζονται ἐν ἑαυτοῖς ⸀λέγει αὐτοῖς· Τί ταῦτα διαλογίζεσθε ἐν ταῖς καρδίαις ὑμῶν;
Kva er lettast å seia til den lamme: 'Syndene dine er tilgjevne', eller å seia: 'Stå opp, ta båra di og gå'?
τί ἐστιν εὐκοπώτερον, εἰπεῖν τῷ παραλυτικῷ· ⸀Ἀφίενταί σου αἱ ἁμαρτίαι, ἢ εἰπεῖν· ⸀Ἔγειρε καὶ ἆρον ⸂τὸν κράβαττόν σου⸃ καὶ περιπάτει;
Men for at de skal vita at Menneskesonen har makt på jorda til å tilgje synder» – sa han til den lamme:
ἵνα δὲ εἰδῆτε ὅτι ἐξουσίαν ἔχει ὁ υἱὸς τοῦ ἀνθρώπου ⸂ἐπὶ τῆς γῆς ἀφιέναι ἁμαρτίας⸃— λέγει τῷ παραλυτικῷ·
«Eg seier deg: Stå opp, ta båra di og gå heim til huset ditt.»
Σοὶ λέγω, ⸀ἔγειρε ἆρον τὸν κράβαττόν σου καὶ ὕπαγε εἰς τὸν οἶκόν σου.
Då stod han opp, tok straks båra si og gjekk ut framfor auga på alle. Alle vart fulle av undring og prisa Gud og sa: «Noko slikt har vi aldri sett!»
καὶ ἠγέρθη ⸂καὶ εὐθὺς⸃ ἄρας τὸν κράβαττον ἐξῆλθεν ⸀ἔμπροσθεν πάντων, ὥστε ἐξίστασθαι πάντας καὶ δοξάζειν τὸν θεὸν λέγοντας ὅτι ⸂Οὕτως οὐδέποτε⸃ εἴδομεν.
Han gjekk ut att langs sjøen, og heile folkemengda kom til han, og han underviste dei.
Καὶ ἐξῆλθεν πάλιν παρὰ τὴν θάλασσαν· καὶ πᾶς ὁ ὄχλος ἤρχετο πρὸς αὐτόν, καὶ ἐδίδασκεν αὐτούς.
Då han gjekk forbi, såg han Levi, son til Alfeus, sitja på tollbua. Han sa til han: «Følg meg!» Og han reiste seg og følgde han.
καὶ παράγων εἶδεν Λευὶν τὸν τοῦ Ἁλφαίου καθήμενον ἐπὶ τὸ τελώνιον, καὶ λέγει αὐτῷ· Ἀκολούθει μοι. καὶ ἀναστὰς ἠκολούθησεν αὐτῷ.
Sidan låg Jesus til bords i huset hans, og mange tollarar og syndarar sat til bords saman med Jesus og læresveinane hans, for det var mange som følgde han.
Καὶ ⸀γίνεται κατακεῖσθαι αὐτὸν ἐν τῇ οἰκίᾳ αὐτοῦ, καὶ πολλοὶ τελῶναι καὶ ἁμαρτωλοὶ συνανέκειντο τῷ Ἰησοῦ καὶ τοῖς μαθηταῖς αὐτοῦ, ἦσαν γὰρ πολλοὶ καὶ ⸀ἠκολούθουν αὐτῷ.
Då dei skriftlærde blant farisearane såg at han åt saman med syndarar og tollarar, sa dei til læresveinane hans: «Kvifor et han saman med tollarar og syndarar?»
καὶ οἱ γραμματεῖς ⸂τῶν Φαρισαίων⸃ ⸀ἰδόντες ⸂ὅτι ἐσθίει⸃ μετὰ τῶν ⸂ἁμαρτωλῶν καὶ τελωνῶν⸃ ἔλεγον τοῖς μαθηταῖς αὐτοῦ· ⸀Ὅτι μετὰ τῶν ⸂τελωνῶν καὶ ἁμαρτωλῶν⸃ ⸀ἐσθίει;
Då Jesus høyrde det, sa han til dei: «Det er ikkje dei friske som treng lege, men dei sjuke. Eg er ikkje komen for å kalla rettferdige, men syndarar.»
καὶ ἀκούσας ὁ Ἰησοῦς λέγει αὐτοῖς ⸀ὅτι Οὐ χρείαν ἔχουσιν οἱ ἰσχύοντες ἰατροῦ ἀλλʼ οἱ κακῶς ἔχοντες· οὐκ ἦλθον καλέσαι δικαίους ἀλλὰ ⸀ἁμαρτωλούς.
Læresveinane til Johannes og farisearane heldt faste. Nokre kom og spurde han: «Kvifor fastar læresveinane til Johannes og læresveinane til farisearane, men dine læresveinar fastar ikkje?»
Καὶ ἦσαν οἱ μαθηταὶ Ἰωάννου καὶ οἱ ⸀Φαρισαῖοι νηστεύοντες. καὶ ἔρχονται καὶ λέγουσιν αὐτῷ· Διὰ τί οἱ μαθηταὶ Ἰωάννου καὶ οἱ ⸀μαθηταὶ τῶν Φαρισαίων νηστεύουσιν, οἱ δὲ σοὶ μαθηταὶ οὐ νηστεύουσιν;
Jesus svara dei: «Kan bryllaupsgjesene fasta medan brudgomen er hos dei? Så lenge dei har brudgomen hos seg, kan dei ikkje fasta.
καὶ εἶπεν αὐτοῖς ὁ Ἰησοῦς· Μὴ δύνανται οἱ υἱοὶ τοῦ νυμφῶνος ἐν ᾧ ὁ νυμφίος μετʼ αὐτῶν ἐστιν νηστεύειν; ὅσον χρόνον ⸂ἔχουσιν τὸν νυμφίον μετʼ αὐτῶν⸃ οὐ δύνανται νηστεύειν·
Men det skal koma dagar då brudgomen vert teken frå dei, og då skal dei fasta, på den dagen.
ἐλεύσονται δὲ ἡμέραι ὅταν ἀπαρθῇ ἀπʼ αὐτῶν ὁ νυμφίος, καὶ τότε νηστεύσουσιν ἐν ⸂ἐκείνῃ τῇ ἡμέρᾳ⸃.
Ingen syr ein lapp av ukrympa tøy på eit gammalt plagg. Gjer ein det, riv den nye lappen med seg noko av det gamle, og rifta vert verre.
⸀Οὐδεὶς ἐπίβλημα ῥάκους ἀγνάφου ἐπιράπτει ἐπὶ ⸂ἱμάτιον παλαιόν⸃· εἰ δὲ μή, αἴρει τὸ πλήρωμα ⸀ἀπʼ αὐτοῦ τὸ καινὸν τοῦ παλαιοῦ, καὶ χεῖρον σχίσμα γίνεται.
Og ingen fyller ny vin i gamle skinnsekker. Gjer ein det, sprengjer vinen sekkene, og både vinen og sekkene vert øydelagde. Nei, ny vin må i nye skinnsekker.»
καὶ οὐδεὶς βάλλει οἶνον νέον εἰς ἀσκοὺς παλαιούς· εἰ δὲ μή, ⸂ῥήξει ὁ οἶνος⸃ τοὺς ἀσκούς, καὶ ὁ οἶνος ⸂ἀπόλλυται καὶ οἱ ἀσκοί⸃. ἀλλὰ οἶνον νέον εἰς ἀσκοὺς ⸀καινούς.
Ein sabbat gjekk han gjennom kornåkrane, og læresveinane hans byrja å rykka aks medan dei gjekk.
Καὶ ἐγένετο ⸂αὐτὸν ἐν τοῖς σάββασιν παραπορεύεσθαι⸃ διὰ τῶν σπορίμων, καὶ ⸂οἱ μαθηταὶ αὐτοῦ ἤρξαντο⸃ ὁδὸν ποιεῖν τίλλοντες τοὺς στάχυας.
Farisearane sa til han: «Sjå! Kvifor gjer dei det som ikkje er tillate på sabbaten?»
καὶ οἱ Φαρισαῖοι ἔλεγον αὐτῷ· Ἴδε τί ⸀ποιοῦσιν τοῖς σάββασιν ὃ οὐκ ἔξεστιν;
Han svara dei: «Har de aldri lese kva David gjorde då han var i naud og svalt, han og dei som var med han?
καὶ ⸀λέγει αὐτοῖς· Οὐδέποτε ἀνέγνωτε τί ἐποίησεν Δαυὶδ ὅτε χρείαν ἔσχεν καὶ ἐπείνασεν αὐτὸς καὶ οἱ μετʼ αὐτοῦ;
Korleis han gjekk inn i Guds hus, den tid Abjatar var øvsteprest, og åt skodebrøda som berre prestane har lov til å eta, og gav òg til dei som var med han?»
⸀πῶς εἰσῆλθεν εἰς τὸν οἶκον τοῦ θεοῦ ἐπὶ Ἀβιαθὰρ ἀρχιερέως καὶ τοὺς ἄρτους τῆς προθέσεως ἔφαγεν, οὓς οὐκ ἔξεστιν φαγεῖν εἰ μὴ ⸂τοὺς ἱερεῖς⸃, καὶ ἔδωκεν καὶ τοῖς σὺν αὐτῷ οὖσιν;
Og han sa til dei: «Sabbaten vart til for mennesket, ikkje mennesket for sabbaten.
καὶ ἔλεγεν αὐτοῖς· Τὸ σάββατον διὰ τὸν ἄνθρωπον ἐγένετο ⸀καὶ οὐχ ὁ ἄνθρωπος διὰ τὸ σάββατον·
Så er då Menneskesonen herre også over sabbaten.»
ὥστε κύριός ἐστιν ὁ υἱὸς τοῦ ἀνθρώπου καὶ τοῦ σαββάτου.
←→