FLOGVIT
.bible

1. KongebokKapittel 17

+ UndertekstGrunntekst← FørreNeste →Bidra
Vis Elias miraklerProfeten som utfordret Ba'al (1 Kong 17-19)

Elia er en av GTs mest dramatiske profeter. På tre kapitler utfordrer han kong Akab og Ba'al-dyrkelsen, opplever Guds omsorg i ørkenen, og møter Gud på Horeb-fjellet. Kapitlene viser Guds makt over naturen og avgudene.

1

Elia forkynner tørke

Elia fra Tisjbe sa til Akab: «Så sant Herren lever... det skal ikke komme dugg eller regn i disse årene uten på mitt ord.» (17:1)

v.1
2

Ravnene mater Elia

Ved bekken Kerit ble Elia matet av ravner - brød og kjøtt morgen og kveld. Han drakk av bekken. (17:2-7)

v.2, 3, 4, 5, 6
3

Enken i Sarepta

Enken hadde bare en håndfull mel og litt olje. Men melet tok ikke slutt og oljen ble ikke borte, etter Herrens ord gjennom Elia. (17:8-16)

v.8, 9, 10, 11, 12, 13, 14, 15, 16
4

Enkens sønn vekkes opp

Gutten døde, men Elia la seg over ham tre ganger og ropte til Herren. Gutten fikk livet tilbake. (17:17-24)

v.17, 18, 19, 20, 21, 22, 23, 24
5

Oppgjøret på Karmel

Elia utfordret 450 Ba'al-profeter: «Den gud som svarer med ild, han er Gud.» Ild falt fra himmelen og fortærte Elias offer. Folket falt ned: «Herren, han er Gud!» (18:20-40)

v.
6

Regnet kommer

Etter tre og et halvt år bad Elia om regn. En sky som en hånd steg opp fra havet, og himmelen ble svart av skyer. (18:41-46)

v.
7

Flukt til Horeb

Jesabel truet Elia på livet. Han flyktet til ørkenen og bad om å få dø. En engel serverte ham mat, og han gikk 40 dager til Horeb. (19:1-8)

v.
8

Gud taler i stillheten

På Horeb kom storm, jordskjelv og ild - men Herren var ikke i dem. Så kom en stille, svak susning. Der talte Gud til Elia. (19:9-18)

v.
Elia frå Tisjbe, ein av dei som hadde busett seg i Gilead, sa til Akab: «Så sant Herren lever, Israels Gud, som eg står framfor – det skal ikkje koma dogg eller regn desse åra utan at eg seier det.»
Då kom Herrens ord til han:
«Gå bort herifrå og ta vegen austover. Gøym deg ved bekken Kerit, austanfor Jordan.
Du skal drikka av bekken, og eg har bode ravnane å syta for mat til deg der.»
Han gjekk av stad og gjorde som Herren hadde sagt. Han drog bort og busette seg ved bekken Kerit, austanfor Jordan.
Ravnane kom til han med brød og kjøt om morgonen, og brød og kjøt om kvelden. Og han drakk av bekken.
Men etter ei tid tørka bekken ut, for det kom ikkje regn i landet.
Då kom Herrens ord til han:
«Stå opp og gå til Sarepta, som høyrer til Sidon, og bu der. Eg har bode ei enkje der å syta for mat til deg.»
Han stod opp og gjekk til Sarepta. Då han kom til byporten, fekk han sjå ei enkje som sanka ved. Han ropa til henne og sa: «Hent litt vatn til meg i ei skål, så eg kan drikka.»
Då ho gjekk for å henta det, ropa han etter henne og sa: «Ta med eit stykke brød til meg òg!»
Ho svara: «Så sant Herren din Gud lever, eg har ikkje ein brødkake, berre ein neve mjøl i krukka og litt olje i kruset. No sankar eg eit par vedpinnar, så eg kan gå heim og laga mat til meg og son min. Når vi har ete det, må vi døy.»
Men Elia sa til henne: «Ver ikkje redd! Gå heim og gjer som du har sagt. Men bak først eit lite brød til meg av det du har, og kom ut med det til meg. Sidan kan du laga mat til deg sjølv og son din.
For så seier Herren, Israels Gud: Mjølkrukka skal ikkje bli tom, og oljekruset skal ikkje minka, før den dagen Herren sender regn over jorda.»
Ho gjekk og gjorde som Elia hadde sagt. Og både ho og han og heile huslyden hennar hadde mat i lang tid.
Mjølkrukka vart ikkje tom, og oljekruset minka ikkje, slik som Herren hadde sagt gjennom Elia.
Ei tid etter hende det at son til kvinna som eigde huset, vart sjuk. Sjukdomen vart så alvorleg at det ikkje var meir livsande i han.
Då sa ho til Elia: «Kva har eg med deg å gjera, du Guds mann? Har du kome til meg for å minna meg om synda mi og ta livet av son min?»
Han sa til henne: «Gjev meg son din!» Så tok han guten frå fanget hennar, bar han opp på loftet der han budde, og la han på senga si.
Og han ropa til Herren og sa: «Herre, min Gud, har du verkeleg late ulukke koma over enkja eg bur hos, så son hennar døyr?»
Så strekte han seg ut over barnet tre gonger og ropa til Herren: «Herre, min Gud, lat livet koma tilbake til dette barnet!»
Herren høyrde bøna til Elia, og livet kom tilbake til barnet, så det livna opp att.
Elia tok guten og bar han ned frå loftet og inn i huset. Han gav han til mor hans og sa: «Sjå, son din lever!»
Då sa kvinna til Elia: «No veit eg at du er ein Guds mann, og at Herrens ord i munnen din er sanning.»
←→